Doorgaan naar hoofdcontent

Onder dat rode vlekje zat ik



Precies onder dat rode vlekje, daar boven in Nederland, daar zat ik gisteren. In een weiland in Gieten, een plaatsje dat zijn naam duidelijk niet mee heeft.
Anderhalf uur na de geplande aanvangstijd begon gelukkig alsnog De Drentse Bluesopera.
Mensen, wat een spektakel! Componist, arrangeur en toetsenist in deze (en verder natuurlijk gewoon briljante en geniale muzikant en vriend) Remko Wind nam me mee naar de allerlaatste voorstelling. (Oh. Ja, want ik kan u nu wel enthousiast zitten maken, maar het was gisteren dus de laatste voorstelling. In de openlucht althans: ze spelen nog een keer in Carré, op 18 september. Maar dat zal toch anders zijn. Want gaan ze Carré dan volgooien met gras?)
Nouja, hoe dan ook, ik was er gisteren en ik vond het fantastisch.
De hoofdrol werd trouwens vertolkt door Steyn de Leeuwe, van BNN, u kent hem wel. Wat een leukerd is dat, eigenlijk.
Enfin.



P.S. Reyer Boxem maakte deze laatste foto's en de volgende keer schrijf ik weer een echt logje.
U heeft nog een helikoptermeisje te goed, tenslotte.

Reacties

Eigenlijk kan ik me er niet zo veel bij voorstellen, bij waar je was enzo.
Dus. Ik kijk uit naar het helikoptermeisje.
Herma zei…
Haha, Gieten. Ja,nee, alleen als je er niet bent als het dat doet, natuurlijk.
Sylvia zei…
Oeiii. Klinkt allemaal erg gaaf.

En zouden ze het volgend jaar dan misschien NIET onder een rood vlekje willen doen? Wellicht kom ik dan zelfs ;)
NOVY zei…
@nicolekebolleke ja. Nee, dat snap ik. Maar het was echt way cool. Cooler op zich dan het helikoptermeisje. Maar daar kom je nog wel achter.:)
Terrebel zei…
Wat een rotstreek van dat vlekje om precies dáár te gaan zitten. Lijkt mij trouwens een leuke voorstelling; Als zodanig. Dus.
sanneke zei…
Een soort Ernst Daniël Smid meets Daniël Lohues? Ernst Daniël Lohues dus. Nou ja, laat maar. En dat dan in een weiland met een onweerswolk er boven. En toch geloof ik best dat het heel leuk was.
NOVY zei…
@Susy: nou.
@Sanneke: bah wat zeg je nou toch weer. Ernst Daniël Smid. Haha. Nee kijk: Bluesopera. Met de nadruk op blues.
sanneke zei…
Jaha, daar had ik Daniël Lohues voor. Voor de blues. Nah, kijk, hij heeft in zijn naam zelfs ook de ue van blues. Tsss.
Lehti Paul zei…
Hm, ja, dus. De laatste voorstelling. Zeg je. En dat wist ik verdorie ook nog. En die onovertroffen Remko is er al máánden zo vreselijk lekker druk mee dat ie wel van de aardbodem lijkt verdwenen. En ik zat in de bioscoop, terwijl hier géén rood vlekje was. Het was gewoon warm.
Ja, Carré, daar zeg je zo wat, dat is inderdaad vast heel anders. Ik troost me in dit soort gevallen met de gedachte dat het vast allang was uitverkocht (hoewel, lees ik, 500 plaatsen per avond, da's niet niks). In dat bluesweiland. En dat jij er in elk geval van hebt genoten natuurlijk. Fijn.
Door zei…
Nou, ik heb er ook niet echt een beeld bij. Maar dat geldt ook voor het helicoptermeisje. Maar je deed gewoon wéér iets leuks. Jij. Leukerd.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...