Doorgaan naar hoofdcontent

Ballet

Toen ik een foldertje onder ogen kreeg met de aankondiging van peuterdanslessen die heel toevallig zouden worden gegeven in de cursusruimte hier aan de overkant, tien stappen lopen vanaf de voordeur, besloot ik dat dit een aanbod was dat ik niet kon negeren.
Dus vroeg ik aan Lois: 'Wil je op ballet?' (Ik weet dat er peuterdans op de flyer stond, maar ik vond 'ballet' zo chique klinken. Bovendien had ze onlangs, met Bo, naar Black Swan een slechte ballerina-barbiefilm gekeken dus ik dacht dat het wel tot haar verbeelding zou spreken.)
'Ja,' zei Lois, 'ik wil op ballét.'

Gisteren was het dan zover.
En ja, wat kan ik zeggen.
Ten eerste bleek dat we niet helemaal op de hoogte waren van de heersende dresscode. Nou vond ik persoonlijk dat ze er fantastisch uitzag in haar gympakje met daaronder een afgeknipte maillot van Bo, maar - klopt - ze was geen vlinder. Ze had geen tutu. Geen roze en lichtblauwe roezeltjes.
Ten tweede viel het inhoudelijk aanbod mijn dochter duidelijk wat tegen. In plaats van pliés en relevés waren er spelletjes als 'ga met je neus tegen de muur staan als de muziek stopt'.
Als het niet zo grappig was had het hartverscheurend kunnen zijn om naar te kijken: ze vond het stom. En ik eigenlijk ook een beetje.
Maar de foto's zijn fantastisch.





Edit dinsdag 22 maart.
Vond ik ineens dit hilarische filmpje.

Reacties

Nicolet zei…
ik vond dat je dochter er leuker uitzag dan die anderen van wat ik zo op de foto zie, maar dat is mijn persoonlijke smaak natuurlijk. En ga je het nogmaals proberen, kijken of de 2de keer leuker is? Of blijft het bij eens maar nooit weer?
Saralien zei…
Prachtig die foto, ze kijkt echt alsof ze het héél stom vindt.

Mijn dochter (5) zit ook op "kleuterdans" of zelfs "dance" geloof ik. Met van die spelletjes ja en veel K3 muziek. Ze vindt het geweldig. Het dansen is bijzaak, als ze maar mag giebelen met haar vriendinnen. Volgend jaar rugby, denk ik.
Anoniem zei…
Toch vind ik haar outfit 'handiger' ;-)
Sprokkelvrouw zei…
schattig, die kindjes, en het is toch leuk als niet iedereen er hetzelfde uitziet.
esther zei…
Mijn dochter heeft ook nooit een roze tutu aangehad. Over mijn lijk (ok, ik sla een beetje door). Neem dan een Baby Born als je dat zo graag wilt :p
Maar misschien toch ook naar het circus? Of is ze daar nog te jong voor. Of een andere ballet school. Lucia is wel op ballet gegaan toen ze 4 was (en ze vond het niks hoor, maar het was wel klassiek ballet).
Roelien zei…
Ik vind de foto's beeldig en je dochter ziet er toch leuker uit dan ja, de dresscode zeg maar
Herma zei…
Ha! Die foto's zijn inderdaad heel mooi! En ik heb dus zelf een e- nórm zwak voor gestreepte kinderbenen. Misschien dat je thuis een stevige gordijnroede aan de muur kunt schroeven, kan ze zelf in haar mooie pak aan de barre met de pliejees en de elev...revel... pásjes aan de gang.
P.S. wat een plaag trouwens, die Barbiefilms! Wij zitten hier dagelijks in het oorverdovend gebulder van het Zwanenmeer. (hoe toevallig)
Nona erbij met devoot gezicht en onnavolgbare pasjes. De godganse dag denkbeeldig aan de zwier met prins Siegfried.
Gwennie zei…
En wil ze nu nog blijven gaan...? Da's wel belangrijk om te weten... :-)
sanneke zei…
Ben het helemaal met Herma eens, gestreepte meisjesbeentjes... och... Ooit kocht ik gestreepte maillotjes voor elke meisjesbaby die in mijn buurt geboren werd, nu heb ik zelf een meisje met strepenmaillots. Neeltje heeft vandaag ook strepenbenen, oh en ik ook.
En dat ballét, goed dat ik het weet, dat dat dus helemaal niet meer lijkt op het ballet waar ik ooit op zat en dat het, aan het gezicht van Loïs te zien misschien wel helemaal niet zo leuk is. Even mijn verwachtingen bijstellen voor het geval Neeltje of Nisse ooit ook mocht besluiten te willen gaan dansen.
Nicole zei…
Locatie is alles! Daarom zit Piet op judo.
Toet zei…
Hahahaha. Oh nee, sorry, het was niet grappig. Die van mij zit op streetdance. Is dansen zonder tutuutjes. Zou die outfit van Lois prima bij passen.

Er is ook ballet hoor, in Toettown. Buurmeisje gaat daar heen. Da's wel echt met pliejee en eelevee enzo ;-)
Anoniem zei…
tjonge dress-code voor peuterdans?? vind idd loís er leuker uit zien dan de andere dames met die tuttenrokjes, het is toch geen ballet?? wat een onzin.
manja
De foto's zijn inderdaad hilarisch en gevoelig ineens. Heel bijzonder. Arme meis: wat een teleurstelling!

En nu? Gaat ze nooit meer?
Door zei…
En nu?

Dat was dus altijd mijn droom hè, een dochtertje op ballet. Maar goed, drie voetballende jongens is ook leuk:-))
NOVY zei…
@Rapunzel en @Door: ja hoor, morgen gaan we gewoon weer. In dezelfde outfit. Hoewel, ik vond een rokje met roze en witte fliebertjes in de verkleedkist.
Mimi zei…
Mijn dochter heeft dus wel zo'n roze tutu. Die wilde ze heel graag hebben. En voor een paar euro bij de Hennes vond ik het eigenlijk ook best een prima plan. Zolang de gestreeptje maillootjes ook maar in de kast liggen :)
Neneh zei…
Hahaha! Hier ook een dochter die eerst 1 jaar op 'kleuterdans' heeft gezeten (en die het toen ook behoorlijk boring vond) en daarna pas echt mocht balletten (vanaf haar 6e). Nu wel een poederroze pakje aan, heuse leren balletschoentjes en pliés etc. aan de bar. Inclusief 'strenge' Franse balletjuf trouwens. En léuk dat ze 't vindt! Misschien moet je gewoon heel even een jaartje (of twee) wachten :)

Neneh
Daan zei…
Ballet, peuterdans... You name it!
Hier in upperclass Vinex 020 loopt het ALLEMAAL in roze MET tutu EN echte balletschoentjes. En wij? Griebels, wij doen er net zo hard aan mee...
U begrijpt; dochterlief twee moet ook aan deze nonsens geloven want het exorbitant dure balletpakje moet op zijn minst nog drie jaar mee!

Los van dit alles; stiekum, heul stiekum, maakt mijn prinsessenhart een sprongetje! So cute!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...