Doorgaan naar hoofdcontent

Kikkervisjes? Hartstikke leuk. Kinderen ook.

En toen haalde ik dus vanmiddag mijn dochtertje op bij haar speeladres en toen trok ze daar nog even een aquarium uit de vensterbank.
Aquarium aan diggelen. Kikkervisjes over de vloer. (Die overigens best makkelijk met een stoffer en blik waren op te scheppen. Ze wonen nu tijdelijk in een ovenschaal.)
Maar ook: AU!
Ik bleek het aquarium een soort van opgevangen te hebben. Met mijn scheenbeen. De punt van het aquarium op mijn scheenbeen; een gat van ongeveer een centimeter in doorsnee, met uitzicht op iets wits. (Aargh, is dat mijn bot?)

Nu heb ik een pleister, doet lopen veel pijn en moet ik een ander aquarium zien te regelen. Voor dertien getraumatiseerde kikkervisjes. (Eentje bloedde, zelfs, net als ik.)






Labels:

Reacties

LEHTI zei…
Jammie, gebakken kikkervisjes. :-)
Nee, daar is een buitengesloten kind en aangebrande cake niks bij. Ik zeg maar zo...ik zeg maar niks. Want de cake brandde niet aan.
Als ik jou was zou ik ze gewoon een blik kikkers geven.
10 juni 2013 om 23:22
Herma zei…
O! O! Onee! Echt buikpijn van het punt-aquarium-scheenbeen verhaal. En bloedende kikkervisjes! O, man. Jij had echt je dag niet. En dat kikkervisje nog minder.
10 juni 2013 om 23:39
kurred zei…
Dat is wel even pech hebben. Als het inderdaad een bot was(ik bedoel hier geen platvis) wat je gezien hebt is misschien enige voorzichtigheid geboden. Ik kreeg jaren geleden een splinter door (dus niet in) mijn vinger en moest van de dokter een paar dagen met mijn arm in een mitella lopen wegens het gevaar van botontsteking. Maar verder heb ik hier geen verstand van hoor. In ieder geval sterkte en vooral beterschap.
10 juni 2013 om 23:46
sanneke zei…
Ter geruststelling, dat witte stukje kan een omgeklapt stukje vel zijn. Zo dacht Rinke ooit zijn knieschijf te zien. Hoop voor jou dat dat het is. En dan is het alsnog vet zielig natuurlijk.
10 juni 2013 om 23:56
Anoniem zei…
Dit is toch precies wat je wilt lezen?? Heerlijke gedetailleerde beschrijvingen over huidflapjes
en botontstekingen. Kusje erop?
Pleister erop, zie je er niks meer van!
X Gina
11 juni 2013 om 07:54
Iben zei…
Met of zonder aquarium, het zijn belachelijk zwakke wezentjes die kikkerbabies. Van de 100 wordt er vaak niet eens 1 een kikker in gevangenschap. Of ik was een hele slechte slechte kikkerpleegmoeder, dat kan ook.
11 juni 2013 om 09:13
LEHTI zei…
Ha ha (of hihi zo je wilt), kijk ik even in de kantlijn, zie ik daar de titel van de eervorige logje 'blog aan mijn been'. :-)
11 juni 2013 om 15:54
Yvette zei…
AU! Beterschap...
11 juni 2013 om 16:17
Kristel zei…
Oeiiiii, aaauww!!
13 juni 2013 om 11:23
Door zei…
Gadverdamme.. alles.
Kikkervisjes, letsel, glasscherven. en kinderen soms ook:)
16 juni 2013 om 20:57
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen