Doorgaan naar hoofdcontent

Heintje, eat your heart out

Soms ben ik net Ernie. En de mensen in mijn omgeving zijn Bert.
Dan denkt Bert dus dat het ein-de-lijk klaar is, afgelopen met het gezeur, en dan krijgt ie dit: ‘Oooooh. Wat hád ik een dorst, Bert!’

‘Oooooh. Wat wás ik jarig, Bert!’

Bent u daar nog?
Nouja, het was ook maar een hersenspinsel, een halfslachtige poging om te verantwoorden wat ik ga doen. Ik ga namelijk nog even de integrale tekst van mijn prachtige verjaardagslied opschrijven hier.

Waarbij dan wel meteen een dingetje eh... opvalt: blijkbaar heb ik met al mijn overdreven gewauwel over veertig worden, mijn kind didactisch heel onverantwoord opgezadeld met het idee dat het vreselijk is om oud te worden en er oud uit te zien.
Nja.
Nja.
Dit terzijde,
het is een prachtig lied.
En zó lief.


Mama
je bent al veertig
maar je lijkt nog heel erg jong
je bent nog zoet en zacht
en iedereen vindt je lief

Mama
je bent zo lief zoals je bent
en niemand anders is zo goed, zo top en zo cool!

En mama
je bent niet oud
je ziet er nog heel jong uit

Maar mama
ik vind je lief zoals je bent
en niemand anders is zo goed, zo top en zo cool!

Tekst: Bo en Vera
Muziek: Remko Wind


(Heintje? Klik )

Reacties

Sylvia zei…
Die Ernie die er steeds achteraan komt is briljant.

Dat stuk dat ie midden in de nacht wil weten hoe laat het is en dan maar 'O solo mio' uit het raam gaat staan bleren... geweldig!

Jouw liedje is ook geweldig btw ;)
sanneke zei…
Doe een echte Heintje en kom er volgende maand nog eens op terug, en dan gewoon in oktober en november weer! En in je oudejaarsoverdenking. Want hé, zo'n zoet lied verdient dat best.
Tijmen zei…
Is dit echt de integrale tekst? Dus die slappe lach, dat was improvisatie?

Maar terecht, hoor, dat je er nog even op terugkomt! Als er zo'n mooi liedje voor je gezongen wordt, dan mag je dit gerust een paar keer aan iedereen laten weten.
Makkie zei…
GE-WEL-DIG!
Hartelijks
Anoniem zei…
piepjong ;-)
Nicoleke zei…
Ik was werkelijk zó ontroerd!
En nu weer.


*snif*
Esther zei…
Ik moet ervan huilen. Ik vind het werkelijk reuzeknap.
Anoniem zei…
Heintje. Dat is mijn BIJNAAM! (verbastering van mijn achternaam).

Maar het blijft leuk en lief hoor dat filmpje.

Liefs Muts Moon

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...