En toen las ik haar verhaal en dacht: gelukkig heb ik nooit zoiets meegemaakt.
Ik ben drie keer zwanger geweest en ik heb drie kinderen.
Miskraamverdriet, dat ken ik niet.
Hoewel.
Een heel klein ietsiepietsiebeetje, toch.
Toen mijn laatste zwangerschap 11 weken oud was, hadden we de eerste afspraak bij de verloskundige, met voorafgaand een echo. En dat is altijd weer spannend, zo’n eerste echo. Is er wel echt een kindje? Klopt het hartje? Zijn er geen rare dingen?
Het apparaatje werd op mijn buik gezet en vrijwel direct zagen we een op en neer springend minimensje.
Henk kneep in mijn hand.
Tranen van geluk.
Zo blij!
Dus toen de echoscopiste zei dat ze nog iets zag, namelijk een tweede vruchtzakje met een foetus die waarschijnlijk in week 10 was gestopt met groeien, nam ik dat gewoon voor kennisgeving aan. En concentreerde me op het vervolg van haar verhaal, over de mogelijkheid van bloedverlies in de komende weken.
Want het leek me nogal pathetisch om verdrietig te worden. Ik was gekomen met de hoop een levend kindje te zien op het beeldscherm, en ik zág een levend kindje! Daar paste toch slechts blijdschap!
Bovendien: als je iets verliest waarvan je niet eens wist dat je het had, wat betekent dat dan? Is dat wel verliezen? En mag dat pijn doen?
Ik besloot van niet.
Wij besloten van niet.
Bloedverlies trad niet op en bij de 20 weken echo was het tweede vruchtzakje niet meer te zien. Het was alsof het er nooit was geweest.
En ik dacht er nog maar zelden aan.
Tot mijn beste vriendin een paar maanden geleden vertelde dat ze zwanger was van een tweeling.
Toen voelde ik plotseling een steek. Een au!, out of the blue.
Waar kwam die ineens vandaan?
Er kwamen gedachten boven als: Eigenlijk had ik ook........ en Loïs was ook......
"Don’t go there," zei ik tegen mezelf. En ik speelde nogmaals het riedeltje af van 'pathetisch', en van 'als er geen echo was gemaakt hadden we het niet eens geweten', etc.
Maar dat hielp niet meer.
Het gevoel bleef zo'n beetje zeuren, onderhuids.
Dus toen dacht ik: misschien moet ik er gewoon één keer om huilen. Eén keer. Dat mag best.
Dus dat deed ik. Onder de douche. Ik huilde, met lange uithalen.
Om de tweeling die niet is.
En, van dankbaarheid, om Loïs, die wel is.
Ik ben drie keer zwanger geweest en ik heb drie kinderen.
Miskraamverdriet, dat ken ik niet.
Hoewel.
Een heel klein ietsiepietsiebeetje, toch.
Toen mijn laatste zwangerschap 11 weken oud was, hadden we de eerste afspraak bij de verloskundige, met voorafgaand een echo. En dat is altijd weer spannend, zo’n eerste echo. Is er wel echt een kindje? Klopt het hartje? Zijn er geen rare dingen?
Het apparaatje werd op mijn buik gezet en vrijwel direct zagen we een op en neer springend minimensje.
Henk kneep in mijn hand.
Tranen van geluk.
Zo blij!
Dus toen de echoscopiste zei dat ze nog iets zag, namelijk een tweede vruchtzakje met een foetus die waarschijnlijk in week 10 was gestopt met groeien, nam ik dat gewoon voor kennisgeving aan. En concentreerde me op het vervolg van haar verhaal, over de mogelijkheid van bloedverlies in de komende weken.
Want het leek me nogal pathetisch om verdrietig te worden. Ik was gekomen met de hoop een levend kindje te zien op het beeldscherm, en ik zág een levend kindje! Daar paste toch slechts blijdschap!
Bovendien: als je iets verliest waarvan je niet eens wist dat je het had, wat betekent dat dan? Is dat wel verliezen? En mag dat pijn doen?
Ik besloot van niet.
Wij besloten van niet.
Bloedverlies trad niet op en bij de 20 weken echo was het tweede vruchtzakje niet meer te zien. Het was alsof het er nooit was geweest.
En ik dacht er nog maar zelden aan.
Tot mijn beste vriendin een paar maanden geleden vertelde dat ze zwanger was van een tweeling.
Toen voelde ik plotseling een steek. Een au!, out of the blue.
Waar kwam die ineens vandaan?
Er kwamen gedachten boven als: Eigenlijk had ik ook........ en Loïs was ook......
"Don’t go there," zei ik tegen mezelf. En ik speelde nogmaals het riedeltje af van 'pathetisch', en van 'als er geen echo was gemaakt hadden we het niet eens geweten', etc.
Maar dat hielp niet meer.
Het gevoel bleef zo'n beetje zeuren, onderhuids.
Dus toen dacht ik: misschien moet ik er gewoon één keer om huilen. Eén keer. Dat mag best.
Dus dat deed ik. Onder de douche. Ik huilde, met lange uithalen.
Om de tweeling die niet is.
En, van dankbaarheid, om Loïs, die wel is.
