Doorgaan naar hoofdcontent

Lavinia

Oh, ik hoor het u denken. Hè nee, getsie, ze heeft weer een youtube-clipje.
Want daar houdt u niet van hè?
Nee. En ik snap dat ook wel, ik moet u gewoon aan het lachen maken met hilarische scènes uit mijn dagelijks leven (of hilarisch beschreven saaiigheden, daar wil ik vanaf zijn) maar weet u? Muziek hè, dat is...dat is óók Novy.
(barf.)

(Doe me nou eens even een plezier en ga kijken. Helemaal tot het eind. Best met een koptelefoon. Liedje luisteren. Filmpje kijken. Wondermooi.)


Labels:

Reacties

sanneke zei…
In bed kijken en luisteren, mocht dat ook? Voor Rinke wel wat confronterend, wéér diep in een oog staren terwijl ie net vrij was, maar wel erg mooi, zowel liedje als clip.
14 januari 2011 om 23:18
Quirk zei…
Hij's mooi! Stonden het eerste jaar op GWO. Ik vind Sit down by the fire ook erg mooi van ze. :)
14 januari 2011 om 23:20
NOVY zei…
@Sanneke: Oh. ja, oog. Rinke. Sorry. :) Zag ie wat? Iets afwijkends? Iets met de kegeltjes(?) Was het een gezond oog? #ineensbenieuwd
14 januari 2011 om 23:21
NOVY zei…
@Quirk: Ik vind bijna alles mooi van ze :). Helaas was ik er toen niet.... GWO09.
14 januari 2011 om 23:23
sanneke zei…
:) Heeft ie niet gezegd en ik kan het hem nu ook niet vragen. Waarschijnlijk zit ie nu al weer iemand anders diep in de ogen. Ik vond het wel een heel bijzonder oog, dat groenig blauw van de iris met een complementair oranje randje om de pupil. Dat maakt toch dat je nieuwsgierig naar de spiegel gaat om je eigen ogen te bekijken. Die van mij zijn blauw met een klein beetje wit stervorming om de pupil en een donker randje om de iris. En de jouwe?
15 januari 2011 om 09:28
esther zei…
Wij vinden niet vaak hetzelfde mooi. Maar deze keer wel :-)
15 januari 2011 om 15:16
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen