Doorgaan naar hoofdcontent

Zeg tegen je pa dat ie een plantpin is*

Zal ik eens iets over mijzelf vertellen?
Kritisch-zelfbeschouwend?
(Sommige lezers die mij kennen in het dagelijks leven zullen zometeen denken: Ja? En? Kom, vertel eens iets nieuws! Tegen hen wil ik zeggen: sla dit stukje lekker over of lees het, puur om te weten dat ik het zelf ook weet. Misschien geruststellend, weetikveel.)

Komt ie: ik heb een heel irritante karaktereigenschap. Al van jongs af aan heb ik de ziekelijke neiging om altijd adrem te zijn. Altijd spitsvondig. Bijdehand.
Zo werd ik in mijn vroegste vroeger al genoemd: Bijdehandje. Of, door de leraren op school: Brutaal. Of, door de moeder van een vriendinnetje (die mij niet zo graag mocht geloof ik): Altijd de bek vooraan.
Ja. That’s me. Altijd de bek vooraan.
Ik moet gewoon altijd proberen de beste grap te maken, op het juiste moment. Altijd de leukste opmerking, in elke situatie. Doodvermoeiend feitelijk.
‘Ben jij nou nooit eens serieus?’ Dat vroegen ze ook vaak.
Nee. Eigenlijk niet. Zelden. Of nouja, dat is niet waar natuurlijk, ik ben heus wel eens serieus, maar ook in alle serieusheid blijft er altijd iets in mij doorgaan met grappen maken. Soms conform de omstandigheid ironisch, of satirisch, soms grimmig, maar het stopt bijna nooit.
En dat is dus, nee, heel vaak helemáál niet handig! Ik kan bijvoorbeeld in bepaalde ‘ernstige settings’ heel zenuwachtig worden, bang dat zich plotseling een grap aandient waar ik dan om zal moeten lachen. Wat op zich al genoeg is om een lachkriebel op te wekken.
Ik ben gewoon nog stééds dat vervelende meisje met de slappe lach in de klas. Dat dan niet meer kon stoppen. (Echt, meneer de Vries, ik wilde wel, maar ik kon niet. Alleen al de opdracht aan mezelf: Nu! Stoppen! Niet meer lachen! deed me het opnieuw uitproesten. Sorry. Echt sorry.)

Altijd en eeuwig maar ‘de leukste thuis’ zijn is, ik zei het al, uiterst vermoeiend en doet me bovendien regelmatig in gênante situaties belanden, maar ik kan gewoon niet anders: het is een tweede natuur geworden. En ik sla natuurlijk aan de lopende band de plank mis, 8 van de 10 grappen zijn waardeloos, maar ja, niet geschoten is altijd mis, dus ik moet wel. Als ik iemand aan het lachen heb gemaakt, kan mijn dag niet meer stuk. En zo niet, dan is het eigenlijk ook prima. Want dat is dus nog zoiets; zélf vind ik mijn eigen grappen bijna zonder uitzondering leuk.
Een recent voorbeeld (iets wat me zo te binnen schiet). Ik liep naar huis, had Merlijn op school afgezet, en zag een (wat verlate) vader, die zijn zoontje kwam brengen met de auto. Ik zie hem buiten de auto staan, bij de achterdeur waarvan het handvat is afgebroken. Hij tikt op het raampje en gebaart naar zijn zoontje dat die de deur van binnenuit moet openmaken.
Waarop ik dus riep: ‘Hee, jij hebt zo’n omgekeerd kinderslot. Gaaf man!’.
Vond ik zelf reuzegrappig. Nja.
Omgekeerd kinderslot. Is leuk? Eigenlijk niet, hè. Maar ja, ik vond op dat moment dus van wel. En dat telt.

*In het pre-pre-pre-twittertijdperk, had ik een vriendinnetje met dezelfde humor. Stuurden we elkaar kaartjes. Onzinkaartjes. Soms gewoon maar met 1 grap. Postzegel erop, en op de bus. Over en weer. En we zagen elkaar gewoon elke dag op school, maar we hadden het nooit over die kaartjes. Dat waren twee aparte werelden, eigenlijk heel lollig, nu ik er zo over nadenk. Ik heb de kaartjes (minstens 100) helaas niet meer. Maar ik herinner er me nog de tekst van één: zeg tegen je pa dat ie een plantpin is. Geen idee waarom, maar dat was dus echt hilarisch.

