Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn dochter

‘Wouter had vandaag zijn spreekbeurt,’ zei Bo, terwijl ik mijn tanden stond te poetsen.
En ik dacht: Wouter?

Toen Bo nog in groep 3 zat kende ik al haar klasgenootjes. De meesten waren al vanaf groep 1 met haar meegegaan, immers. Maar groep 4 is op een andere schoollocatie, en is samengesteld uit de groep 3 van Bo en een andere groep 3, van weer een andere locatie. (De school waar Bo en Merlijn op zitten ligt nogal versnipperd over de stad.)
Met die nieuwe kinderen heb ik dus nog steeds een beetje moeite. Dat ik niet zo goed kan onthouden welk gezicht bij welke naam hoort, bedoel ik. Ik doe mijn best hoor, en nu na vier maanden kom ik al een heel eind (lees: de meisjes gaan heel aardig en enkele jongens waar Bo wel eens speelt ken ik ook) maar er zijn er nog steeds een paar die een wat grijs gebied vormen samen. Joost, Sjoerd en Wouter, onder andere. Geen idee wie wie is. Nou vallen die namen wat mij betreft ook al in hetzelfde hokje, dus dat werkt niet mee, maar volgens mij lijken de jongetjes ook gewoon op elkaar.
Enfin.

‘Waarover?’ vroeg ik geïnteresseerd, met volle mond.
‘Over vulkanen en het ontstaan van de aarde.’
Ik spuugde de tandpasta in de wasbak.
Das weer eens wat anders dan de zwarte zwanen in het plantsoen.
‘Zo,’ zei ik. ‘En heb je hem een top of een tip gegegeven?’ (De klas geeft tops (top!) en tips aan elkaar. Das nieuw. Denk ik.)
‘Een top én een tip.’
‘Wat was de tip? Dat hij de volgende keer wel een wat ingewikkelder onderwerp mag kiezen?’
‘Nee,’ zei Bo. ‘Dat hij het allemaal wel wat duidelijker had kunnen uitleggen.’

(....)

‘Ik weet eigenlijk nooit zo goed wie Wouter is,’ zei ik. ‘Is dat die met die grappige vader?’
‘Die met die prikkelige haartjes op zijn wangen bedoel je?’
‘Eh..huh? Nou, weet ik veel, die met dat ronde brilletje.’
‘Nee dat is de vader van Sjoerd.’
‘Oja.. En wie is Joost dan ook al weer? Is dat die met die lange vader? Of is het die met die eh... ene moeder, je weet wel.’ Ik wierp Bo een veelbetekenende blik toe, waar ze heel hard om moest lachen.

‘Weet je,’ zei ik. ‘Ik weet geloof ik niet zo goed het verschil tussen Sjoerd en Wouter en Joost.’
‘Weet je,’ zei Bo. ‘Ik ook niet.’

En daar moest ik dan weer heel hard om lachen.

Reacties

Susy zei…
Haha!
Dan lach ik ook maar.

Sjoost, Woerd, Jouter.
Yadayadayada.

Maar wat is met die moeder?
Cisca zei…
Ja, eigenlijk zijn alle mannen toch min of meer inwisselbaar? Of gaat dat erg ver?
Manon zei…
Ach, tegen de tijd dat ze jongens interessant gaat vinden ken je die namen vast in no time uit je hoofd :-)!
Judith zei…
Hoe zeer ik ook geniet van de baby- en dreumestijd, ik kan me enorm verheugen op het moment dat ik ook dergelijke gesprekken kan voeren met mijn dochters :-)
Nicoleke zei…
Hahaha, my thoughts exactly Cisca!
Toet zei…
Whoehahahaha, wat een heerlijk gesprekje!
Jools zei…
Ik heb dat op m'n werk ook nog steeds Margo en Margot. Na bijna 6 jaar weet ik nog steeds niet wie wie is. Of is dat wat anders?
Astrid zei…
OMG, ik heb dat dus ook met studenten. Sandy, Mandy, Sally en Kelly en Shelly. En allemaal blond en inwisselbaar. En vriendinnen natuurlijk.
Zucht.

