Doorgaan naar hoofdcontent

Loïs 4t haar verjaardag

Zo zeg.  Mijn dochter wordt morgen vier. En dat is best gek, aangezien ze pas vorige week werd geboren. (Time flies, when you're having fun?)
We vierden het feest vandaag al. En wat boften we met het weer! Ik weet niet hoe het in de rest van Nederland was, maar hier was het zomer. En het was een dag vol hoogtepunten; Loïs kreeg van ons een fiets en kon er meteen op fietsen, ze kreeg een zelfgemaakte Pippi Langkousjurk van klik en een zelfgemaakt Pippi Langkouslampje van klik (o wat fijn dat we allemaal van die kunstenaars om ons heen hebben; hoeven we zelf niks te kunnen) en er was taart en er kwamen een heleboel leuke mensen en nouja, allemaal dingen die een heel saai logje opleveren.

Foto's dus maar.











Reacties

Tijmen zei…
Ah. Als ik je goed begrijp, wordt Koosje Jans morgen of overmorgen alweer vier...

Maar wat een topdag voor Loïs' verjaardag! Helemaal goed!
sanneke zei…
Dat heb je goed, Tijmen. En het was een fijn feest, Ief! Veel plezier morgen op haar echte verjaardag.
NOVY zei…
Klopt, Tijmen. Hoewel bij eerste kindjes de tijd nog net iets minder snel lijkt te gaan.
Ri zei…
Met zulke lieve vrienden en het heerlijke weer van gister moest het wel een topdag worden. Nogmaals van harte.
HEERLIJK hoor, die foto's.
Die mooie Loïs...
Susy zei…
Aaaah, wat mooi. Vier verdomme. Dat heeft dan iets met school te maken, ook hè?

En zo'n jurk moet ik ook!
Voor Olivia! Voor mezelf!
Of voor Tijl.
Terrebel zei…
Wat een prachtige feestjurk, zeg!
Lehti zei…
Ik had geen jurk en geen fles wijn, maar ben blij dat ik er bij mocht zijn.
En vier dus zeg je, maar maar....dan gaat je kleine meisje naar school! Ik kan me daar dus helemaal geen voorstelling bij maken. Ze hoort zo helemaal bij jou of zo.
Nurse Martens zei…
De perfecte jurk voor de jarige! Gefeliciteerd
Daan zei…
Ik hou van Lois!!
en van 4 jarigen, ze zijn leuk!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...