Doorgaan naar hoofdcontent

Nationale Complimentendag

Het is vandaag Nationale Complimentendag, begrijp ik.
Dat heb ik niet nodig, want ik ben van nature al redelijk complimenteus.
En ik krijg zelf ook best vaak complimenten.
Gisteren nog.
Hoewel. Ik weet nooit helemaal zeker of iets als compliment bedoeld is, maar ik vat het altijd maar gewoon als zodanig op.


Oh. Ja, we waren weer eens in het ziekenhuis, op de eerste hulp.
Circus hè: een heel gevaarlijke tak van sport.
Lopen op een bal. En de bal is rond. You get the picture.
Even was men bang dat ze beide polsen had gebroken.
Maar dat viel mee.
Ze had zelfs niet één pols gebroken.
Alleen gekneusd.
Maar om daar achter te komen zaten we toch zo viereneenhalf uur in het ziekenhuis.

En verder heb ik het druk. Met werk enzo. Dus de verhalen over het nieuwste liedje van Jochem Meijer dat zal worden ingezongen door (onder andere) mijn kinderen en mijn mogelijke debuut op het boekenbal, daar zult u nog even op moeten wachten.

Labels:

Reacties

sanneke zei…
Haha, die zucht aan het eind. Zit je daar met 2 gekneusde polsen in het ziekenhuis, vist je moeder naar complimenten die je zelf niet als compliment ziet.
1 maart 2011 om 19:57
Nicolet zei…
gewoon doorademen en dan kom je er wel. en dan straks heb je nog heel veel verhalen te vertellen
1 maart 2011 om 20:06
Herma zei…
Hahahahaaaa! Ik krijg meewarige blikken omdat ik zo hard zit te lachen achter de computer!
1 maart 2011 om 20:31
Running Rapunzel zei…
Hemeltje lief, dan zit je daar als moeder.....fijn!

Sory dat ik naar het eind spring, maar ik werd enorm getriggerd door Jochem en ingezonden: ECHT? GAAF!
1 maart 2011 om 21:55
Anoniem zei…
Gelukkig viel het allemaal mee :-)
2 maart 2011 om 09:53
Manon zei…
Whahaha, een sneakpreview van de puberteit?!?

Maar arme Bo toch. Kan ze zich een beetje redden zo?
3 maart 2011 om 09:00
Door zei…
Wat doet dat kind dan toch ook in een circus! Geintje. Maar hé, wat ontzettend sneu zeg.
En nu? Spreekstalmeesteres voor een tijdje?
3 maart 2011 om 11:05
Toet zei…
Arme Bo, toch beetje gebroken dus, blijkt nu (las ik op twitter). Sneu!

Die laatste zinnen van dit blog klinken wel leuk!!!
3 maart 2011 om 11:26
Nicole zei…
Dat is best lang viereneenhalf uur zeg! Vooral als er allemaal werk op je ligt te wachten.
4 maart 2011 om 13:07
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen