Maakt u zich geen zorgen, ik ben niet voornemens te gaan motorrijden of me in te schrijven voor een cursus zeezeilen, ook ben ik geenszins van plan mijn man in te ruilen voor een jonger exemplaar. Het een en ander manifesteert zich voorlopig slechts in een licht, onderhuids gevoel van onrust dat af en toe even kort oplaait naar redeloze paniek.
De eerste symptomen bemerkte ik een paar weken geleden. Ik begon mezelf erop te betrappen dat ik minstens drie keer in elke willekeurig conversatie laat vallen dat ik al bijna veertig ben. Blijkbaar zit me dat erg hoog, of misschien moet ik het steeds even hardop zeggen om mezelf ervan te doordringen. Er zullen vast ook mensen zijn die denken dat ik naar complimenten zit te vissen, dat ik het alleen maar steeds zeg om te horen: ‘Maar Novy, je ziet er nog helemáál niet uit als veertig,’ maar dat is het niet. Echt niet. Want dat weet ik heus zelf ook wel. Ik bedoel hállo, dat zou er nog eens bíj moeten komen, dat ik nog een ouwe kop had ook.
Het is vooral dat ik me zo bedónderd voel. Zo belazerd. Stiekem, terwijl ik eventjes niet oplette, was ineens, zomaar hup, flats, floep, de helft van mijn leven voorbij! (En dat dit nog een vrij optimistische gedachte is ook, wens ik for the sake of sanity even te negeren.)
Het erge is trouwens niet eens het feit op zich, maar dat ik nog lang niet op de helft ben van de lijst met dingen die ik wil doen! Waarbij een simpele rekensom dus uitwijst dat ik het de tweede helft van mijn leven nógal druk ga krijgen en dat het er waarschijnlijk op neerkomt dat ik steeds meer zal moeten doen, met steeds minder energie en jeugdige vitaliteit. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan: Waarom heb ik zo getreuzeld?
Ter verdediging kan ik slechts aanvoeren: Ik wist het niet! Ik had geen idee! Echt, tot een paar weken geleden dacht ik dat ik álle tijd had. Een boek schrijven? Jahoor, gaak nog doen. De Kilimanjaro beklimmen, zeilen over de Nijl, wijn maken in Zuid Afrika, overleven op een onbewoond eiland? Gaak ammaal nog doen.
Yeah right.
Zal ik u eens iets uitermate beschamends vertellen? Ik ben nog nooit Europa uit geweest. Echt niet. En dat is heel idioot hoor, voor een reislustig en avontuurlijk ingesteld iemand als ik ben. (Ik zou erbij kunnen vertellen dat er maar liefst vier pogingen door omstandigheden zijn verijdeld, maar dat maakt het eigenlijk alleen maar zieliger en doet niets af aan de pathetische realiteit dat ik nooit verder kwam dan de fokking Canarische eilanden.)
Okee, Europa heb ik dan inmiddels zo’n beetje in the pocket. I did Europe. Pretty cool, als ik Amerikaanse was geweest.
Zal ik u eens iets uitermate beschamends vertellen? Ik ben nog nooit Europa uit geweest. Echt niet. En dat is heel idioot hoor, voor een reislustig en avontuurlijk ingesteld iemand als ik ben. (Ik zou erbij kunnen vertellen dat er maar liefst vier pogingen door omstandigheden zijn verijdeld, maar dat maakt het eigenlijk alleen maar zieliger en doet niets af aan de pathetische realiteit dat ik nooit verder kwam dan de fokking Canarische eilanden.)
Okee, Europa heb ik dan inmiddels zo’n beetje in the pocket. I did Europe. Pretty cool, als ik Amerikaanse was geweest.
Goed.
Het komt hierop neer: Ik heb haast.
Ik heb ineens.
Ik heb ineens.
Vreselijke.
Haast.
Als u me hier zou kunnen zien zitten, dan zag u het meteen. Goh, zou u denken, die vrouw, die heeft enorme haast, dat zie je zo. Op een heel eh...lethargische en apathische manier.
Als u me hier zou kunnen zien zitten, dan zag u het meteen. Goh, zou u denken, die vrouw, die heeft enorme haast, dat zie je zo. Op een heel eh...lethargische en apathische manier.
Reacties
Ik heb dat met 35. Ml zei een tijdje terug dat ik dit jaar 35! ging worden. Maar dat geloof ik gewoon niet. Ik ben net 30!
En ik heb ook geen enkel gevoel voor humor en relativering omtrent dit onderwerp. Alleen maar gruwelijke haast.
40.
Veer-tig.
Hoe is het nou toch in vredesnaam mogelijk! Alleen óude mensen waren toch veertig?
Enneh Inge, niet tegen een bijna veertiger mekkeren over dat je vierendertig bent, he!
Dat willen we snotjoppie allemaal wel zijn!
(Met je: "straks na je 50e"... auch!!)
;-) :-D
uiteindelijk heb ik me tot een psycholoog moeten wenden om over het '40-jaar' syndroom heen te komen.
Had het gevoel dat mijn leven ongeveer ophield bij 40. Alles wat ik niet had kunnen waarmaken voor die grens zou ook niet meer gebeuren. Alsof je in een rijdende auto zit, die je op je 40ste in z'n vrij zet en uit laat rollen en dan maar zien hoe ver hij dan nog doorrolt.
Nu, 3 jaar later, weet ik dat je nog steeds vol gas kan geven.
Sterkte meissie!
Liefs Muts Moon
Alleen kwam het bij niet met 40. Ik zat er wel op te wachten toen, iedereen had me gewaarschuwd voor die 4 die er opeens voor kwam te staan. Maar ik had daar hélemaal geen last van... Tot ik 42 werd en ik het helemaal niet meer zag aankomen...
Ik heb dus ook haast, veel haast. Maar het heeft zijn voordelen. Je focust en gaat voor resultaat. En dat loont zich... Geloof me!
Jacq
Het maakt volgens mij niks uit wat je wel of niet gedaan hebt hoor, *wie je bent* is veeeeeeel belangrijker. Maar ja, die wijsheid komt pas op je 50ste! (wat ik op papier al ben, maar ik ben nog steeds van mening dat dat een fout bij de inschrijving bij de burgerlijke stand moet zijn geweest)
Oh, dat wist je al.
Ik ga de komende 11 jaar gewoon in winterslaap.
Maar gelukkig er nog hoop. De MILF is namelijk in opkomst. En dan kun je nog heel wat jaartjes vooruit :)
Kom langs!
Maar aan de andere kant, ik heb geeneens een lijstje met dingen die ik gedaan zou willen/moeten hebben. Ik laat me veels te snel gek maken door anderen. Ik ben tevreden. En daar ben ik best blij mee. Heeft even geduurd na mijn 30ste verjaardag, maar ik ben nu een heel blij meisje.
Ja. Dit is een serieuze reactie, want het is gewoon zo.
Dus; ren Noof, ren!
Ok. @ri, dit snap ik nie. 15 jaar ongelukkig?
Hoe heb je dit gemaakt?
Ik heb novylooptover.blogspot.com gevonden via startpagina
Groetjes,
Debby uit Haarlem
@Debbie: hartstikke makkelijk, klik op blog maken in blogger en de rest gaat (bijna) vanzelf.
@Lehti Paul: dank voor het compliment!
Persoonlijk geloof ik er geen bal van dat ik m'n moeder 15 jaar ongeluk heb aangedaan. Als dat echt zo was, dan had ze na mij toch niet mijn broer en zus nog gekregen. Toch?
Ik ga negentig worden trouwens, dus ik ben nog niet op de helft. Zo.
Pfff, hele opluchting.