(Hm. Dit was best een slecht verhaal, alles bij elkaar. Geeft niet hè.)

Reacties

gewebkijk zei…
''omgekeerd kinderslot''
hilarius!!! :-)
sanneke zei…
Zal ik je maar even op de gang zetten dan? Ik ben daarvoor bevoegd immers. Als je slappe lach over is, kom je maar weer terug. ;)
Nicoleke zei…
Haha.

HAHAHAHHA!

Oh.
Ja.
;)
Anoniem zei…
Goh...what's new? haha!

en weet je wat dan het ergste is van grappig zijn?
Als degene waar je de grap aan vertelt kijkt of je niet goedsnik bent geworden. Niet omdat de grap zo stom was, maar omdat de grap niet begrepen wordt!!! Omdat de luisteraar te dom is om jouw geniale grappen te begrijpen!
Dat gebeurt mij nog wel met regelmaat (en dan denk ik stiekum; Stakker!!!) hihi

Liefs Muts Moniek
Susy zei…
Ik copy paste dit verhaal.
Want ik ben precies hetzelfde.
Dat met een totaal gebrek aan subtiliteit maakt het soms allemaal een beetje eh..pijnlijk.

Maar goed.
Ik blijf het toch altijd proberen.
Door zei…
Haha, ik vind zulke mensen wel leuk. Geeft wat sjeu aan de meeste dingen/dagen. So.. go on!
Herma zei…
Hahahahahahaaa! Altijd de bek vooraan!
(Ik hoor het helemaal voor me!)
Maar, sjeses dat dat je echt gezegd is! Was je zo erg dan?
Maar... ik heb er zelf ook wel een beetje last van. De geinponem uithangen.
Irritant eigenlijk. Waarom toch?
Terwijl ik zó graag een geraffineerde, ingetogen, mysterieuze vrouw had willen zijn.
NOVY zei…
@gewebkijk: méén je dat nou, geweb? Of zit je me hier in de maling te nemen..?
@Sanneke: Oh ja, daar ben jij toe bevoegd...:).
@Nicoleke: Ja, HAHA ook. Denk ik.
@Anonieme Moniek: Wat ik tegenwoordig ook heel leuk vind, maar dat is pas echt irritant, is bewust verwarring scheppen. Door midden in een willekeurig verhaal van iemand ineens iets te zeggen als: Oh, maar, dan kun je toch gewoon pokon gebruiken?
@Susy: Het gebrek aan subtiliteit maak ik goed met mijn charme. (kuch.)
@Door: sjeu. Ja. Sjeu is goed.
@Herma: (Weet je wie dat was? De moeder van L.inda B.) Hahaha, geraffineerd, ingetogen, mysterieus.....
Oh.
Nja.
Dat ben je natuurlijk gewoon óók.
Naast eh....al dat andere.
Manon zei…
En toch lees ik het hele stukje hè, ook al waarschuw je me al in 3e zin.

Goed. Zit je? Komt ie: what else i s new?
Nicole zei…
Toch kan dat bij een blog een ideale eigenschap zijn!
sanneke zei…
Ja, pas maar op jij.
Toet zei…
hahaha, ik zou je graag bij mij op het schoolplein hebben staan elke dag. En verder, ehm, nou, wel een beetje herkenbaar. Dus. Ehm.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Bang with Friends

'Jemig, kan het nog platter?!' riep ik uit, toen ik werd gewezen op het nieuwste Social Media platform Bang with Friends . Maar vrijwel meteen daarna dacht ik: Ja! Ja! Wat een fantastisch idee! Dit, mensen, voegt echt wat toe aan de wereld! Bang with Friends is een computerapp waarvoor je je aanmeldt via Facebook. Vervolgens krijg je dan een handig overzicht op je scherm van al je Facebookvrienden. En zit daar toevallig iemand bij met wie je wel eens eh… *zoekt even naar Nederlands equivalent van ‘to bang’* ….. van bil zou willen, dan kun je dit aangeven door op deze persoon te klikken. Zonder het risico – en hierin schuilt de genialiteit – dat je een blauwtje loopt. Het lustobject in kwestie krijgt hiervan namelijk géén melding, tenzij de interesse wederzijds is! Oftewel, zoals de ondertitel van de applicatie luidt: Your friends will never know you’re interested unless they are too.  Ik vind het (letterlijk) fucking briljant! Als fenomeen dan hè. Want u snapt d...