Na een vermoeiende week (met een tijdelijk invalide man - zenuw in de knel in onderrug - en heftige werkstress en rotweer) die resulteerde in een toestand van algehele instorting die zich uitte in een helse pijn in mijn maag die me twee dagen letterlijk dwong horizontaal te blijven, ben ik weer boven jan en is het hoog tijd om weer eens wat nieuws te etaleren in de etalage van mijn leven die mijn blog heet.
En dit, was een bijzonder slechte zin. Maar u heeft de informatie.
Wat is het warm hè.
En wat doe je als het warm is?
Ook al is het gewoon maandag?
Dan maak je aan het eind van de middag een pan pasta, verpakt hem in een handdoek, gooit hem achterin de auto samen met wat kinderen en zwembroeken en rij je naar de Hoornse Plas. Om te picknicken en te zwemmen. En kastelen te bouwen. En kikkers te zien. En een bloedzuiger, op het been van Bo. En meerkoetjes. (Of koevoeten, zoals ze heten sinds Merlijn uitriep: 'Kijk, daar! Een nest jonge koevoeten!', toen we in Meppel langs het water reden. Want in Meppel, daar waren we ook. Gisteren. Maar daarvoor mag u even hier klikken.)
Kijk, hier mochten alleen wij wandelen:
(Geen foto van de bloedzuiger, helaas. Ik moest het beest er metéén afhalen van Bo, ik mocht niet eens even eerst mijn iPhone halen. Tsk.)
Reacties
Iets wat ik ook zou kunnen doen.
Ook ìk heb erg genoten van de foto van jou met Lois. Maar, om heel eerlijk te zijn, vind ik dat jullie met z'n tweetjes, met die zon, en dat water en dat bord... nou ja, dat jullie gewoon een heel eigen blogje verdienen. En dan zonder die krijt figuurtjes. Van zichzelf is dat plaatje al veuls te mooi. En dan de schaduw van dat handje ook.
Toen ik zo oud was als Lois nu, had de Novy op het bord nog een hoed op. Mijn opa zei eens dat hij en ik dat waren. En ik geloof dat ik dat lang heb geloofd.
Ik ga er voortaan gewoon een lachbandgeluidsfragment achter plakken...
En Hoornse Plas. Ohw, ik heb heimwee naar Grunnen!