Doorgaan naar hoofdcontent

Te wachten, ergens op

Disclaimer
Dit weblog gaat over mij en mijn naasten. Soms schrijf ik heel eerlijk en openhartig, soms ook verzin ik maar wat, dik ik dingen aan of ridiculiseer en ironiseer ik situaties. Wat u hier kunt lezen heeft raakvlakken met, maar is geenszins een realistische en volledige afpiegeling van mijn dagelijks leven.
Af en toe ben ik misschien wat grof-in-de-mond, bij vlagen zelfs bot, maar immer dient dit een persoonlijk doel; ik ben nu eenmaal stevig uitgerust met zelfspot en ironie. Het is uiteraard nooit de bedoeling iemand hiermee te beledigen of in verlegenheid te brengen.
Ik hou van contact en ik hou van aandacht. Ik ben graag een open boek; ik geef mezelf - tot op zekere hoogte - bloot op het internet.
Waarom?
Omdat het kan.

Als u vragen heeft, of opmerkingen naar aanleiding van dit blog, dan kunt u – beter dan bijvoorbeeld mijn schoonmoeder ermee bestoken - een reactie achterlaten in de daarvoor bedoelde reactievelden, of mailen naar novy1971 at gmail dot com.



Zo. En dan nu dit.
Mijn moeder is ziek. Ze ligt in het ziekenhuis. Als ze iets eet krijgt ze buikpijn. Heel erge buikpijn. Dus eet ze niet meer. Er wordt een operatie overwogen, om een stuk darm weg te nemen, maar dat schijnt een nogal zware operatie te zijn, dus dat durft de chirurg niet aan. Dan zou ze in elk geval eerst moeten aansterken. Maar: ze kan niet eten. Dus.
Nu ligt ze in bed. Met morfine tegen de pijn. Te wachten, ergens op.

Reacties

sanneke zei…
Ach Novy, meis... wat erg om je moeder zo te moeten zien. Vloeibaar voedsel is ook geen optie neem ik aan, anders had je er wel over geschreven. Dikke kus voor je.
Manon zei…
Wellicht dat jij er persoonlijk niet zoveel mee hebt, maar ik brand een kaarsje voor je moeder!
de Brassers zei…
Wat K...
Ik hoop dat de heren en/of dames doktoren gauw met een goed behandelplan komen en dat ze dan opknapt.
gewebkijk zei…
virtuele hug...
Edje zei…
Veel beterschap en dikke knuffel!
Toet zei…
Ach, wat verdrietig. Voor jou, je moeder en iedereen er omheen. Sterkte voor allen!
Oh hemel, wat vreselijk naar om te lezen! En ik doe wat Manon doet: ik brand een kaarsje voor je moeder...

*knuf* en veel sterkte
esther zei…
Ja. Je hebt er niks aan maar ik ken dat. Je zou een moeder willen om bij te schuilen. Maar ja,...
Knuf.
Cisca zei…
Als ik je schoonmoeder kende, dan zou ik haar nu bellen om te vragen waar je moeder op aan het wachten is. En vooral, om te vragen waarom je dat hier opschrijft.

Maar.
Beterschap voor je mam, en veel sterkte voor jullie.
Herma zei…
Het tweede stuk van je log is zeer verontrustend. Ik hoop dat er gauw een eind aan het slopende wachten komt. Houd moed.

Het eerste deel is trouwens ook tamelijk onheilspellend! Hopelijk heb je er op deze manier korte metten mee weten te maken.
Man, internet is briljant.
En horror soms.
Anoniem zei…
Het gaat vast goedkomen met je moeder. Dat moet. gewoon. Omdat moeders niet ziek horen te worden.
En ze ziet er zo mooi en vitaal uit op de foto's bij je eerdere blogs.

Gaat vast goedkomen. Heb vertrouwen.

Liefs Muts Moniek
Mrs. T. zei…
Jemig, heftig dit. Allebei. Dat van dat gedoe over bemoeien met zaken die men niet aangaat of ze daar neerleggen waar ze niet horen te liggen. Wat zijn er toch veel rare menschen op de wereld.
En uiteraard dat van je moeder. Hopelijk gaat het allemaal goedkomen. Ik zal voor jullie duimen.
Sterkte.
Esther zei…
He getsie. Daar zijn inderdaad geen woorden voor :(
Juud zei…
Heel vee sterkte gewenst met je moeder.
NOVY zei…
Dank, iedereen.
@Cisca: het was maar een voorbeeld hè.
Gerda zei…
Jee hee... heftig hoor! Om zoiets te moeten opschrijven over je moeder. Bah. Ik kan en wil mezelf niet eens indenken wat het met mij zou doen. En over dat andere? Pfff...
kinderachtig/flauw/boeiend/dhuhuh/zielig... oftewel streep door wat niet van toepassing is. Of laat alles open. Dat kan ook.
Nou dag. Sterkte!
inge zei…
o wat naar : (
hopelijk snel een oplossing!
sterkte!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...