Doorgaan naar hoofdcontent

De (mijn) kop eraf!

Dus. Vanaf vandaag. Heb ik een weblog.
Jaha: daar zat u op te wachten, hè? Een blog over de dagelijkse belevenissen van een gezin met drie kinderen, bezien door de ogen van de moeder. Hoe vet is dat! En zo origineel!
Met zo'n weblog heb ik dan bovendien meteen een platform om mezelf - al dan niet tussen de regels door - hartstikke leuk te etaleren: lees toch eens hoe vol en bevredigend mijn leven is, hoe geestig ik omga met tegenslagen! Kijk eens hoe knap mijn kinderen zijn!
Niet dat het allemaal niet waar is natuurlijk (ik héb hele knappe kinderen), maar moet je daar zo mee te koop lopen hè, is de vraag.
Een vraag waar ik al een tijdje mee worstel. En ik kom er niet uit, dus hey: ik doe het gewoon. Niets mis met navelstaren. Omdat ik dan iets tastbaars heb, iets om terug te lezen. Omdat er zoveel is wat ik anders vergeet, dingen die ik helemaal niet wil vergeten, omdat ze zo leuk zijn. Omdat dit leven, dit gedoe met Henk en dat clubje maffe kinderen, ook al drijft het me regelmatig tot wanhoop en wil ik het liefst gillend in het eerste het beste vliegtuig stappen naar een tropisch eiland waar ik eindelijk, eindelijk weer eens alléééén kan zijn gewoon het allerleukste is wat ik ooit heb gedaan.

En dat heel Nederland mee kan lezen is niks meer en niks minder dan de stok achter de deur. Opdat ik regelmatig een verhaaltje schrijf en het dit dagboek niet net zo vergaat als de babyfotoalbums.

Reacties

Anoniem zei…
ooo wat leuk, dus..dus je bent nog maar net begonnen met schrijven? Ik hoef dus niet tot morgenvroeg je archieven door te lezen..(dat begon er al op te lijken want ik was al tot hier)..

haha. Dat verhaal van je mamapechdag. ik bedoel niet haha van uitlachen, maar het haha van zo herkenbaar. Gelukkig nooit door school gebeld (ik zou zo schrikken), maar wel eens hier een deur die zo klemde en dat normaal nooit deed...bleek de hand van dochter er tussen te zitten, die had echt een middag een dikke deuk in haar hand die wonderbaarlijk bijtrok!
18 januari 2009 om 22:11
NOVY zei…
Inderdaad: groen in logland.
Maar ik begin inmiddels al tekenen te vertonen van verslaving. Zo leuk! Zowel schrijven als lezen. (Ben erg gecharmeerd van jouw blog, maar dat had ik je al laten weten.)
19 januari 2009 om 14:02
Anoniem zei…
Leuk dat bloggen.
Vooral het lezen van andere blogs geeft mij plezier.

Vrolijke groet,
31 december 2014 om 11:21
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen