‘Novy, jij hebt echt de aandachtsspanne van een doperwt,’ zei iemand op vakantie tegen me, op een overvol terras. Onmiddellijk begonnen mensen bij te vallen: ‘Ja Novy, je bent echt verschrikkelijk!’
Twee tellen was ik van mijn stuk gebracht en toen moest ik heel hard lachen. Want het is zo ontzettend waar!
Ik bén verschrikkelijk. Ik onderbreek mensen midden in hun verhaal om zelf iets belangwekkends te vertellen, of richt zomaar ineens mijn aandacht op iets of iemand anders. En meestal heb ik dat niet eens door. Maar ja, zo is het: altijd aan een half woord genoeg. En door.
Als ik in deze tijd kind was geweest had ik hoogstwaarschijnlijk het stempel adhd gekregen. Of add in elk geval. (Want hyperactief ben ik alleen maar eh.. soms.)
In plaats daarvan hebben ze op de lagere school maar wat met me doorgeploeterd, zonder rugzakje of PGB of whatever, tot ze me na 6 jaar eindelijk naar buiten konden schuiven met een Mavo-advies in mijn eindrapport. (Wat ik overigens niet opvolgde, want hé: naast concentratiegestoord ben ik gelukkig ook zeer eigenwijs.)
En toch, weet u, ik ben d’r niet van. Van al dat gestempel en gediagnosticeer en dat in hokjes gestop. Eigenlijk. Het lijkt me dat het vooral makkelijk is om je achter te kunnen verschuilen. ‘Ja sorry, ik heb mijn huiswerk niet gedaan, want ja, ik heb adhd hè.’ Hoewel – voor u nu massaal over me heen valt - ik er natuurlijk geen verstand van heb en het in bepaalde gevallen vast heel zinvol kan zijn.
Wat ik eigenlijk bedoel is: ik ben blij dat ik nooit zo’n stempel heb gekregen.
Adhd? Ik? Nee hoor. Ik ben gewoon nogal chaotisch en snel afgeleid. En soms een beetje druk.
Zo is mijn karakter.
Twee tellen was ik van mijn stuk gebracht en toen moest ik heel hard lachen. Want het is zo ontzettend waar!
Ik bén verschrikkelijk. Ik onderbreek mensen midden in hun verhaal om zelf iets belangwekkends te vertellen, of richt zomaar ineens mijn aandacht op iets of iemand anders. En meestal heb ik dat niet eens door. Maar ja, zo is het: altijd aan een half woord genoeg. En door.
Als ik in deze tijd kind was geweest had ik hoogstwaarschijnlijk het stempel adhd gekregen. Of add in elk geval. (Want hyperactief ben ik alleen maar eh.. soms.)
In plaats daarvan hebben ze op de lagere school maar wat met me doorgeploeterd, zonder rugzakje of PGB of whatever, tot ze me na 6 jaar eindelijk naar buiten konden schuiven met een Mavo-advies in mijn eindrapport. (Wat ik overigens niet opvolgde, want hé: naast concentratiegestoord ben ik gelukkig ook zeer eigenwijs.)
En toch, weet u, ik ben d’r niet van. Van al dat gestempel en gediagnosticeer en dat in hokjes gestop. Eigenlijk. Het lijkt me dat het vooral makkelijk is om je achter te kunnen verschuilen. ‘Ja sorry, ik heb mijn huiswerk niet gedaan, want ja, ik heb adhd hè.’ Hoewel – voor u nu massaal over me heen valt - ik er natuurlijk geen verstand van heb en het in bepaalde gevallen vast heel zinvol kan zijn.
Wat ik eigenlijk bedoel is: ik ben blij dat ik nooit zo’n stempel heb gekregen.
Adhd? Ik? Nee hoor. Ik ben gewoon nogal chaotisch en snel afgeleid. En soms een beetje druk.
Zo is mijn karakter.
(Grijns)
Reacties
Hier is er nog zo één. Sterker nog, ook nu ik geen kind meer ben, krijg ik af en toe te horen "zou het kunnen dat jij...." Precies, dat zou zomaar kunnen.
Wees er maar trots op.
Ik wordt opeens erg nieuwsgierig naar mijn rapporten. Waar zouden die zijn?
En die laatste juf, die moet leren niet te vlekken op rapporten. Pûh!
;-)
Dus het komt tóch goed met kindjes die af en toe eh... niet helemaal opletten?!
x
Tja, zo kreeg onze zoon eens te horen het vreselijk was dat hij iemand geduwd had, dat hij dat deed doordat hij geslagen werd dat was niet relevant want dat jongetje had nou eenmaal Adhd dus daar hoorde slaan bij... :-(
Maareh, blijf maar lekker zo als je bent!
Een enfant terrible.
Maar wel een hele leuke en lieve en gekken. En daar hou ik van.
stay the way you are, babe!
Liefs Muts Moon
Ik dacht; reageer hier even. ;)
Ja joh, hee.
Ik stond bekend als de giller.
Ik krijste graag.
Gewoon, omdat het kon.
Gelukkig ben ik nu een stuk rustiger.
Hm.
Tijdens mijn volwassen leven komt er altijd een moment dat mensen (collegae, vrinden, familie) vragen of ik nooit moe word van mezelf.
En vorige week vroeg ik datzelfde aan mijn mannelijke kloon Tijl.
Maar dat is niet zo.
Wij, De Drukke, worden nooit moe van onszelf.
Maar leuk logje!
Wellicht dat ik het eens steel.