NOVY

Op zich had ik best een blije dag want het is warm en hee, dan ben ik altijd blij. En ik deed ook heel veel goeie dingen zoals mijn schoonmoeder helpen met stapels en stapels post en papierwerk (mijn schoonvader bewaarde werkelijk álles!) en naar de H.ema gaan voor eyeliner en verjaardagscadeautjes voor jan en alleman. Tussendoor bracht ik drie kinderen van a naar b naar c en terug naar a via d en ik rekende uit dat ik zeker 15 kilometer heb gefietst vandaag. Ik bedoel maar te zeggen, dat ik nog steeds niet heb hardgelopen (ik ben er overigens van overtuigd dat het volgens de letter der grammatica gehardloopt moet zijn, net als gestofzuigd , maar ik heb tot nu toe helaas geen medestanders gevonden) en dat mijn verjaardagscadeau derhalve nog steeds onaangeraakt in de schoenendoos ligt, is helemaal niet zo erg. Want ik kom heus wel aan mijn beweging. Okee, tuurlijk, ik heb ook gewoon last van startersvrees. Bovendien denk ik telkens als ik dat schema bekijk: jemig, voor die 4 keer 2 mi...

Het regent diploma's en rapporten. Zo haalde Bo vanmorgen haar Zwemvaardigheidsdiploma 1. Of het super-zwembrevet ofzo. Een vervolg op het C-diploma in elk geval. (Waar ik overigens allemaal lekker niks mee te maken heb, dat doet ze allemaal met schoolzwemmen. Ik mag alleen komen kijken bij het afzwemmen.) Dinsdag 'moet ze op' voor haar trapeze diploma A. (What the f*ck? Trapeze-diploma?) en ze kreeg haar rapport deze week. Een goed rapport. Net als dat van Merlijn trouwens. Na de vakantie gaan ze naar respectievelijk groep 5 en groep 4. En Loïs ging naar het consultatiebureau. En daar zei de arts: 'Goh, ze kan al twee woordjes achter elkaar zeggen'. En, nee, toen zei ik niet dat ze ook al Shakespeare kon citeren. Ik hield gewoon wijselijk mijn mond en knikte vriendelijk. En thuis ontdekte ik dat ze precies net zo groot en zwaar was als Bo en Merlijn met 2 jaar en 1 maand: 91 centimeter en 13 kilo. Lollig hè: alsof we drie keer hetzelfde kind hebben gekleid. Goh. ...

Sorry, Te melig. Maar ja. Lol met de iPhone. U kent het wel. Edit 23-6: Okee, ik geloof dat ik even wat moet uitleggen, voor ik van kindermishandeling wordt beschuldigd. Of Aktiegroep Burgerbelangen op mijn nek krijg. Kijk. Ik schud natuurlijk niet écht met Loïs (duh!). Het is een foto op mijn iPhone, waarop een appje is losgelaten, waarmee je een gedeelte van de foto kunt laten wiebelen. Dat wiebelen filmden we dan weer, met de iPhone van Henk. (En omdat ik niet kon zien wat ik deed en dus niet wist hoe hard ik precies met de telefoon moest schudden voor het gewenste effect ziet het er dus een beetje beroerd uit.) De hand die het hoofdje van Loïs vasthoud is overigens de hand van Bo. De combinatie van precies die foto (die al maanden geleden is gemaakt) met het wiebeleffect maakt het zo grappig. Vonden wij dan. Kijk. Lieve mama. Met driedubbele onderkin.

Tijdens het leeggooien van mijn telefoon kwam ik een foto tegen die me deed beseffen dat ik hier de laatste tijd twee onderwerpen heb laten liggen. Twee onderwerpen die u dus nog van me tegoed heeft: De Jurk en De Vinger. De Jurk Ik kwam hem tegen op een tweedehandskinderkledingbeurs. Er zat een scheurtje in en de rits was stuk (maar we hebben oma, dus dat vormde geen beletsel). Ik betaalde er 6 euro voor en hij paste Bo perfect. Hij stond haar zelfs zo mooi dat ik stiekem een beetje jaloers was. Ze droeg hem op de begrafenis van haar opa. Omdat ze vond dat ze haar mooiste jurk aan moest en ik haar groot gelijk gaf. En daarna, daarna ging de jurk mee naar Sicilië . Ik hing hem, als enige kledingstuk, in de kast. (Op vakantie leven wij graag gewoon uit de koffer. Kasten inruimen in een vakantiehuis, pff.) We waren alweer ruim een week thuis toen ik het merkte: De Jurk. De Jurk was weg. En toen zag ik hem voor mijn geestesoog hangen: in de kast, in het huisje op Sicilië. Niet gedragen. V...

Ik ben jarig maar er klopt iets niet. De zon schijnt namelijk niet. En ik ben verkouden. Met keelpijn van betekenis en een dicht oor. Dat hoort niet zo, mensen. Want op 18 juni is het - waar ik ben - altijd mooi weer. Altijd. En, op 18 juni, ben ik het bruisend en stralend middelpunt van het universum. Altijd. Maar vandaag dus niet. Ik straal niet, ik bruis niet. Ik snotter. Dus ik hoop maar niet dat deze dag exemplarisch is voor het jaar dat voor me ligt, want dan ben ik nog niet jarig. Zeg maar . Enfin. Om een vorig jaar gestarte traditie in ere te houden geef ik mezelf wel een liedje cadeau. En koos ik vorig jaar nog voor iets hips en actueels, vandaag geef ik mezelf een liedje uit 1988; het wonderschone jaar waarin ik zeventien werd.

Morgen worden wij 100. Wij, als in: ons gezin. Geteld in hele jaren per persoon. Wij verjaren hier tegenwoordig in lustra. Als het goed is worden we over 20 jaar 200. Maar laat ik dáár vooral nog even niet aan denken; dat ik morgen 39 word is al erg genoeg. Ik kan u dit zeggen: 39 is echt een heel rare leeftijd voor iemand van zeventien. Ik hou het er dus maar gewoon op dat we met z’n allen 100 worden. We hebben nog een tijdje met het idee gespeeld om een groot feest te geven. U weet wel: 100 mensen uitnodigen, 100 verschillende hapjes maken, dat. Maar bah: helemaal geen zin in zo’n feest. Feest = gedoe. Feest = duur. Feest = pfff, gedoe. Dus geen feest. Lékker. Geen feest. (Alleen maar een klein feestje. Dûh, ik ben natuurlijk wel járig.)