Doorgaan naar hoofdcontent

Nachtspeler

In wezen ben ik een ochtendmens. Maar ja, als je je natuur maar stelselmatig verloochent, dan verander je vanzelf in een avondmens. Zelden lig ik er tegenwoordig voor 12 uur in. En dat is maar goed ook; er moet ’s avonds nog zoveel gedaan worden! Er moet werk worden afgemaakt en logjes worden geschreven, er moet worden gewordfeud en quality-time doorgebracht met de echtgenoot, er moeten boeken worden gelezen en huizen bekeken op funda. En als ik dan eindelijk eens naar bed wil gaan, kruip ik altijd nog even achter de piano.
En bijna altijd ontstaat er dan als vanzelf een liedje. Een melodie, die ik dan de volgende dag weer ben vergeten. Zo zijn er in de loop der jaren al vele melodieën verloren gegaan.
Maar ha! Vannacht was ik mezelf te slim af!
Ik zette mijn laptop op de piano en opende photobooth.
En tadaa: gevangen.



Ja, ik ben eigenlijk een heel romantisch zieltje.
Wist u niet hè.

Reacties

baasbraal zei…
Mooi man! Moet je een carrière in maken!
Lehti zei…
Dat was een heel mooi muziekje voor het slapen gaan. Dank je wel. En weet je. Ik had die handen nooit zo aan jou gekoppeld. Maar ja, hoe vaak heb ik dan ook naar je handen gekeken. Niet vaak. Maar nu dus wel. Welterusten.
Limoentje zei…
Mooi! Doet me denk aan Yann Tiersen. De man die voor Amelie schreef.
sanneke zei…
Wat een prachtige nocturne, jammer dat ik 'm pas 's ochtends vind. Misschien dat je er wel een gewoonte van kunt maken, je nachtelijke melodieën vangen op photobooth en ze de wereld in twitteren. Fijn voor ;t slapen gaan.
davincini zei…
volgens mij ben je een heel leuk mens, en dan nog piano- spelen ook!
Trudy zei…
Heerlijk zeg, dat je dat zo kunt! Fijn dat je ons er ook van mee laat genieten!!
gewebkijk zei…
mooi! yann tiersen meets philip glass.

voortaan altijd de laptop aan, dan kun je naderhand altijd nog wissen.
Anoniem zei…
Dank je Yvon, dat kon ik even gebruiken!

Marielle
Tijmen zei…
Ik ben het met Sanneke eens: vaker doen en gewoon delen met ons!
Anoniem zei…
En ik dacht dat jij een heel stoer mens was, maar die handen... Pure kift, hoor. Ik speel ook graag piano, maar
mijn handen zijn niet zo fotogeniek.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...