NOVY

Tegen een kennis deed ik laatst mijn beklag over Merlijn, over dat ie nooit eens opschoot, nooit eens iets afmaakte zonder dat ik keer op keer achter zijn vodden moest zitten. En dat de juf nu ook al had gezegd dat hij moeite had zich op meer dan één ding tegelijk te concentreren. Waarop die kennis haar schouders ophaalde en zei: "Joh, het is een man! Die kunnen niet multitasken." En ik dacht: zou dat het zijn? In dat geval wordt nergens het verschil tussen man en vrouw zo inzichtelijk gemaakt als hier thuis. Als ik tegen Bo en Merlijn zeg: "kleed je aan, jongens, want we moeten zo naar school," en even later kom ik uit de badkamer, dan is Bo in vol ornaat en vind ik Merlijn ergens op de grond tussen zijn speelgoed met - als ik geluk heb - één been in zijn spijkerbroek. Of met één sok aan. Zo had Bo ruim voor haar zesde verjaardag al twee zwemdiploma’s, en lijkt er bij Merlijn maar geen schot in te zitten. Hij zwemt als een rat - we lieten hem op vakantie al g...

Omdat ik het deze week heel druk heb, scheep ik u voorlopig even af met een filmpje. Een filmpje waar ik zelf nogal om moest lachen. Ook al is het eigenlijk té flauw.

Het was zover. Speciaal voor de gelegenheid had ik een kek rokje aangetrokken. En mijn zwarte hakken. Zitschoenen weliswaar, maar dat kon. Want onze kaartjes zeiden: rij 23. Stoel 15 en 16. (U kent ze, zitschoenen? Mooie schoenen die pijn doen bij het lopen, maar waarmee je prima naar een verjaardagsfeestje kan, of naar een concert met uitsluitend zitplaatsen, zoals in dit geval?) Tussen het voorprogramma en de actual performance was een vrij lange pauze. Het duurde en duurde en we zaten daar maar, in het volle zaallicht. Henk vermaakte zich intussen best - sponzig als altijd alles absorberend wat met zijn vak te maken heeft - en zei aan de lopende band dingen als: Had die technicus niet even gewoon een zwart t-shirt aan kunnen doen? en Kijk, roboscans! en Zie je die mengtafel, er zijn dus maar 200 mensen op de wereld die haar kunnen bedienen en daar ben ik er een van . En niet uit desinteresse hoor, oh nee, ik ben enorm geïnteresseerd in het werk van mijn liefste, maar het meeste...

Het is dinsdagmiddag. We fietsen naar het kindercircus of althans, ik fiets en Bo zit bij mij achterop. Ik fiets hard, we hebben wind mee en zogezegd flink de vaart erin . Plotseling voel ik een hoop gewiebel, gevolgd door een fikse zwieper aan de fiets. Ik kijk verschrikt achterom en zie nog net, vanuit mijn ooghoek, hoe Bo plat voorover tegen de stoeptegels smakt. "Wat doe je!" roep ik uit, terwijl ik vol in de remmen ga, zonder stil te staan bij eventuele achterliggers. "Ik wou van de fiets springen," snikt Bo. "Ik wou naast je gaan rennen. En toen viehiehiel ik..." "Maar lieverd, dat kán toch ook helemaal niet! Van een rijdende fiets afspringen. En zeker niet als een fiets zo hard gaat als wij net gingen!" "Waarom dan niehiet!" "Dan val je!" Ja, dat had ze gemerkt. Samen bekijken we haar bloedende knie en elleboog en testen we of ze alles nog goed kan bewegen. "Sufferd," zeg ik en realiseer me weer eens dat kinde...

Gisteren schreef ik niets. Ik wilde wel, maar het gebeurde niet. Want ik was nogal..ehm..brak. Ik was de avond tevoren naar de voorstelling La Divina Commedia geweest, van het Noord Nederlands Toneel. Práchtig. Het decor, het briljante acteerwerk van Merijn de Jong, alles. Vond ik. En een beetje lang, dat vond ik ook. Omdat het een première was, was er naderhand een premièrefeestje. Met DJ’s en hapjes en prosecco in geinige kleine flesjes. En nou was het vast geen premièrefeest zoals men in Amsterdam gewend is, maar toch: de hele 'hip and happening'- crowd van Groningen was present. En ik kende bijna iedereen! (Maakt mij dat niet ook heel hip? Of moet dan ook iedereen mij kennen? Ik heb wel staan dansen met naast Noraly Beyer.) U begrijpt het al, met mijn goede voornemens ging het een beetje de mist in. Want ik was niet om 11 uur thuis. En ook niet om 12 uur en ook niet om 1 uur. En ik denk ook dat ik meer dan 4 glazen alcohol heb genuttigd, want op een bepaald moment op de...

Het idee van Cisca was op zich al hartstikke leuk, maar het leukste was toch wel het lot dat mij vervolgens trof: mijn 'weldoener' bevond zich in Moskou. Dus nu heb ik cadeaus uit Rusland. Hoe круто is dat!! Ik weet gewoon niet wat ik het leukst vind, Kwangie. De Russische wijn? De Russische chocolade (waarvan de verpakking zo mooi is dat ze moet worden ingelijst)? Het giraffetje? ( Giraf-je ?) Of de handdoek die je per ongeluk meenam uit het hotel en die toen ineens zo hartstikke handig van pas kwam om de fles wijn in te wikkelen? ( zeg ik het zo goed? ) Bij nader inzien: de handdoek valt af. Want er staat niet de naam van het hotel op geborduurd. En er zit zelfs geen labeltje aan, met Russische wasinstructies. Dus. Maar de rest: super! Ik zeg: Kwangie, спасибо !