Doorgaan naar hoofdcontent

;)



Kijk.
Dit is nou de kledingkast van Bo.
Ik dacht: die laat ik even zien.

Zo en nu weer verder zoeken naar Loïs. We zijn haar al de hele avond kwijt.

Reacties

Unknown zei…
Ik denk dat ik haar gevonden heb :-)
esther zei…
Grapjas ;-)
(is dat alles? Die van Lucia ligt 2x zo vol volgens mij, al moet ik zeggen dat het best zou kunnen dat maar de helft van wat er ligt haar goed past)
Linda zei…
Ik zie een been !! Ik zie een been !! :-)
Caroline zei…
*glimlach van herkenning*
Toet zei…
Hahahahaha, thanks for making me smile!!
lucky zei…
zó leuk en voor ons zóó lang geleden; lief !
Ilse zei…
hahaahaha er zit iets levends in de kast...
Manon zei…
Whaaa, Bo heeft een monster in de kast!!
Door zei…
Haha, leuk om zo mijn ochtend te beginnen!
Jools zei…
Heeft Loïs zo'n lange benen?!
Bree zei…
wij hebben 2 vn die kastenkruipers.
zo handig.
liggen tenminste steeds alle kleren over de vloer, want waar heb je zo een kast nou eigenlijk voor.
om in te kruipen en verstoppen. juist. ja.
sanneke zei…
Hihi, hier hebben we er ook regelmatig eentje die uit de kast komt.
Anoniem zei…
hahaha!
Maf mens!

Liefs Muts Moniek
Nicoleke zei…
Hahahaha...
cute.
Repel zei…
ik zie wel een hele mooie pop met het mooiste beentje dat ik ooit heb gezien....hihi....en succes met zoeken naar lois...

van dit soort logjes word ik vrolijk!
NOVY zei…
@Esther: Alles zit in de was. kuch.
@Joeltje: ja. Wij maken kinderen met heul lange benen.
@Sanneke: Dat zei Henk ook: 'Ben benieuwd wanneer ze uit de kast komt.'
@Repel: mooi hè. Je zou haar linkerbeentje ook moeten zien: nog zo'n schoonheid!
Esther zei…
Zit ze zo dubbelgevouwen dan? Of mist er een stuk van die plank erboven? Of zit ze zo dubbelgevouwen? :)
NOVY zei…
@Esther: dubbelgevouwen.
Susy zei…
Ik ook! Ik zie d'r ook!
Daar!
Achter het schilderij!
Nicole zei…
Leuk kastje! De toestand komt me helaas bekend voor.
Limoentje zei…
Hihi! wat grappig. Ze had in elk geval een goede verstopplek gevonden ;)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...