Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Een dagje naar de dierentuin

Ik heb eigenlijk best wel een beetje een hekel aan dierentuinen, maar ja, Loïs had nog nooit echte wilde dieren gezien en bovendien gaf het Kruidvat gratis kaartjes weg, dus vooruit. Konden we lekker ongegeneerd een dagje foto's maken van het roze haar van Bo elkaar in een ander decor. Oh. U had ook foto's willen zien van dieren? Nou, eentje dan. (Tel de slurven.) (gniffel.)

Pretty in pink/ meisjes met roze haren/ spijt als haren op mijn hoofd

Vandaag gingen we met onze dochters naar de kapper. (Ja, op maandag. Ik weet niet waar iedereen dat toch vandaan haalt, dat kappers ’s maandags geloten zijn, maar die van ons is gewoon open.) Loïs, die werd heel schattig van de knipbeurt en Bo, Bo’s haar werd zo goed! Zo goed dat ze, na zichzelf uitgebreid te hebben staan bewonderen in de spiegel, heel beslist en overtuigend zei: ‘Maar nu moet het nog roze.’ En ik – u mag het een moment van verstandsverbijstering noemen, ik noem het een jolige stemming rondom de begonnen herfstvakantie – zei: ‘Ja. Dat doen we.’ Dus we gingen naar dat rare haarwinkeltje waar ze de gekste kleuren ( uitwasbare! uitwasbare! ) haarverf verkopen, kozen de beste kleur roze uit en fietsten naar huis. Over wat er zich vervolgens in de badkamer afspeelde weide ik beter niet teveel uit (nja, er ontstond enige paniek toen ik zag dat ik de oren en de rug en het voorhoofd van mijn dochter ook roze aan het verven was en nog meer toen ik merkte dat het er ...

A little green bag...... full of Tate-goodies!

A CELEBRATION OF LIFE AND FOREVER SCREAMING TEXT FOR ALL ETERNITY AND LOVE

IK HAD VANDAAG EIGENLIJK EEN STUKJE WILLEN SCHRIJVEN OVER HOE LEUK HET PAARDRIJDEN GISTEREN WEER WAS - EN DAT TERWIJL IK EIGENLIJK HELEMAAL NIET MEE KON WANT DE MAN IS IN LONDEN EN DE OPPAS WAS IN BERLIJN (DAT DOET MAAR ALLEMAAL) MAAR OMDAT IK DAT UITERAARD GEEN OPTIE VOND HADDEN WE EEN LOGEERPARTIJTJE VERZONNEN BIJ VRIENDIN AJ DIE ÓÓK GEEN MAN THUIS HAD MAAR WÉL EEN OPPAS - EN OVER HOE GEZELLIG HET WAS OM 'S AVONDS LAAT RUIKEND NAAR PAARD BINNEN TE KOMEN IN EEN HUIS VOL SLAPENDE KINDERTJES EN EEN SLAPENDE OPPAS EN VERVOLGENS SAMEN STAAND IN DE KEUKEN EEN FLES WIJN LEEG TE DRINKEN HOEWEL WE WEL WEER VROEG OP MOESTEN WANT HET WAS TENSLOTTE NOG GEEN HERFSTVAKANTIE DUS DE KINDEREN MOESTEN GEWOON NAAR SCHOOL (WAT OVERIGENS WONDERWEL LUKTE, RUIM OP TIJD EN - ALS IK DE GYMSPULLEN VAN MERLIJN NIET WAS VERGETEN - NOG HELEMAAL VLEKKELOOS OOK), MAAR DAT HELE VERHAAL VIEL NATUURLIJK VOLKOMEN IN HET NIET BIJ HET NIEUWS DAT MIJ VANDAAG BEREIKTE: HET IS VANDAAG INTERNATIONAL CAPSLOCKDAY! ...

Geen king size family bed, maar wel een tripp-trapp bankje

Ik had eens verteld aan Bo en Merlijn, dat als mijn vader vroeger op zakenreis was, ik altijd bij mijn moeder in bed mocht slapen. Dus de eerste avond van Henk’s afwezigheid moest ik met lede ogen toezien hoe ze, toen het bedtijd was, gewapend met hun eigen kussens het ouderlijk bed indoken. Op de voet gevolgd door Loïs. Nou zijn wij helaas niet gezegend met een king size family bed – we behelpen ons op een bescheiden 1 meter 60, dus ik keek naar de overgebleven strookjes leeg matras, zo’n vijftien centimeter aan weerszijden, en vroeg: ‘En waar moet ik dan straks?’ Ja. Dat was eigenlijk best een goeie vraag. Bo: ‘Euh, gewoon....’ Merlijn: ‘....aan het voeteneind?’ ‘Nouja,’ sprak ik vertwijfeld en een beetje sip: ‘dan ga ik wel in het bed van een van jullie.’ Maar dat scheen dan weer voorbij te gaan aan de essentie van het bij mama in bed slapen. Ook weer waar. Inmiddels zijn we overeengekomen dat Merlijn in het bedje van Loïs slaapt, dat ook op onze kamer staat (zijn eige...

De ochtend dat Henk naar Londen vertrok en wij van de gelegenheid gebruik maakten om het station van Groningen weer eens goed te bekijken

(De tweede foto is actually een beetje gestolen.)

H-day

Goeie help. Vanavond klim ik voor het eerst sinds 23 jaar weer op een paard. En dat vind ik eigenlijk behoorlijk griezelig. Want iedereen kan nou wel zeggen dat paardrijden iets is dat je, net zoals zwemmen en fietsen, niet verleert, maar toch: ik kan toch intussen hoogtevrees hebben gekregen? Of last van een langzaam-door-de-jaren-heen-ontstane equinofobie ? What was I thinking anyway? Toen we tijdens de wekelijkse vriendinnen-koffie-date ontdekten dat we allemaal vroeger paardenmeisjes waren geweest ( Nah! Allemaal pennypaardenmeisjes! Nah! ) en van de weeromstuit het achterlijke idee kregen om met z’n zessen - for old time’s sake - op paardrijles te gaan? Zo’n ontzéttend pennypaardenmeisje was ik overigens helemaal niet, hoor. Want hoewel ik net als bijna iedereen in het dorp waar ik opgroeide wel op de manege rondliep en zelfs een tijdje een eigen pony had, werd het nooit helemaal mijn sport. Omdat ik niet zoveel talent had, for sure , maar vooral omdat ik dat dressuurgedoe eigenl...