Doorgaan naar hoofdcontent

Wat een bezoek aan het tweedehandskinderkledingwinkeltje opleverde

Reacties

Jacq zei…
Goh, ze verkochten er ook tweehands kinderen? Goed geshopt!
Anoniem zei…
Leuk! Ik ben gek op secondhand! More for less...
NOVY zei…
@Jacq: Nee, dat is Loïs, die had ik al. Of probeer je me nou subtiel op een schrijffout te wijzen? (daar ben ik bij jou altijd bang voor.) Had ik ergens een streepje moeten zetten? Tweedehands-kinderkledingwinkel?
Anoniem zei…
Leuk!!!!!!!

manja
Manon zei…
Ik wil 'r! Ik neem 'r!

Oh. Je houdt haar zelf? Bugger.
Esther zei…
Is dat Lois? dan moet je echt die foto aan de linkerkant eens vervangen... want ik denk dat ze er zo uitziet! :)
quirk zei…
Ik zou er bijna een kind voor nemen! Bijna dan hè.
sanneke zei…
Oooh, wat een heerlijke tante is Lois toch (sorry, altijd een probleem met de puntjes...), ook in haar nieuwe tweedehands kleertjes en laarzen!
Repel zei…
S.M.E.L.T.
wat een dotteke van een kindje....met heule lieve dingetjes aan!
yvette zei…
leuk!! Vooral de laarsjes vind ik fantastisch! (en het meisje in de laarsjes ook!)
Astrid zei…
OMG Loïs is echt ZO lief. En een mooi model ook, zalig.

Die laarsjes, die laarsjes. DIE MOET OLIEF OOK! Maar die passen niet over gips vrees ik...
Cisca zei…
Ja, ik wil niet in herhaling vallen, maar die laarsjes, die wil ik dus ook. En aangezien ik toch een meisje krijg, kun je ze straks gewoon meteen hier naar toe opsturen.
Jools zei…
Save die laarsjes for me please! En dat truitje, dat had ik laatst ook in m'n handen. Collega J. had kleding meegenomen naar het werk waar haar J. niet meer in paste. Khad 't bijna meegenomen, zo leuk is 't.

En daar zeg je wat, tweedehandskledingwinkel. Die ga ik morgen ook maar 's bezoeken.
Jools zei…
Wat is Lois trouwens een mooi popje, die foto waar ze zo wijs tegen de lens staat, is echt geweldig. Wat een ogen!
jacq zei…
Joh, je dacht toch niet ik Lois niet herkende (al moet ik haar nog altijd irl bewonderen...)? Kon ik haar kopen tweedehands, dan deed ik het zo, zeg maar. Volgens mij staat het er goed zo hoor; dat koppelteken was van voor de spellingswijziging. Enne subtiel op schrijffouten wijzen doe ik niet. Niet subtiel overigens ook niet, bij voorkeur. Ik weet hoe snel ze gemaakt zijn. En hoe lullig dat voelt, als taalprofessional.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...