NOVY

Eigenlijk wilde ik een logje schrijven met de titel: A Chihuahua named Louis Vuitton , maar daar kon ik helaas weinig content bij verzinnen. Dus daarom wordt het wat anders, een verhaaltje over een onschuldig trauma, hierna te noemen Het Trauma. Het was in de tijd dat ik mijn sleutels en mijn telefoon nog aan een koord om mijn nek droeg. Ik reed met een auto vol groot afval richting de vuilstort. (Ik weet niet of bij u de vuilstort er net zo uitziet, maar bij ons is dat een terrein waar je met je auto overheen kunt rijden langs allemaal verdiepte containers, waarbij bordjes staan met Hout, Glas, Bouwafval, etc. En in het midden van het terrein staat een huisje, vanuit waar een paar mannen in oranje gemeentepakken de boel zo’n beetje in goede banen leiden. Eigenlijk heel lollig. Zelfs nu, met Het Trauma, vind ik het nog steeds een van de leukste huishoudelijke taken; naar de vuilstort gaan. Jammer dat het maar drie keer per jaar mag zonder ervoor te betalen.) Een van de objecten di...

In wezen ben ik een ochtendmens. Maar ja, als je je natuur maar stelselmatig verloochent, dan verander je vanzelf in een avondmens. Zelden lig ik er tegenwoordig voor 12 uur in. En dat is maar goed ook; er moet ’s avonds nog zoveel gedaan worden! Er moet werk worden afgemaakt en logjes worden geschreven, er moet worden gewordfeud en quality-time doorgebracht met de echtgenoot, er moeten boeken worden gelezen en huizen bekeken op funda. En als ik dan eindelijk eens naar bed wil gaan, kruip ik altijd nog even achter de piano. En bijna altijd ontstaat er dan als vanzelf een liedje. Een melodie, die ik dan de volgende dag weer ben vergeten. Zo zijn er in de loop der jaren al vele melodieën verloren gegaan. Maar ha! Vannacht was ik mezelf te slim af! Ik zette mijn laptop op de piano en opende photobooth. En tadaa: gevangen. Ja, ik ben eigenlijk een heel romantisch zieltje. Wist u niet hè.

Lezers, ik voel een warrig logje aankomen. Ik wil namelijk allemaal dingetjes vertellen. Zo kocht ik gisteren van mijn laatste rotcenten mijn eigen boek (glamourous hè, dat schrijversbestaan) als cadeau voor mijn moeder, die donderdag jarig is. En oja: zo solliciteerde ik vandaag! Das heel gek, want ik wil immers helemaal geen baan, ik heb tenslotte al een baan bij mijn eigen tekstbureau, maar het was zo’n leuke vacature. Met zo’n profiel waarin ik me helemaal herkende. Dus vulde ik het online sollicitatieformulier in en schreef iets in de trant van: ‘Hoi. Ik solliciteer nu wel, maar eigenlijk wil ik helemaal geen baan, dus.’ Vonden ze leuk. Blijkbaar. Want ik werd meteen teruggebeld. Of ik mijn cv wilde sturen. En dat ik dan misschien wel werd uitgenodigd op gesprek. Gheh . Nouja, ik denk niet dat ik de baan krijg hoor. En dat komt dan weer eigenlijk heel goed uit! Ja! Iedereen blij. Tadaa. Verder had ik het eigenlijk willen hebben over Bert en Bart, die de wereld redden van de Zurg...

Wat zijn we toch een topgezin hè. ;) Dat schrijft hier maar boeken , figureert in tijdschriften, en rent de 4 mijl in 39 en een halve minuut. (Met plaspauze.)

Het regende toen ik wakker werd, bij u ook? En natuurlijk wist ik dat dat kon gebeuren, luid en duidelijk was immers de herfst voorspeld, maar ik had me er gek genoeg nog even geen voorstelling van kunnen maken. Dat regen dan meteen weer zo nát is, bedoel ik. Gek, hoe snel je dat vergeet. Maar goed, ik hou d’r dus niet van hè, om met zo’n gonzend hoofd van de slaap te bedenken waar in vredesnaam de regenjassen zijn. Daar word ik een beetje chagrijnig van, zelfs. En zo vond ik mezelf, twee uur later, sippend achter mijn computer. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nog steeds herstellende was van het premièrefeestje in de Schouwburg van afgelopen dinsdagavond, maar dat was het niet alleen. Ik was gewoon overall een beetje ontevreden over mezelf. Waarom had ik bijvoorbeeld geen kinderboek geschreven en kon ik niet, zoals een aantal mensen die ik volg op twitter, jubelend twitteren over mijn pasgeboren baby in de boekhandels? En – reëler – waarom had ik geen ander leuk (bet...

Vandaag vierden wij het verjaardagsfeestje van Merlijn, die op 12 juli jarig was. Toen was het hartje zomer; vandaag - 1 oktober - was het gek genoeg warmer. We gingen naar het zeeaquarium in Delfzijl, maar omdat dat eigenlijk best wel heel erg dodelijk saai was, stonden we na drie kwartier weer buiten en gingen zwemmen in de Eems. Waar we (Henk en ik bewust, de kinderen waarschijnlijk onbewust) afscheid namen van de zomer. Moeilijk om foto's van een kinderfeestje te laten zien, maar hier een paar redelijk anonieme sfeerplaatjes: Nouja, okee, en eentje dan van mevrouw stekelrog, met haar leuke gezichtje.

Sinds een aantal weken komt er een vieze geur uit onze wasmachine. Het begon met een wat muffig luchtje, dat langzaam maar zeker steeds penetranter werd en inmiddels echt niet meer te harden is. Nou kan ik kan best goed onderscheid maken tussen echte problemen, huis- tuin en keukenproblemen en luxeproblemen, maar dit valt overduidelijk in de eerste categorie. Haha, grapje. In de middelste natuurlijk. Ik dacht ik laat u even schrikken. Haha. Goed. Waar het precies naar stinkt? Nouja, gewoon. Naar natte tent. Naar vuilniszak. Naar riool. Naar een combinatie van die dingen. Alsof er een schimmelende sok in de afvoer zit. Of de kat van de buren, die al drie maanden niet is gesignaleerd. Maar nee: er is geen sok en ook geen kat, althans, niet zo ver als mijn arm reikt. Dus. Wat doet de moderne vrouw als zich een huishoudelijk probleem voordoet? Dan gaat ze googlen. En dan blijkt er gewoon een forumdiscussie online te staan met de titel: ‘Help mijn wasmachine stinkt.’ Ha! Begerig na...