Doorgaan naar hoofdcontent

Wandeling in Westerbork

Bo is momenteel nogal bezig met de Tweede Wereldoorlog. Ze vraagt haar oma de oren van het hoofd, wilde pas met ons een film over Anne Frank kijken en er staan allemaal oorlogsboeken op haar verlanglijstje voor Sinterklaas.

Opmerkelijk eigenlijk, want die Tweede Wereldoorlog boeide mij als kind nauwelijks.
Met Anne Frank had ik ook niks. Het was allemaal zó lang geleden, die oorlog!
Misschien kwam dat door mijn ouders, die de verschrikkingen zelf hadden meegemaakt maar daar niet meer zoveel aan wilden denken en daarom deden alsof het al heel lang geleden was; in elk geval niet iets heel belangrijks.
Zou kunnen.
Tegenwoordig zie ik het allemaal veel scherper. Het is verdorie nog helemáál niet zo lang geleden: ongelofelijk dat er zoiets heeft kunnen gebeuren. Dat we al die miljoenen mensen hebben laten vernietigen.

In het kader van de opvoedkundig uitjes en om het nuttige met het aangename te verenigen, gingen we vandaag naar het Voormalig Kamp Westerbork.
Dat was indrukwekkend, maar vooral heel fijn.Want hoewel ik me heus realiseerde waar ik me bevond en wat hier had plaatsgevonden, was het voornamelijk een heerlijke herfstwandeling in prachtig herfstweer.
En liet ik Henk wat foto’s maken.
Want ik vond dat er een nieuwe herfstige foto bij mijn column moest.

Herfst in Westerbork.



We luisterden naar een verhaal uit een paal:



En Merlijn maakt ook nog een foto:

Reacties

kurred zei…
Mooie foto's op een plek met een verschrikkelijk verleden. Wij zijn er enkele jaren geleden ook geweest en tevens de informatie binnen bekeken. Als Bo zo geïnteresseerd is is dat zeker een volgend bezoek waard.
sanneke zei…
Die foto's van jou en Bo, luisterend naar een paal: like a lot.
Ik vrat WO 2 toen ik 11,12 of zo was. Nu zie ik mijn oudste zoon hetzelfde doen. Diep verzonken in "Een andere. Wereld" van Monique Polak, kleindochter van Jo Spier.
Sannah zei…
Ik was er vroeger ook door gegrepen. Las alles (in romanvorm dan, dat weer wel) wat los en vast zat over die periode.
Door zei…
Ik wil daar ook nog 'ns naar toe met de boys. En gek genoeg ook nog nooit in het Anne Frankhuis geweest.

Mooie pic's!
LEHTI zei…
Ik las ergens (waar?) dat de omwonenden van de spoorlijn die moest worden doorgetrokken naar Westerbork, vooral bezwaar hadden vanwege de geringe vergoeding die hier tegenover stond. Zonder hier verder een oordeel over te vellen zijn zulke weetjes, in de 'achteraf' wetenschap van nu, best bitter.

Vind het bijzonder dat Bo door de WO II is gegrepen. 'Kinderen van het achtste woud' van Els Pelgrom vond ik mooie kinderroman over wat het is om als kind in de oorlog (op de Veluwe) te leven.
kurred zei…
Het boek en de film Oorlogswinter zijn ook goed. Er zijn volgens mij op uitzending gemist nog afleveringen te zien van een WOII-serie speciaal voor kinderen (Ik zal het nog even nazoeken)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...