NOVY

Vlak nadat ik een heel blij logje had geschreven over een familiefoto, las ik op nu.nl over het neergestorte vliegtuig. Zul je zien: normaal gesproken check ik elke 10 minuten wel even de nieuwsberichten als ik achter mijn computer zit, maar nu dus net even niet. Of nouja, nu ook, maar alleen de achterklap-berichten. En als ik dat dan lees hè, dat er een vliegtuig is neergestort, dan gaat er toch altijd even een schokje door me heen. Oeh spannend . Nog erger, ik ben zelfs een beetje teleurgesteld als ik bij verdere lezing ontdek dat er (dan nog) maar 1 dode is. Ernstig hè ? En onmiddellijk voel ik me dan ook heel schuldig. Want natuurlijk wil ik niet dat er mensen dood gaan. Of pijn hebben, of verdriet. Dat begrijpt u, hopelijk. Toestel als baksteen uit de lucht , kopten meerdere kranten vanochtend. En toeval of niet, Benno werd ook weer uit de muur de kast getrokken. Het blijft gewoon leuk hè, Benno Baksteen. Klinkt als een typetje van André van Duin. En dan is ie ook nog eens pil...

Jaa! Eindelijk heb ik dan een foto waar ze alledrie opstaan! Mét kleren aan én na 2 uur fotosjoppen allemaal hun ogen open! Dat het met de belichting een beetje mis is gegaan vinden we juist leuk. Dus, opa en oma, maak maar gauw even een stukje muur vrij, want binnenkort brengen we een foto mee. In een lijstje.

Ik stond naar het schap met de jam te staren. Want die was op, de jam. Net als de pindakaas. En toen zag ik ze ineens staan, vanuit mijn ooghoek, en het water liep me in de mond. Gek is dat hè. Honderden keren loop je datzelfde gangpad op en neer zonder dat je iets opvalt en ineens is het daar en kun je er niet omheen. Sandwichspread . Ik zag de potjes met sandwichspread. En voor ik het wist lag er eentje in mijn kar. De gewone, naturel . Omdat ik me vaag kon herinneren dat die de lekkerste was. Eenmaal thuis kon ik niet langer wachten. Ik ruimde niet eens eerst de boodschappen op, het moest nu! Meteen! Verse boterham uit de zak, mes pakken om mee te smeren, en KLAK , potje open. Ooooja! Zó ruikt sandwichspread! Hoppa, in één klap terug in de jaren 80. Want de laatste keer dat ik sandwichspread at was ik, denk ik, 13. Toen ik zelf ook nog lekker fris was, zeg maar. En lekker anders. (O nee, dat niet. Hoei nee: vooral niet opvallen.) Met de geur kwam trouwens nog iets anders terug ook. ...

In het verzorgingscomplex waar mijn schoonouders wonen heerst nu ook al het Norovirus. En aangezien zij gelukkig zelf niet ziek doch wel in quarantaine zijn, konden we er vandaag niet naar toe. Dus wat doe je dan op zo’n plotseling heerlijk lege zondagmiddag? Je roept tegen je man en kinderen: “Kom man en kinderen, we gaan naar het museum!” Omdat daar al maanden een expositie is, die je nog steeds niet hebt gezien. En als de kinderen dan zeggen: "Bah, een museum, dat is toch heel saai," antwoord je: “Ja, dat is héél saai, maar we gaan lekker toch.” En zo geschiedt. De expositie in kwestie toont werken van J.W. Waterhouse , een eind 19e eeuwse Engelse schilder met een voorkeur voor mythologische taferelen. En toen bleek Bo - oh verbazing! - ineens wonderwel op de hoogte, sinds een schilderworkshopje van de BSO aan het begin van deze voorjaarsvakantie. En wist ze van elk schilderij het verhaal te vertellen, het ene nog dramatischer dan het andere. “Deze vrouw ( The Lady of Sh...

Er was een meisje aan de deur. Of ik misschien een korte vragenlijst wilde invullen, in het kader van haar afstudeeronderzoek over wonen en woongenot. Ja hoor, geef maar op; ik ben met zulke dingen de beroerdste niet. Dus ik ging tegenover Merlijn aan tafel zitten en gaf met kruisjes aan in welke mate ik tevreden was over de groenvoorzieningen in de buurt, mijn privacy, de afstand tot het winkelcentrum en het opleidingsniveau van mijn buren. Tien minuten later drukte het meisje opnieuw op de bel, om de lijst weer op te halen. “Wie was dat eigenlijk?” vroeg Merlijn, zonder op te kijken van zijn tekening. “Iemand die bezig is met een onderzoek,” antwoordde ik. “En?” “Wat en?” “ Had je ze?” “Had ik wat?” “Nou, luizen natuurlijk. Had je luizen?” (..) Ik krabde me maar eens achter de oren.

Dat is wat wij deden vanmorgen. Want we waren er helemaal doorheen. En nu hou ik op over poep. Ik ga iets leuks doen. Nieuwe laarzen kopen. Bruine.