Doorgaan naar hoofdcontent

'Een beetje dom maar ja daar gaat het niet om'

Er waare eens twee zwarte zwanen. die leefde in het Noorderplantsoen.
En ik doe mijn spreek beurt hier over om dat ik heel digt bij het plantsoen woon.

Maar op een dag.
Was het vrouwtje doot gegaan. aan een klem in het water.
Maar de andere wist dat naturlek niet en zwanen kunen niet zonder hun vrouw of man.
En je bechrijpt ook wel dat het manetje.
Heel verdrietig was.
En toen ging hij zoeken.
Overal en op en dag.
Zag hij zijn spiegel beeld in een
Outo glas.
Toen was hij zo blij.
Dat hij er naar toe liep.
En toen was hij over reeden.
Een beetje dom maar ja daar gaat het niet om.
Hij was wel dood.
Een paar maanden laater kwamen er weer twee niewe zwarte zwanen.
En die waren heel gelukig.
Tot op een dag.
Werd er een door een hond gebeeten.
En toen heben ze de andere ook maar weg ge haald.
En er komen nooit meer zwarte zwanen meer
In het plantsoen.
Ijnde.

Reacties

Jacq zei…
Ah, het gevoel voor dramatiek heeft ze duidelijk van haar moeder! En het schrijftalent ook. Nog een beetje de spelling bijschaven en Bo kan bij grote drukte zo inspringen bij Tekstief.
Nicole zei…
Geweldig! Zo gewonnen, zo geronnen.
Door zei…
Ach gossie, wat een gevoelige spreekbeurt. Een tien voor Bo!
Manon zei…
Petje af, Bo. Prachtig verhaal!
Mrs. T. zei…
Wauw, wat een prachtig verhaal zeg.
sanneke zei…
Had ze hier nou een vette 'beste-opstel-van-noord-nederland' prijs mee gewonnen? Anders krijgt ze hem van mij!
tikjewit zei…
...wel sielug hoor...
Miek zei…
:D echt te gek:)
Repel zei…
Wat knap zeg, dit! Ze heeft talent, die meid!
Anoniem zei…
you go Bo!

En zo is het leven: een beetje dom maar daar gaat gaat het niet om.

Liefs Muts Moniek
quirk zei…
Pure Poëzie dit!
Jools zei…
Als je een dag geen loginspiratie hebt, laat je Bo maar schrijven hier. Prachtig!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...