Een van onze grootste 'gezinhobby's' is het voorlezen voor het slapengaan. Dat is, ík lees voor en Bo, Merlijn, Loïs en Henk luisteren. Op het grote bed zitten we, met twee kopjes koffie en drie kopjes thee. We lezen het liefst hele boeken - dus geen korte verhalen - waarvan we dan elke avond een hoofdstuk doen. Of twee, als het korte hoofdstukken zijn. Of drie, als het zo spannend is dat we niet kunnen stoppen.
We begonnen met de volledige Dolfje Weerwolfje serie, grotendeels gelezen tijdens mijn zwangerschap van Loïs, en daarna volgden vele, vele andere boeken. Soms iets minder leuk, maar meestal echt geweldige boeken. Onze laatste titels waren: 'Waarom de walvissen kwamen' van Michael Morpurgo (prachtig), 'Het eiland daarginds' van Paul Biegel (hilarisch en vervreemdend), 'De dode hoek' van Paul van Loon (eng) en 'De Hekstensteen' van Leonie Kooiker (heel leuk).
Soms best spannende boeken, of een beetje moeilijk (we houden ons niet altijd per se aan de leeftijdscategorie), maar leuk voor ons allemaal. Ook voor Loïs, gek genoeg. Ze snapt er natuurlijk weinig van, maar ze is er in gegroeid, ligt er al sinds (voor) haar geboorte bij. Misschien vind ze het wel gewoon fijn om naar mijn stem te luisteren. (En voor als u zich zorgen maakt, we lezen ook wel eens boekjes op haar niveau.)
'Gaan we weer met een nieuw boek beginnen, vroeg Bo tijdens het eten vanavond.
'Ja,' zei ik. Maar welke? En toen kreeg ik ineens een ingeving, haalde de doos met mijn jeugdboeken uit de berging en toverde de volledige serie van 'De Vijf' tevoorschijn.
Wat een jeugdsentiment: George, Annie, Julian, Dick, Timmie....... Kirrin-eiland, mén. Nouja, misschien voelt er niets bij. Dat kan. Was u meer van de Olijke Tweeling ofzo. Of Pitty op Kostschool. Of Snuf de Hond.
Anyway, we begonnen dus vanavond aan de eerste hoofdstukken van 'De Vijf gaan er vandoor'. En het valt me voorlopig nog niet mee, moet ik eerlijk zeggen. Krampachtig probeerde ik de hele tijd uit een soort schaamte voor de ouderwetsheid (of omdat het maakt dat ik me weer zo bijna veertig voel) zinsnedes en malle woorden (ze hebben maar steeds 'schik' bijvoorbeeld) in te slikken, of snel te vervangen voor normaler taalgebruik. Het is allemaal toch wel wat eh..gedateerd. Zo worden ze van het station gehaald met de hittenwagen (de wat?), noemen elkaar jongeheer en jongejuffrouw en na het ontbijt worden de papborden afgeruimd.
Nja.
'Maar straks, jongens, wordt het echt heel spannend!'
Reacties
@AagjeVinex
Mijn moeder heeft zelf nooit de basisschool afgemaakt, maar ze las ons altijd voor. Later las ze zelfs Evert Hartman (Het Onzichtbare Licht, brr).
Als schoolmeester weet ik dat het tegenwoordig niet veel meer voorkomt. Dat weet ik omdat het ik van de kinderen hoor. Maar vooral ook merk. Kinderen ontwikkelen taalgevoel door het voorlezen.
Ook door ouderwets taalgebruik. Gewoon voorlezen dus. Complimenten.
*sentiment-modus uit*
Er zijn zoveel leuke boeken.
Weet je dat veel boeken herdrukt zijn, juist voor het taalgebruik. Dat leest nl. toch wel prettiger dan de oude teksten.
Veel leesplezier met z'n allen.
@Frank: je mag vaker in de sentiment-modus. Het onzichtbare licht staat hier ook in de kast (De koe had 'het scherp in', dat vond ik zo intrigerend). Tussen Kruistocht in Spijkerbroek en Meester van de Zwarte Molen. En dat taalgevoel van jou hè. Dat moet je nodig eens ontwikkelen.
@Brassers: goh, ja, dat is waarschijnlijk zo.
En O.M.G. Het onzichtbare licht... 'de koe heeft het scherp in', Novy ik zat meteen weer te huiveren! Was dat ook niet met die hand met een mes erin boven water? Ik vond dat vroeger echt eng. Nona heeft dat een beetje met Dolfje weerwolfje, dus die is even weer op de plank gekomen.
Maar Ronja is inderdaad heel mooi. En natuurlijk het hele oevre van Roald Dahl. Bij 'De griezels' moest ik af en toe zo hard lachen dat ik niet verder kon met lezen. En dan een zeer nieuwsgierig kind in bed: Toe nou! Lees nou door! Ik wil weten wat er nu gebeurt! Hahaha!
Ik heb ook een hele serie Kitty's. Kitty heeft een geheim, enz. ERrug spannend, like Het onzichtbare licht. (staat ook hier, dacht dat ik de enige op de wereld was die dat boek heeft!)
Liefs Muts Moon
(bij voorkeur voor Nova er te oud voor is)
Die heeft trouwens ook echt geen klagen qua collectie. Zowel mijn moeder als ik lezen graag en veel. (en dus ook voor). Dochter heeft een volle boekenkast op haar kamer en hierboven liggen ook nog een heleboel boeken.
Gelukkig leest J. mij af en toe een stukje voor en ik haar, want met je ogen dicht naar een verhaal of gedicht (latere leeftijd) luisteren, is toch wel behoorlijk betoverend.
Liefs Laura
(veegt voorhoofd af en hoopt dat ze niet de risee van heel t internet is geworden)
@Herma: Je kent Frank duidelijk nog niet. :). Trek het je vooral niet aan zou ik zeggen en inderdaad: hij kent jouw dochter niet.
Het eiland daarginds. Wauw, dat doet me terugdenken aan lang vervlogen tijden. Tijden waarin in een klassikaal gelezen boek zo spannend vond, dat ik hem van de bieb leende om maar te weten hoe het verder ging.
En de Vijf... ik speelde de Vijf met mijn beste vriendinnetje en mijn broertje en met Seppel, de hond van het vriendinnetje. Oké, de vier dus, maar toch leuk.
Toen ik eens ziek was kreeg ik van de buurvrouw een hele wasmand vol De Vijf boekjes. Ik was pas weer beter toen de boekjes uit waren.
Bij mij overheersten de Olijke Tweeling (die staan alleen nog bij mijn ouders) en boeken met paarden en bijbehorende meisjes. Bij mijn man de 'spannendere' thema's. Dus voor ieder wat wils.
Yvette
Ik moet ook weer eens gaan voorlezen. Tegenwoordig wordt er alleen nog maar geknuffeld van 19:30 uur tot 20:00 uur in het grote bed... (ook leuk trouwens..)