Reacties
Het is een wonderlijk iets, de kindjes die je kennen mag en de kindjes die bij je horen maar die je niet kent. Ik heb er ook eentje. Voor ik zwanger was van Nisse, was ik ook al een weekje of 8 zwanger geweest. Maar ineens was daar een miskraam en was het over met de pret. Gruwelijk. Wat was ik verdrietig. Mijn (net nieuwe, we waren net verhuisd) buurvrouw zei me troostend: 'Sanneke, op een misse volgt een wisse.' En ze had gelijk, ik was de maand er op al weer zwanger. De gyneacoloog die ging kijken of alles na de miskraam wel schoon was wees me een vlekje op de echo aan 'dit zou zo maar eens je nieuwe kind kunnen worden.'En dat werd het, Nisse.
dit was toendertijd dermate bijzonder, dat het de aandacht trok tot in leiden (destijds het epicentrum mbt kindergeneeskunde)en maakte dat ondanks dat mijn broertje dood werd geboren, ik het heb gered.
opgroeiend kreeg ik (op verjaardagen) regelmatig de vraag hoe ik het zou hebben gevonden met een identiek broertje erbij. kind als ik was, zag ik eigenlijk vooral het practies voordeel dat ik de verjaarskadoos niet hoefde delen. later betrapte ik mezelf er op dat ik toch onwillekeurig de oren spitste telkens wanneer ik iets hoorde over de bijzondere band tussen tweelingen. en heb ik mijzelf streng toegesproken om me niet gek te laten maken door ,,aangepraatte'' gevoelens, dat lukt me meestal redelijk.
en toch en toch en toch...
Ik huilde laatst ook. Om iemand die ik nooit gekend heb. Mijn broer. Overleed 2 dagen na zijn geboorte.
Als mensen vragen, met hoeveel zijn jullie thuis? Zeg ik altijd met drie, ook al is hij er niet meer bij.
Ik logde in mei 2007 over het wonder dat onze jongste is, mocht je geïnteresseerd zijn in ons verhaal.
Maar de laatste tijd overvalt het me dus wel ineens. Soms. En dan vraag ik me gewoon af. Jongen of meisje? Hoe zou het eruit hebben gezien?
En als ze wel eens ineens paniekerig is. En verschrikt om zich heen kijkt. Dan denk ik: nu ziet ze misschien wel die ander?
Idioot?
Of: zou ze later wel eens het gemis-gevoel gaan ervaren. Zonder dat ze begrijpt wat ze mist? Ik was vóór haar geboorte altijd behoorlijk rationeel eigenlijk. Maar nu niet meer.
Ik vertelde het later aan mijn oma. En wat blijkt. Zij had het ook. En haar oma ook. Gek toch?
Wel bijzonder om je verhaal te lezen dus. Ik heb het er eigenlijk nooit over. Doet me goed om jouw verhaal te lezen!
Mijn allereerste zwangerschap eindigde in een miskraam. Ondanks dat het een vroege miskraam was, denk ik er nog vaak aan terug. En vraag ik me weleens af wat voor mensje het geweest zou zijn, zeker nu ik zijn/haar broertje en zusje heb leren kennen.
Herkenning dus, in jouw verhaal maar ook in de reacties!
@Door: 3 miskramen, heftig hoor, ik kan me voorstellen dat je daar behoorlijk moedeloos van wordt..
@Nicoleke: Bah, wat moet dat vreselijk zijn geweest voor je ouders..! Maar wat mooi dat hij er nog steeds 'is'.
@Ilse: Dat kan ik me ook voorstellen, ja.
@Toaske: jeetje, ook 3 miskramen. Ik ga je verhaal lezen.
@Cisca: ja, dat moet je soms gewoon even doen.
@Natasja: ik weet het. En inderdaad: Anne hadden we niet willen missen.
@Astrid: O'tje ook? Ja, het schijnt best vaak voor te komen. Ik heb het er ook nooit over. Ik heb ook nog erg getwijfeld of ik het hier wel zou schrijven. Maar ik ben blij dat ik het gedaan heb, alleen al voor de mooie reacties die het heeft losgemaakt.
@Mamarije: Ik denk (inmiddels) dat dat heel goed is, voor de ziel, om er af en toe aan terug te denken. Aan de kindjes die je niet hebt mogen kennen, zoals Sanneke dat zo mooi zei.
Na jongste zijn er in totaal nog drie van die heeeeeel vroege miskramen geweest. Echt al binnen paar dagen na overtijd. Altijd even verdriet en gemis, maar ook altijd het gevoel van rijkdom dat ik twee gezonde kinderen heb.
Maar goed, wat heb je aan mijn verhaal. Niets. Maar fijn dat ik het even kwijt kon :)
Je hebt een mooi blog geschreven. En het is goed dat je je verdriet hebt laten gaan. Want het was er, heel even, de mogelijkheid op nog een kleintje, net zo bijzonder als jouw kindje. En daar mag je best wat tranen om laten. :Hug:
En je hebt me aan het denken gezet! Ik denk dat ik het voor mezelf nog wel doe. En voor O. Voor later!
Bij mij ging het met 10 weken zwangerschap mis...ook al wist ik niet dat het een 2ling zou zijn, ik heb t 10 weken lang gevoeld...tot ik ging vloeien en als n idioot naar het zhuis moest.
En elk jaar, sta ik er even bij stil, bij die grote wens die niet in vervulling mocht gaan, want ja..ik had dolgraag een 2ling gewild.
(en apart he, dat er zoveel mensen zijn die ook zoiets hebben meegemaakt?)
Ben net 4 weken geleden bevallen van 1 kindje, super geweldig prachtige en gezonde zoon, helft van een "vanishing twin". Ik heb met 8 weken nog wel twee levende kindjes gezien, bij de 12 weken echo echter 1 levende en 1 dode. En dat doet toch pijn. Ook al vind je zelf dat dat niet mag. Toen was het even naar, daarna was ik supernuchter, maar nu zo helemaal vol hormomen en blij met mijn nieuwe baby krijg ik af en toe toch weer een brok in mijn keel.
Snik. Toch mooi om te lezen dat ook anderen ...
Oja, en ik link je toch even, als het mag..