Doorgaan naar hoofdcontent

Nog even

'Ik hang jankend aan de broekspijpen van de zomer.'

Ja, ik gooi hem er maar weer eens even in, deze fantastische beeldspraak van Susy.
Want ik voel het einde alweer naderen en ik wil alleen maar roepen: 'Nee, ga niet weg! Laat me hier niet alleen!'
Maar ja.
Het is niet anders hè.
En dat is ook juist het leuke aan Nederland; het wisselen der seizoenen!
Ja!  Het wisselen der seizoenen!
Nee gèt zeg, het zal altijd zomer zijn. Bah, dan moest je het hele jaar door op slippers lopen en je benen scheren en witte wijn drinken.
Maar toch.
Het  afscheid nemen valt me zwaar. Natuurlijk, morgen wordt het ook nog warm, en misschien zullen er nog wel meer mooie dagen volgen, maar het voelde vandaag toch alsof het de laatste echte zomerdag was.

Voor dingen als afscheid zoeken we altijd graag de rand van de wereld op. Dus we reden zo wat naar het noorden en streken neer bij het Lauwersmeer.
Waar we zwommen. En aten. En waar ik heel veel mooie gesprekken had met mijn oudste dochter. Over groep 7. En over verkering. En over klasse-avond en over kamp.
En dat was leuk.



En nu, op naar de maandag. Die zal beginnen met een telefoontje naar de dokter. Want de tovenaar hoest ineens heel erg en heeft koorts. En misschien heeft ie wel longontsteking.
Het kan, hè.


Reacties

kurred zei…
Prachtige foto's. Wij zijn er vorig jaar een weekje op vakantie geweest.
En, volgend jaar wordt het wel (weer) een mooie warme zomer. (hoop ik)
kurred zei…
O ja, beterschap met M. de Tovenaar. Hopelijk valt het mee en is het 'alleen' een zware verkoudheid.
sanneke zei…
Mmm, wat fijn. Ook dat Bo je zo deel maakt van haar wereld, die mazzel moet je als moeder toch maar hebben. Gelukkig vetellen die van mij ook graag. En mooi, jullie samen op het randje van de wereld lopend.
Ri zei…
Wat een mooie foto's. Die gaan helpen het zomergevoel nog lang vast te houden.

Beterschap voor M.
Door zei…
Nou, ik heb geen moeite met elke dag benen scheren enzo. Doe mij maar zomer.
Hoop dat je tovenaar niets ernstigs heeft. *gaat weer in de zon liggen*
NOVY zei…
Nou, doe mij ook maar altijd zomer hoor, die seizoenen kunnen me gestolen worden haha.
Merlijn heeft bronchitis.
Gaat wel weer over. Maar het blaft wel.
Ik ben eigenlijk wel blij dat ik het nooit zo HEEL erg vind dat een seizoen voorbij is.
Kan overigens ook niet zo goed tegen de hitte.
Dus ja..

Maar hey; beterschap voor de tovenaar!
LEHTI zei…
Arme Merlijn. Niet fijn.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...