Doorgaan naar hoofdcontent

Nog 12 dagen tot Hawaii




Ik weet nog dat ik schreef: 'Nog 45 dagen tot Hawaii'.
Haha, dat was gisteren.
De tijd vliegt mensen, ik vlieg met een rotgang richting vliegtuig. En dan vlieg ik verder, naar Amérika!  En dan nog een heel eind verder over die flikkerse oceaan en dan hoppa naar beneden, om te landen op een vulkaan. Holadiee! Aloha!




In het kader van de voorpret laat ik even wat plaatjes zien.
Vindt u vast leuk.
(Haha: ik háát mooie plaatjes van de tropische bestemmingen van anderen...)


Kijk, hier ga ik 'wonen':




En dit zijn de dichtstbijzijnde stranden:



En, oja, in dit hotel breng ik de eerste nachten door:




Nou, dat dus.


Reacties

de Brassers zei…
Zo stoer...helemaal alleen genieten
Ri zei…
Ja. Leuk. Voor jou.
Anoniem zei…
Oh heerlijk alleen op dat strand, iPod aan en relaxen. Het grote genieten,zonsopkomst, -ondergang maakt niet uit wat jij zit daar straks lekker en bent onderdeel van dat mooie tropische plaatje!

X Wilma
Anoniem zei…
Het ziet er verschrikkelijk uit. kan me voorstellen dat het klamme zweet je inmiddels een beetje uitbreekt... X Gina
Anoniem zei…
Ontzettend gaaf voor je. Wij blijven nog wel met onze oorwarmers opzitten en gaan dan kwijlend naar jouw vakantie plaatjes zitten kijken.
Trude
Jacq zei…
Ik wil de (voor)pret natuurlijk niet bederven,, maar vind je het niet eng dat Noord Korea Hawaii als doelwit heeft genoemd? Toen ik dat hoorde/las dacht ik meteen "néé, dat kan helemaal niet want Yvon gaat naar Hawaii!" Alsof het anders niet erg zou zijn. Nou ja, ik hoop maar gewoon dat die gekke Noord Koreanen niet zo gek zijn als ze ons willen doen geloven.
Astrid zei…
Oh men. Kan daar echt een vlieguig landen? Op dat vlekje middenin de oceaan?

En uiteraard ben ik helemaal niet jaloers. Nee joh. Ben je gek. Ik geniet me hier zot met mijn hoofd in de zoveelste mistwolk waardoor ik mijn eigen dochter niet meer voor me zie skiën. Terwijl ik haar nog wel iets hoor roepen als "hier is een hele leuke jump mama, dan moet je eventjes naast de piste gaan"
NOVY zei…
@Jacq: Wat?

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...