Doorgaan naar hoofdcontent

Freedom Party For Insects

'Mam, mogen we in de hut slapen?’
Nou goed dan, gingen ze in de hut slapen.
En ik maakte een filmpje.
Maar toen was het geluid raar, dus ik dacht: misschien kun je tegenwoordig wel muziek onder je filmpje zetten in Youtube. Nou, en of dat kan! Okee, niet je eigen muziek, maar je kunt een keuze maken uit de ‘gratis nummers uit onze bibliotheek’.
Die onze bibliotheek, die is dus bizár! Bizár! Geen idee hoe en door wie die lijst in vredesnaam is samengesteld, maar het is hórrible! Gekke fluitliedjes en malle klassieke deuntjes en veel rare partymuziek van iets (een band?) genaamd Musicshake, echt ik lachte me slap, maar er was niets dat ook maar enigszins geschikt was als soundtrack voor mijn filmpje.
Na twintig minuten stug doorzoeken zwichtte ik uiteindelijk voor een liedje van ene Suzy Callahan, met een nummer van haar album Freedom Party For Insects. Want dat klonk ineens wel toepasselijk.

(...)
En dan was het natuurlijk de bedoeling om hier nu het filmpje in kwestie te laten zien. Maar - heel verrassend vond ik zelf - iets hield me tegen; blijkbaar zijn er toch nog dingen die ik niet publiekelijk wil delen. Zoals een filmpje van drie lieve insecten kinderen in een nest in een hut in een kamer in een huis in een stad in een land op de aarde in de melkweg in het heelal.

Dus wat blijft er over?
Suzy Callahan.
Don't éver forget that name.


(Is niet het liedje van het filmpje, dat kan ik hier niet laten horen. Maar deze is leuker.)

Reacties

sanneke zei…
Tja, ik weet niet hoe je filmpje was, maar ik vind het liedje eigenlijk wel heel mooi.
NOVY zei…
Ik ook. Het is een ander liedje van haar trouwens.
Terrebel zei…
Da's óók een leuke manier om nieuwe muziek te leren kennen, zeg!

En logisch hoor, van dat filmpje niet willen plaatsen. Ik plaats ook lang niet alle foto's en filmpjes die ik maak van mensen in m'n persoonlijke omgeving..sommige dingen houdt een mens liever privé.
Lehti zei…
Met het schrijven van een reactie ben ik bijna net zo lang zoet als jij met je film-compilatie. Ik wilde namelijk persé het insectenmuziekje (Nee, dat andere dus) blijven horen tijdens het schrijven alhier. Maar dat blijkt met een nieuw tabblad niet en een nieuw venster dus wel te kunnen. En nu ik opschrijf wat ik deed is het mooie liedje al weer uit. 't was mooi, daar niet van, maar ik heb toch liever Novy achter de piano. Dat scheelt jou ook weer knippen en plakken en lastige overwegingen ;-)
Susy zei…
Ja. Goed verhaal.
NOVY zei…
All is relative, my dear Susy.

Hee. Susy. Suzy.
Rosalie zei…
Zo, dat is dus wat er voor mijn deur aan de hand is met die lieveheersbeestjes. 'ne Freedom Party For Insects. Nou. Hee. Nu is het tenminste opgehelderd! :)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...