Overigens vind ik de reactie van Bo meesterlijk. En dan ga ik nu nog even doorklikken op die zwanen...
jacq zei…
Ik kan de twee beste vriendjes van L. (ja, die komen hier dus geregeld over de vloer) niet uit elkaar halen. Alleen als ze mij vertellen of ze een peuterbroertje dan wel peuterzusje hebben, weet ik met wie ik van doen heb. Ik zou ook kunnen vragen of ze een dikke dan wel een extreem dikke moeder hebben. Dat is ook duidelijke clue, maar dat doe ik dan weer niet. Eigenlijk weet ik dus alles van hen, best wel knap eigenlijk. Behalve wie ze in godsnaam zijn.
Door zei…
Haha, mooi verhaal. Hier doen ze dat ook met tips en tops. Maar ik begrijp dat jij een tip hebt voor die moeder? Brand los!
jacq zei…
Heee, geweldige nieuwe lay-out van je blog. En fijn dat je de 'echte' Novy (echte, echte? nee, dat bij jij) er ook in betrekt. Ik heb al zo vaak per ongeluk www.novy.nl ingetikt dat ik poepchagrijnig word van die winkel (bij mijn broer in het dorp zit er een, ook als ik die zie word ik chagrijnig, hoewel ik jou daar toch niet verwacht te zien). Heel geestig, die plaatjes van je gezin. Ze lijken nog ook. Al mag je jezelf wel een tikkeltje vrouwelijker maken :)
Susy zei…
Hee! Leuke lay-out.
Mag ik je dan meteen nog even tippen?
Haal eens wat logjes van die frontpage, want ik scroll me altijd de ziekte hier.

Ja?
Okay.
Bedankt.

Heb je dit zelf gemaakt trouwens?
Cool!
NOVY zei…
@Jacq: je kent de Novy? Ik niet, tot vandaag. En ja, je hebt helemaal gelijk. Zo beter hè?
@Susy: thx. Logjes verwijderen? frontpage? Scrollen? Eh..ik zal mijn best doen?
Mrs. T. zei…
He, stuur je me even je adres want volgens Cisca mag ik jou een cadeautje sturen. Mijn email: z 1 7 1 9 2 5 3 1 @ hotmail.com (zonder alle spaties natuurlijk).
Susy zei…
Ik bedoel, iets archiveren ofzo.
Je kunt denk ik kiezen hoeveel logjes je op je frontpage wilt tonen.
Dat aantal moet je wat verlagen.

Jai snappe mai?
NOVY zei…
@Susy: 7 berichten op de hoofdpagina, vind je dat wat?
jacq zei…
Ja beter. Maar nog steeds wat hobbezakkerig. En dat ben jij niet, hobbezakkerig.
NOVY zei…
@Jacq. ik vat het op als compliment! Maar het is nou eenmaal de lichaamsbouw van deze cartoons....:)
Susy zei…
Ja beter ja.
En dan ook nog...

ah laat maar.

Goed zo.
Anoniem zei…
Volgende keer wel even waarschuwen als je de boel gaat restylen! Ik schrik me een hoedje!
Wel heel leuk, die poppetjes. Hoe kom je daar nu weer aan!!??

Liefs Muts Moniek
jacq zei…
Ja, dat bedacht ik me ook. Dat je natuurlijk wel in stijl moet blijven met de rest van de family. Maar dat schreef ik dan weer niet, want dat leek me een belediging. Alsof de anderen weliswaar hobbezakkerig zijn, maar toch okee. Terwijl jullie allemaal weinig hobbezakkerig zijn.
Nicole zei…
What's in a name!
Herma zei…
Dubbel prijs! Twee keer zitten lachen om dit log, een keer vanwege het eigenlijke log en de tweede keer om de reacties.
Je nieuwe look is leuk en het interview waar ik na wat klikbewegingen ineens argeloos tegenaan liep ook!
Repel zei…
Goeie dochter!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...