Doorgaan naar hoofdcontent

Maar iederéén in mijn klas mag dat!

Pff. Opvoeden is moeilijk. Daar was ik natuurlijk al voor gewaarschuwd door de mama-tijdschriften, maar omdat in die tijdschriften ook stond dat baby’s voor gebroken nachten zorgen en dat met de juiste oefeningen je buik heus zo weer plat is, dacht ik dat het met dat opvoeden ook wel mee zou vallen. Gewoon een beetje consequent zijn en je kroost met respect behandelen en je krijgt schátten van kinders.
Dat dacht ik.
En dat ging in het begin nog best aardig ook.
Maar ja, toen waren ze nog klein. En kon ik zinnetjes beginnend met ‘Ik wil’ nog ludiek pareren met: ‘Oh dus jij wil een ijsje? Nou, ik wil een zeilboot/tien miljoen op de bank/een huis op het strand en een gevlekt paard.’
Vinden ze niet meer grappig. Die tijd is voorbij.
Opvoeden is tegenwoordig vooral ‘nee’ zeggen.
Heel vaak ‘nee’ zeggen.

Lees verder op Thuis in Onderwijs. KLIK

Reacties

LEHTI zei…
Als mijn kinderen voortaan met dat 'iedereen' mantra aan komen zetten, vul ik het aan met: "behalve de kinderen van Yvon". Dat zal ze leren! (Maar een beetje zielig is het natuurlijk wel, zo zonder I-pad)
Fien zei…
Ik noem dan altijd de namen van de vriendjes waarvan ik de ouders goed ken, "Ik weet zeker dat J. T. & W. dat ook niet mogen." Altijd raak. Leuke column!
MaMarije zei…
Ojee...
Ik vind het nu al lastig, met een bijdehante 6-jarige die me met op school opgedane zinsneden als 'wat boeit dat nou?' van ongewenst repliek dient als ik hem vraag iets te doen (bijv. Speelgoed opruimen, z'n schoenen niet midden op de trap te laten slingeren of te komen eten...)
Ik zet de suggestie van lethi op mijn 'altijd handig om te onthouden-lijstje'. Komt vast nog van pas.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...