Doorgaan naar hoofdcontent

Over een haantje de voorste, favicons en pompoensoep




Ha, ik was vandaag weer eens zo blij met mezelf! Eerst schreef ik drie artikelen - echt die rolden zo mijn toetsenbord uit (ook wel eens leuk) - en daarna maakte ik een favicon (u weet wel, zo'n pictogrammetje in de tab van een website) voor mijn blog, in plaats van het Blogger-icoontje.
(Ziet u hem? Of niet? Hij werkt (nog) niet in alle browsers.)
Of eigenlijk maakte ik er twee en kan ik niet kiezen. Welke vindt u het leukst?



Oja en we aten pompoensoep.
En ik deed creatief.
Ik maakte er zelfs een foto van die ik kan laten zien! Dat is leuk, want nu denkt u dat ik zo'n moeder ben die ook weet wanneer je kastanjes kunt zoeken en wanneer de bramen rijp zijn enzo.

Reacties

sanneke zei…
De rode. Zou toch mooi zijn hè, als je wist wanneer de bramen rijp zijn. Ik denk dat je voor dit jaar al te laat bent.
gewebkijk zei…
*doet die wirte ook eens?*
gewebkijk zei…
witte...
Susy zei…
Wat zijn bramen?

Maar goed van je!
Eens kijken of ik morgen nog ergens een pompoen kan vinden.
Ben ik ook eens leuk!
NOVY zei…
@Geweb: dat lukt even niet meer. (?)
Door zei…
Dus dat heet een favicon! Jij allesweter. Ik kies voor de rode. Lijkt me leuk mens, Noraly.
Rosalie zei…
Die rooie, die is het leukst! Ik moet ook weer eens een favicon, maar ik ben te lam om uit te zoeken hoe het ook alweer zat...

En ik ga even pompoensoep op mijn boodschappenlijstje zetten, hmmmm!
Limoentje zei…
De rode, zekers!
Pompoensoep had ik hier ook op het lijstje staan voor deze week. Wordt het weer weer voor; voor maaltijdsoepen.
Astrid zei…
Rood.

En ik keek naar Susy's pompoen en maakte acuut ook een pompoen en nu blijk jij de grondlegger van al die pompoenmoeders te zijn. Wauw.

En je dochter heeft gewoon een krantenkop. Hoe gaaf is dat!
Tijmen zei…
Ook rood. Of die foto.
Lehti zei…
Wat ik nu weer flauw vind is dat dat faviconnetje verdwijnt als ik hier een reactie typ. Maar ik stem voor de rooie.

Zomaar drie artikelen?! Had jij soms ook een kruiwagen in de journalistiek op je negende?

Mij viel de bramenbloesem in het bos alleen op omdat die werd omringd door allemaal rijpe bramen.
Herma zei…
Vanochtend werd ik twee keer gegrepen door de onstuimige bramenstruik die langs het pad naar Nona's school groeit. Er zaten geloof ik niet al te veel rijpe meer aan...
Maar hee. Die pompoen is tamelijk briljant.
Hello, wien!
Iben zei…
Ik vroeg me al af van welke macrobiotisch verantwoorde moeder die gekke Susy toch dat pompoenenidee zou hebben.
Maar jij bent het gewoon.
Gerustgesteld. De aarde is nog rond, ik kan rustig slapen.
Olive zei…
Laat Augustus.
Bramen.
Rijp en eetbaar vanaf de plant.

Een jeugdherinnering langs een veldwegeltje.... vandaar :)

Oh. De rooie.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...