Doorgaan naar hoofdcontent

Bette Davis Loïs eyes

Ze heeft gewoon de mooiste ogen die ik ooit gezien heb. En ze doet me denken aan een actrice, van vroeger. Ik weet alleen niet aan welke actrice.
Weet u het?

Dat heur haar wat apart zit komt van het zwemmen. Het blauwwitte streepjesding is haar badpak.
Raar eigenlijk, een baby in een badpak.


Reacties

Door zei…
Ze is mooi! En de meeste modellen doen het in badpak :-)
Neeltje zei…
Het is een schatje!
Ilse zei…
lief hoor en ik vind dat ze de ogen heeft van de dochter van Gerard Depardieu ben ff de naam kwijt Depardieu in ieder geval van achteren ...
Ilse zei…
Pfff niet dus ik bedoel Gainsbourg: Charlotte Gainsbourg
Manon zei…
Wat een poepie is het toch!

Zo'n gestreept badpakje had Anne ook als baby. Supercute!
Nicoleke zei…
Inderdaad. Die kijkers. Prachtig zijn ze. Maar dat was me al eens eerder opgevallen...
Anoniem zei…
Wat een mooitje is het toch! Wat goed toch dat je destijds opeens toch nog de ingeving kreeg ' er hoort er nog 1tje bij!' Zo'n prachtig exemplaar!

Liefs Muts Moniek
sanneke zei…
Och, ze is prachtig!
Soes zei…
Ik weet wie je bedoelt, maar ik kom er niet op. Shit.
Astrid zei…
Ginger Rogers!

En ze is prachtig. Manman.
En badpak, haha. Heb ook regelmatig staan twijfelen. Ze zijn zo schattig, die kleine badpakjes. Maar uiteindelijk kom ik toch steeds thuis met een broekje. (ontdekte laatst dat Olief er inmiddels 4 heeft. kuch.)
sillie zei…
T is een snoesje hoor...
elizabeth tailor die had ook van die praaachtige mooie ogen bedoel je die soms?
Irene zei…
Demi Moore?
Anoniem zei…
Hеy there, I think уour websіte might be havіng bгоωser сompatibility issues.
When I look at yоur blog sіte in Safaгi, it lоoks fine but when opening in Internet Explοreг, it has ѕomе ovеrlаρpіng.
I јust wanted tο give you a quick heads uρ!

Other then thаt, superb blоg!

My sitе ... http://www.tensmachines.biz

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...