Het was wel weer eens tijd voor een gewoon logje, vond ik. Een logje over iets luchtigs. Over iets wat me was opgevallen of wat we hier hadden gedaan of meegemaakt.
Maar ik wist het even niet.
Moest het gaan over het tandartsbezoek van Bo en over hoe heldhaftig ze was?
Over de circusvoorsteling die we zagen?
Over Loïs' eerste zwembadavontuur?
Over de avondvierdaagse die morgen van start gaat en waaraan Bo en Merlijn meedoen? (Bo en Merlijn, ja. Ik niet. Wandelen, blegh.)
Ik kwam er nog niet helemaal uit. Het wilde zich allemaal niet lekker in een stukje tekst laten vangen.
Dus gelukkig maar dat Loïs vanmiddag heel hard voorover op de klinkers van ons plein viel en er een gigantisch ei op haar voorhoofd verscheen. Had ik toch nog iets om over te loggen.
Het arme kind.
Moet ik hier nu vermelden dat ik harder heb gehuild dan zijzelf? Omdat ik er ineens zo zat van was? Van dat ik de hele dag loop op te letten, haar voor allerlei gevaren probeer te behoeden; zorg dat ze niet door een openstaand traphekje glipt, dat haar vingertjes niet tussen de deur of in het stopcontact komen en dat ze zich niet verslikt in een stukje appel, en dat ze dan, in dat éne onbewaakte ogenblik, terwijl ze lief op de grond naast me zit te spelen en ik nét even de andere kant op kijk, BLEF! met haar gezicht op de stenen smakt? Bah.
Je houdt ze niet heel.
Dat weet ik al lang, sinds Bo toen ze twee was op een houten puzzel viel en daaraan een onderhuids litteken overhield, dat sindsdien en waarschijnlijk voor de rest van haar leven een - gelukkig alleraardigst- kuiltje in haar wang doet verschijnen als ze lacht.
Je houdt ze niet heel. Dus dan weet u dat vast. Voor als u nog aan kinderen gaat beginnen. Of voor als u ze al heeft maar nog denkt dat u ze ongeschonden door hun jeugd gaat loodsen. (Ha! Echt niet!)
Je houdt ze. niet. heel.
Maar ik wist het even niet.
Moest het gaan over het tandartsbezoek van Bo en over hoe heldhaftig ze was?
Over de circusvoorsteling die we zagen?
Over Loïs' eerste zwembadavontuur?
Over de avondvierdaagse die morgen van start gaat en waaraan Bo en Merlijn meedoen? (Bo en Merlijn, ja. Ik niet. Wandelen, blegh.)
Ik kwam er nog niet helemaal uit. Het wilde zich allemaal niet lekker in een stukje tekst laten vangen.
Dus gelukkig maar dat Loïs vanmiddag heel hard voorover op de klinkers van ons plein viel en er een gigantisch ei op haar voorhoofd verscheen. Had ik toch nog iets om over te loggen.
Het arme kind.
Moet ik hier nu vermelden dat ik harder heb gehuild dan zijzelf? Omdat ik er ineens zo zat van was? Van dat ik de hele dag loop op te letten, haar voor allerlei gevaren probeer te behoeden; zorg dat ze niet door een openstaand traphekje glipt, dat haar vingertjes niet tussen de deur of in het stopcontact komen en dat ze zich niet verslikt in een stukje appel, en dat ze dan, in dat éne onbewaakte ogenblik, terwijl ze lief op de grond naast me zit te spelen en ik nét even de andere kant op kijk, BLEF! met haar gezicht op de stenen smakt? Bah.
Je houdt ze niet heel.
Dat weet ik al lang, sinds Bo toen ze twee was op een houten puzzel viel en daaraan een onderhuids litteken overhield, dat sindsdien en waarschijnlijk voor de rest van haar leven een - gelukkig alleraardigst- kuiltje in haar wang doet verschijnen als ze lacht.
