Doorgaan naar hoofdcontent

Sinterklaas komt dit jaar aan in Groningen: wat nu?




Dus. Eindelijk, ein-de-lijk wordt het dan een keer lente (vanaf zondag: de dag dat ik naar de tropen vlieg. Haha. Maar daar ga ik niet moeilijk over doen, hoor, want ik gun u allemaal natuurlijk ook lekker weer) en dan verschijnt vandaag ineens doodleuk het nieuws – misschien heeft u het ook gelezen – dat Sinterklaas dit jaar in Groningen aankomt!
Joh!

Buiten dat we dit helemaal niet willen horen in april (ik spreek even voor mezelf, maar ik kan me zo voorstellen dat niemand momenteel per se op pepernoten en paardevoetjes op het dak zit te wachten) is het gewoon eigenlijk heel raar nieuws.
Want HOE hadden ze dit precies gedacht?
Ik bedoel: leg dit maar weer eens uit aan je kind(eren)!

Moeder: ‘Kinderen, wat leuk hè, Sinterklaas komt dit jaar aan in Groningen!’
Kinderen: ‘Huh? Sinterklaas komt toch ieder jaar aan in Groningen?’
Moeder: ‘Ja, natuurlijk (want wat stonden we daar anders te doen, de afgelopen tien jaar op zo'n middag in november, blauwbekkend op de kade?) maar dit jaar, jongens, komt de échte!’

???

‘De echte’ in één zin samen met 'Sinterklaas', daar gaat het natuurlijk al mis. Maar los daarvan: ook al weten de meeste kinderen heus al van het bestaan van hulp-Sinterklazen, de Sinterklaas die ieder jaar de stad binnenvaart en vervolgens op zijn paard zijn ereronde maakt, dat is toch écht wel de echte.
Maar nu blijkt dan dus dat er een nóg echtere bestaat.
En de volgende stap is dan weer dat hij niet bestaat.
Tsjonge.

Oh. Brainwave! (met dank aan Henk, good old Henk): We moeten niet zeggen: 'Dit jaar komt de echte,' maar ‘Dit jaar komt hij het eerst aan in Groningen, rechtstreeks uit Spanje.’

Ja!
Ja, dan kan het wel.
Nou, dat is dan bij deze de tip die ik aan alle Groningse vaders en moeders van jonge kinderen wil geven.


Het gaat weer nergens over, dit. Maar hee, zie het van de zonnige kant: Dit stukje had ook de titel kunnen dragen ‘Nog vijf dagen tot Hawaii.’

Reacties

Susy zei…
Ja precies dat hadden wij afgelopen jaar dus met de intocht van De Echte in Roermond. http://susyschrijft.blogspot.nl/2012/11/over-de-intocht-en-dieuwertjeblokland.html?m=1

Maar zeg. Hoeveel dagen nou nog ?
NOVY zei…
@Susy: Ik moest ook heel erg aan je denken vandaag.
Hoeveel dagen nog? Weet ik niet precies joh.
Unknown zei…
Heb weer hardop zitten lachen, fijn!
Heb je al eens overwogen om live op de planken te gaan staan? Lijkt me erg leuk (of misschien doe je dat al lang :-) Groet Eva
NOVY zei…
@Eva: nee joh, dat kan ik helemaal niet! Ik ben alleen lollig achter mijn laptop. :)
LEHTI zei…
Novy (n.a.v. Eva). Op de planken? daar had je toch kinderen voor op de wereld geschopt. ;-)
Die Good old Henk mag vanaf zondag vast naar alle oefeningen hiervoor gaan. Ja, óók de repetities voor 16 november. Reken maar dat die schatjes van jou dan weer mogen opdraven.
En nu droog: kinderen kunnen prima sinterklaas vieren zonder er in te geloven. Ik spreek uit eigen ervaring, en die van mijn kinderen. Kan het iedereen van harte aanbevelen.
Unknown zei…
Hij bestaat niet maar komt toch zolang jij blijft geloven en neemt cadeautjes mee. De schimmel heeft niet voor niets de kleur van een "white lie",
Anoniem zei…
pfff ,waar gaat het over , je zou bijna denken dat er geen echt nieuws meer is , het gaat over raaf en silvy en nu dan weer over de sint, nu is het laatste op zich wel leuk nieuws ,maar inderdaad erg verwarrend voor kinderen ,gelukkig dat er dan mensen zijn die goed bij de tijd zijn en weten hoe je je kind dat nog in de sint geloofd kunt uitleggen wat ze bedoelen met het feit dat hij nu in groningen aankomt.
jacq zei…
Ik ben zo blij dat de tv-sint in Groningen aankomt. Meppel was ook 'in de race', maar ik zag dat niet zo zitten. Nu staan we altijd met onze snufferd vooraan aan de kade en schudden Sinterklaas en pieten enkele keren de hand, maar als er 20.000 man publiek op afkomt, zoals vorig jaar in Roermond, zit dat er niet in. Ik vermoed dat dit het laatste jaar is dat we gelovigen in huis hebben. Ik was al bang dat die laatste keer verdrongen zou worden door dat tv-gedoe.

Maar goed, nu zit jij er dus mee. Loïs gaat nog wel een paar jaartjes mee in het sineterklaasgebeuren, neem ik aan. Dat scheelt.

Zeg, hoeveel dagen nog?
Astrid zei…
Ik kijk dus graag naar die eerste aankomst en het Sinterklaasjournaal en alles. Want ja. Dat is de echte hè. De eerste.
In België komt dan de tweede echte. Vind ik.
Maar. Maahaar. Dat klopte niet. Hij was dit jaar zijn boot kwijt. En vaarde Antwerpen gewoon op zijn stoomboot binnen. En allerlei ander gedoe. Waardoor Olief zich enkele serieuze vragen begon te stellen aangaande de betrouwbaarheid van die hele Sint. Dus. Nou. Ik kan niet meer kijken naar die eerste aankomst in Nederland. Pffft. Ik lees het wel bij jou dan. Oké.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...