Doorgaan naar hoofdcontent

Onzichtbaar maar toch doodeng



'Wie van jullie wil even helpen de tafel dekken? Ik zie nog geen messen, er moeten nog glazen op tafel... Hallo? Hoort iemand mij? Jongens! Kinderen! Hallo! Hallo! Dit is jullie moeder die tegen jullie praat. Hallo? Kijk, ik sta hier, achter het fornuis. Ik sta voor jullie te koken....hallo? Iemand?'

Nee.
Maar misschien dringt mijn stem ook wel helemaal niet door de cocon van snot heen, waarin ik zit, dat zou best kunnen. Hee, nu ik zo eens terugdenk aan hoe de dag verliep, het zou zelfs een heleboel verklaren!
Hier ben ik ook al zo onzichtbaar. Ik betrap me erop dat ik af en toe naar mijn eigen blog ga om te kijken of ik misschien eindelijk weer eens een leuk stukje heb geschreven. Maar niks hoor. Gek eigenlijk, want er was hier toch van alles:
Er was het schurftige hondje dat zomaar met de buurvrouw was meegelopen en die we vier uur hebben moeten vermaken voor de dierenambulance kwam opdagen. En er was Janneke, de rat, die bij ons logeerde. Er was de kinderkledingbeurs, er was een rally-auto die uit de bocht vloog en Merlijn bijna overreed, er was wordfeud en er was wordfeud en er waren informatieavonden op school en ontelbare speelgoedartikelen van bamboe.

(Janneke)

Oja, *bladert even door extern geheugen dat iPhoto heet* , er was ook nog Zombiebooth.
Een gratis appje voor de iPhone.
Dat leek me grappig.
Nou. Dat is het niet.
Kijk maar. Niet grappig.
Doodeng.


Hatsjie.

Reacties

Getver! Zombie en rat een beetje. Kinderen zien er uit als die van mij (moe). Dacht dat ze inmiddels wel weer vanzelf wakker zouden worden 's morgens maar zelfs in week 3 moet ik ze wakker maken.
LEHTI zei…
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
LEHTI zei…
Novy, alsjeblieft. Ik schrik me wezenloos. Schrijf er gauw een ander blogje overheen. Over snot, een platte naaktslak of van mijn part de infoavond (of de jurk van de juf).

Je zal toch door zo'n kop gevraagd worden de tafel te dekken, brrrr.

Toch beterschap. Engerd!
sanneke zei…
De kinderen smeken me of ze je zombiehoofd, waar ik heel hard voorbij scrolde nog even mogen zien. Nee, mag niet, veel te eng voor mij.
Herma zei…
You griezel, you! Ik wist niet dat je het in je had. Jij ook niet denk ik. Alhoewel na zo'n dag van onzichtbaar zijn en huis houden met een snotkop... Er worden mensen eng van minder.
ChoCho zei…
passende titel :-)
we kijken alvast uit naar een uitdieping van (een) de(r) onderwerpen
Manon zei…
Jaiks!

Jij mag dan onzichtbaar zijn, uit mijn woorden komen blijkbaar Spaanse woorden, hoewel ze in mijn oren gewoon Nederlands klinken. Mijn kinderen lijken in ieder geval niet te verstaan wat ik zeg. Vooral als het opruimen, aankleden, tandenpoetsen of de honden eten geven betreft....
Susy zei…
Haha!
Ja, die ken ik die app.
Ik heb mezelf ook al eens verzombied.

Eng hoor. Thrillermom.

En harder schreeuwen helpt.
Zelfs met snot.
Door zei…
Haha, eng wijf dat je bent.
Die van mij horen mij wel, want ze antwoorden standaard met: 'Jahaaaa, doen we zo'. En dan 600 x achter elkaar. Dus. Waarom zou jij het beter hebben dan ik:-)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...