Doorgaan naar hoofdcontent

Waddenweemoed wederom

U weet nog wel dat ik het een keertje had over mijn deal met de kosmos, hè?
Nou, die heb ik nog steeds.
Hahaaa!
Potverdorie. Wat hadden wij een náre, ákelige, misselijkmakend-gelukkige, perfecte vakantie.
Ik zit al een uur te twijfelen of ik u wel deelgenoot moet maken van al die narigheid.
Nouja.
Komt ie: Vlieland 2012 in 40 foto's.
(Ja, sorry. Kon niet kiezen, uit al dat akeligs.)






Labels:

Reacties

volkstuinvlooiendijk zei…
Nice! Kan me je weemoed voorstellen.
16 augustus 2012 om 09:52
sanneke zei…
Auw, auw, waddenweemoed! Wat een gelukzaligheid toch daar. Sterkte met afkicken.
16 augustus 2012 om 10:00
Vita zei…
Het is dat we ons eigen adresje op Schouwen Duivenland hebben, maar anders zou ik bijna in Waddenverleiding komen.

En ik wil ook graag jouw benen, trouwens.
16 augustus 2012 om 12:58
Elise zei…
Oh. Wat naar. Dju.
16 augustus 2012 om 13:45
NOVY zei…
@Vita: Mijn benen, ja. Die wil ik eigenlijk graag houden. Maar je mag mijn neus?
16 augustus 2012 om 13:47
Door zei…
Wow! Wat een heerlijkheid.
16 augustus 2012 om 14:05
Cisca zei…
Ik krijg hier ook waddenweemoed van zeg. Heerlijk.
16 augustus 2012 om 20:40
Anoniem zei…
Vréselijk zeg!

Ik denk dat wij in de herfstvakantie nog even moeten gaan; gedeelde smart is tenslotte halve smart.
16 augustus 2012 om 22:02
jacomien zei…
O, dat was ik dus ;)
16 augustus 2012 om 22:20
De Verdubbeldame zei…
Och ja wat ontzettend akelig. Zand tussen je tenen en je tanden, zoute nattigheid, tentenkampen en enge beestjes. Getsie
16 augustus 2012 om 23:11
Anoniem zei…
Waddesdadden ?
Oei, dat was even een koetervlaamse reactie.
Man, wat is die vislijnfoto prachtig. Vakantie zoals ze hoort te zijn.
17 augustus 2012 om 09:58
Tienke zei…
mooier weer dan hier, daar!
19 augustus 2012 om 00:41
Daan zei…
Yes to the max!! Love xxl 40 is nog te weinig
ScandiGroet (ook niet mis)
19 augustus 2012 om 12:08
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen