Doorgaan naar hoofdcontent

De ochtend dat Henk naar Londen vertrok en wij van de gelegenheid gebruik maakten om het station van Groningen weer eens goed te bekijken



(De tweede foto is actually een beetje gestolen.)

Reacties

sanneke zei…
Ach, 't is zo'n mooi station! En een week zonder man, oftewel alleenstaande moeder dus... dat de kinderen maar hun beste week éver mogen hebben, zodat die week om is voor je er erg in hebt.
NOVY zei…
@Sanneke: Ja, een week zonder man. Kinderen maken nu al plannen om bij mij in bed te komen slapen. We maken er maar een gezellige week van. Ik zal alleen mijn koffie en versgeperste jus d'orange zo missen 's morgens....:).
inge zei…
idd een prachtig station! en veel plezier van de week =)
Door zei…
Jij ook al een week zonder man? Cisca en ik ook. Join the club! Maar wát een gaaf station is het! Succes deze week als single parent.
Manon zei…
Veel plezier deze week!

En verander mijn blogadres even je lijst. Blijf je bij :-).
NOVY zei…
@Door: Ja, ik bevind me in goed gezelschap :)
Cisca zei…
Een beetje, of gewoon helemaal? Gestolen, that is.
Mooi!!
Je zou bijna denken dat je ergens in Spanje ofzo bent (in dat station, niet buiten)...

En zonder man sucks.
Vind ik dan.
rudy kaals zei…
Vette foto's!! London klinkt overigens ook niet slecht ;)
Gwennie zei…
Vorig jaar waren wij ook eens een dagje naar Groningen geweest. Zomaar. Om niks. En leuk dat het was!!!
Toet zei…
Mooi hoor. Ik was er laatst nog. Even terug van weggeweest....
Juud zei…
ben er ook een paar keer geweest maar lang gekeden dus weet t niet eens meer...mooi hoor en leuk uitje zo!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...