Je houdt ze niet heel. Dus dan weet u dat vast. Voor als u nog aan kinderen gaat beginnen. Of voor als u ze al heeft maar nog denkt dat u ze ongeschonden door hun jeugd gaat loodsen. (Ha! Echt niet!)
Je houdt ze. niet. heel.
Reacties
Je houdt ze niet heel nee, en dat, terwijl ik er altijd als een gestresste moederkloek achteraan holde...
Niet op Loïs natuurlijk.
Maar om BLEF!
Blèf!?
hahaha!
Oh. Sorry.
@Daan: zeg ik.
@Mamarije: Waar zouden we zijn zonder arnica-gelei...
@Susy: Ja. Nou. Zo klonk het. Maar lach jij maar hoor.
@Ilse: I know...
Geen plekjes te vinden.
En toen kwamen de waterpokken. En die hoor je niet aankomen hè. Geen BLEF ter waarschuwing.
Alleen rode plekjes. Waarvan het rood wel wegtrekt, maar de plekjes niet.
Nou ja, de meeste wel gelukkig. Maar die in z´n gezichtje niet. Hoppa, zomaar een heleboel littekentjes in dat gave gezichtje.
Gelukkig geen pijn van gehad. Maar dus ook geen stoere verhalen of herinneringen om op te halen.
Blijf er naar kijken...
Mooie uitspraak. Tsja, het eerste krasje is vervelend...
Dit is goed om te weten.
Echt.
Bedankt hè.
;-)
Maar dat arme moppie. En arme jij, die er de hele dag achteraan holt.
Mocht ik nog een derde willen, ben ik nu genezen :-)
(blond en gehaast zijn is duidelijk geen goede combi)
zo gaat Britt sinds korte tijd zelf een groot klimrek op bij school. Ik hou mijn hart vast want het rot ding is zo hoog!
Maar goed andere kinderen klimmen en klauteren er ook op, dus met een "zit niet zo tuttig te doen, het gaat vast goed.."sta ik stoer te kijken. Met een hartslag van ver boven normaal...
Vandaag staat ze bovenaan glijdt uit en bengelt dus van de hoogste hoogte met haar twee handjes (godzijdank) nog vast boven haar hoofd.
Ik heb nog nooit zo snel het schoolplein over gerend, of zal ik zeggen gevlogen..
In m'n gedachten had ze al 5x losgelaten en kledderde ze voor mijn ogen met nog een paar klappen met haar hoofd tegen dat rottoestel op de grond.
Godzijdank hield ze stevig vast, en was ik net op tijd.
ze liet los.. en ik ving haar op.
Kinderen...
manja
En ik negeer verder ook dat Mister T. deze week keihard op z'n achterhoofd viel. Toen ik even niet keek. En hij zo hard moest huilen, met dikke tranen.
Mens, ik moet er nog van janken als ik d'r aan denk..
En ja, Arnica helpt godzijdank heel goed.
Arme Lois, en arme Mama,
Odette
@Nicoleke: Mooi hè. Ik blijf er ook naar kijken. Heel lichtblauw, en donker naar de rand.
@Ri: Net als op je nieuwe auto :).
@Cisca: Graag gedaan!
@Natasja: Of het Baf, Kadeng, Blef of Fletsj is heeft vooral te maken met de ondergrond.
@Mike/Manja: Ik ben blij dat ik niet alles zie wat Bo allemaal uithaalt op de klimrekken....
@Joeltje: Haha, ik heb gisteren nog maar even aan de buurvrouw duidelijk gemaakt dat ik niet altijd huil als een van mijn kinderen valt.
@Door: Ja, dat komt ook nog. Dat ze het zelf stoer gaan vinden. Ik wou vroeger zo graag een keer in het gips. Maar ik brak nooit wat...:)
@Odette: Oja, die buil van Niels weet ik nog.
@Nicole: Ik denk maar zo: er zullen ook een heleboel ongelukken zijn die we wel hebben verijdeld door zo goed op te letten.
Ik wil er niet aan denken hoe weinig het had gescheeld of zijn oog was beschadigd...