Doorgaan naar hoofdcontent

Ik, cavia

Loïs zei vanmiddag voor het eerst: 'Ik hou van jou'. (Tegen mij; niet onbelangrijk).
Niet dat dit haar eerste verbale uiting van affectie was, ze zegt al zeker een jaar 'mama, ik vin jou lief', maar 'ik hou van jou' was nieuw.

Voor Bo daarentegen, was het het eerste zinnetje dat ze sprak.
Dat klonk als: 'Ikkaavejaa'.
Of: 'Ik, cavia'.
(Ik moet schaamtevol bekennen dat deze specifieke liefkozing hier nog wel eens wordt uitgesproken.)

En over cavia's gesproken, vandaag hebben we besloten dat er weer een hond moet komen. Niet nu, maar volgend jaar, als Loïs vier is en naar school gaat. Want zonder hond is ook maar zo zonder hond.
Moet ik even vertellen. Wij hadden Coco. De liefste hond van de wereld. Maar dan dus echt.
Ze overleed toen ze bijna dertien was, in 2005.
Ons vriendje.
Ik vond helaas maar twee digitale foto's.
Op de eerste foto is Bo net 1 jaar, op de tweede (bijna) 2.



Wacht, ik maak nog even een foto van een foto:


Lief hè.

Labels:

Reacties

sanneke zei…
Och, wat lief van Loïs. Neeltje vindt het een heerlijk zinnetje om te zeggen, liefst lekker tegen me aan geknusd en dan 'Mamma, ik HOU van jou.' Heel lang was dat alleen maar 'Ikke hou jou' trouwens, wat ik ook al fijn vond. Want ik houd haar mooi ook.

En een hond... wat fijn! Die kan straks mooi naast Loïs in de bakfiets!
17 februari 2011 om 22:15
Herma zei…
Een hond die zo breed kan glimlachen (foto, eh, 2) móet wel de liefste ter wereld zijn. Jammer he. Van oude beesten die voorbij gaan. Zucht.
18 februari 2011 om 01:12
Daan zei…
OOooo, een collie!
18 februari 2011 om 07:29
Nicoleke zei…
Wat geinig, dat Bo ook ooit zo'n klein meisje was. :)
18 februari 2011 om 08:57
NOVY zei…
@nicolebolleke: dat vind ik inderdaad ook heel geinig.
18 februari 2011 om 09:04
Anoniem zei…
een kanjer !
18 februari 2011 om 10:05
Susy zei…
Lassie looks cute.

Maar waarom geen cavia eigenlijk?
19 februari 2011 om 10:34
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen