Doorgaan naar hoofdcontent

Meningen


Vroeger keek ik enorm op tegen mensen met een mening.
Ik hoopte dat als ik later groot was, ik ook een mening zou hebben.
Over politieke issues enzo.
Maar helaas, het valt nog steeds wat tegen. Ik blijf ambivalent met betrekking tot veel dingen. Zelfs als ik denk dat ik vol vuur ergens iets van vind, ben ik gemakkelijk op andere gedachten te brengen, met valide tegenargumenten.
‘Goh ja, daar zit ook wel weer wat in,’ denk ik dan.
(Ik zou echt een vreselijke rechter zijn.)

Zo voelde de afgelopen week de lichte druk om ook iets te zeggen over Zwarte Piet, maar ik wist dus niet zo goed wát. Want ik heb er eigenlijk niet echt een mening over.
Zo’n zwart knechtje in een glimmend pekske, met gouden ringen in zijn oren, het is op z’n minst dubieus. Waarom zouden we dat nou per se willen, als het blijkbaar een grote groep mensen kwetst?
Aan de andere kant, kan ik me de verontwaardiging van Sinterklaasliefhebbers (voor wie hun geliefde feest over het algemeen niets met discriminatie te maken heeft) ook wel weer voorstellen; waar bemoeien ze zich mee, daar bij die VN, laat ons gewoon ons fijne kinderfeest vieren met alle tradities die er bij horen, we doen toch niets fout?

Tsja. Eigenlijk moet ik eerlijk zeggen dat er iets was, dat voor mij persoonlijk de hele discussie over het al dan niet ethisch verantwoord zijn van Zwarte Piet, oversteeg.
Het kwam doordat ik las dat Verene Shepherd voorstelde dat Nederland maar beter helemaal kan stoppen met het Sinterklaasfeest.
Ik knapte bijna uit mijn vel van extase!
Dit was iets dat ik dusdanig voor onmogelijk hield, dat ik er zelfs nog nooit over nagedacht had!
Het Sinterklaasfeest kan áfgeschaft worden!?
HET SINTERKLAASFEEST KAN ÁFGESCHAFT WORDEN!

Het was een onverwacht kijkje in de hemel: nooit meer die nepheilige op die boot, nooit meer pepernoten (bah), nooit meer debiele leugens vertellen aan mijn kinderen, nooit meer die stomme liedjes zingen, met teksten die in het beste geval hopeloos ouderwets zijn en in het slechtste geval ronduit aanmatigend (want al ben ik zwart als roet, ik meen het wel goed – I rest my case).
De grote winterhindernis die december heet, leek ineens een stuk minder hoog.
Eventjes dan, want al snel volgde de teleurstelling; het gaat natuurlijk niet gebeuren.
Alleen al 2 miljoen pietitie-tekenaars zullen tot het bittere eind doorgaan met hun geliefde Sinterklaasfeest. Underground, desnoods.
(Ik zie het ook niet helemaal voor me eigenlijk, hoe dat dan precies gaat, met zo’n 'afgeschaft' feest. Wordt het dan strafbaar om je te verkleden met een baard en een tabberd en een mijter? Haha: zitten rond 5 december alle cellen vol met Sinten en Pieten. Laat je paardje maar buiten staan.)

Nee, we zijn er heus nog niet af, van die Sint.
Maar toch: de discussie heeft mij persoonlijk de schellen van de ogen doen vallen.
Ze heeft blootgelegd: Sinterklaas is een keuze.
We hoeven niet.
Die gedachte alleen al vind ik heel bevrijdend.

Ik zal eens even de mening van de kinderen polsen.

Reacties

kurred zei…
Tja, ik moet bekennen dat wij tot een paar jaar geleden ieder jaar in ons gezin een leuke avond hadden op 5 december met gedichten en op fantasievolle wijze vermomde cadeautjes.
Sinds kort 'aanbidden' we, uit praktische overwegingen, de Kerstman maar dat is maar een slecht soort surrogaat.
Dus..... lang leve de pakjesavond op 5 december met alles wat er bij hoort. Al kan het inmiddels wel wat minder commercieel en minder uitgebreid op TV naar mijn mening.
Door zei…
Mooi stuk! Ik ben er ook zo eentje. Wat meningen betreft dan. De sint vind ik leuk.
Ik vraag mij nu serieus af of dat kijkje in de hemel ook voor Kerst zou kunnen. Zou dat ook een keuze kúnnen zijn? (Juicht alvast).
LEHTI zei…
Jouw mening is de beste, want het mooist verwoord. En daar gaat het bij meningen toch om?
Het doet er niet toe wat je vindt, maar hoe je het zegt (en opschrijft). Geldt dat ook niet voor rechters, politici en zelfs voor mensen die niet bestaan. ;-)
Kristel zei…
Haha, ben heeeeeeel benieuwd wat je kinderen zeggen zeg hee :)

Ik vind Sinterklaas zalig, Pieten lief en cadeautjes fijn, dus hier niks nie afschaffen. De kerstman vind ik pas echt debiel, en daarbij ben ik nogal van traditites. Maar het is een fijn stuk!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...