NOVY

En Bo en Merlijn, die hebben vanmiddag met hun vriendjes ranja verkocht in het park. Voor 30 cent per bekertje. Haha, rijk dat ze zijn geworden! ;)

Ik was eigenlijk van plan om iets te schrijven over de combinatie van moederschap met freelance werk, dat dat aan de ene kant geweldig is, maar dat het soms ook een heleboel concentratie en discipline vergt, wat dan weer best lastig is voor iemand met soms wat eh... gebrek aan focus, zoals ik. En toen ik bedacht dat ik dan gekscherend zou roepen dat drie kinderen in feite al meer is dan ik kan handelen , drong zich een verhaal op dat ik blijkbaar een beetje had weggemoffeld, maar dat misschien * Jack Nicholson grijns * een veel beter welkom is voor mijn talloze nieuwe bezoekers . (Vlees, kuip, u weet wel.) Ik ben onlangs Merlijn een beetje vergeten. In het park. Ik was er een vriendin tegengekomen, met haar kinderen. Die met mijn kinderen gingen spelen, zodat wij leuk konden kletsen. Toen het kouder werd besloten we bij mij thuis (vlak bij) nog even koffie te gaan drinken. Dus we pakken onze spullen in, ik zet Loïs op mijn fiets, zie nog een kind lopen dat van mij is en zeg: ‘Kom we ga...

Het begon ermee dat we via facebook werden uitgenodigd voor een evenement. Paasfonduen op Eerste Kaasdag . Locatie: Henk en Yvon 'Verrek,' zei Henk, 'dat is bij ons.' 'Ja,' zei ik. 'Ik las het ook.' En toen we zagen dat er zich inmiddels ook al een tiental gasten had aangemeld, gingen we braaf aan de slag met het maken van een boodschappenlijst ( want ook al stond er in de originele uitnodiging dat iedereen iets zou meenemen; men vond het later toch handiger als de inkopen centraal zouden worden gedaan - goh) , het regelen van extra tafels en stoelen, en het waarschuwen van de buren. Oh nee, dat laatste was best een heel goed idee geweest, maar vergaten we. Jammergenoeg. U moet weten dat feestjes bij ons nogal eens de neiging hebben om uit de hand te lopen. In gezelligheid. Want naast drie verschillende kaasfondues en rauwkost en brood en salades was er wijn. Véél wijn. En ook was er bier en whisky en misschien zag ik zelfs een fles absint staan. Enfi...

Wist ik veel dat zo'n fiets in een doos, nog niet volledig geassembleerd, wordt afgeleverd. Nee; ik kocht de fiets tenslotte niet bij Ikea. Maar zoals u weet draai ik mijn hand nergens voor om. Ik sleepte alle onderdelen naar buiten, rommelde wat in de gereedschapskist, ging voortvarend aan de slag en voila , vier uur later : een heuse oerdegelijke maar oh zo coole omafiets voor onze belachelijk grote dochter. Ok. Met een klein beetje hulp van een buurman en zijn sleutel 13. Maar toch. (Dit was overigens al vorige week. Maar met terugwerkende kracht bloggen, dat kan best vind ik.)

Ja, dat was eigenlijk wel een goeie vraag. Wat gingen Bo en ik eigenlijk doen op Pampus? We hadden een jubileum te vieren. Met een groep meiden vrouwen, die allemaal tien jaar geleden zwanger waren, en hun kinderen van nu allemaal negen. We kennen elkaar van een 'ben jij ook uitgerekend in december 2001' platform op internet, dat later overging in een besloten forum, onder de naam (daar gaat mijn zorgvuldig opgebouwde imago ) 'Het Mutsenplein'. En hoe suf dat ook moge klinken, het is - alleen al uit documentaire-achtig oogpunt - écht heel leuk. Twaalf vrouwen (of eigenlijk zestien, maar vier waren niet mee), met totaal verschillende levens, banen, woonplaatsen, gezinssamenstellingen, maar met (in elk geval) één overeenkomst: een kind van dezelfde leeftijd. Enfin. Het blijkt dat foto's laten zien van een jubileum redelijk onmogelijk is zonder mijn regel (geen foto's plaatsen van anderen dan mijn gezinsleden - tenzij met uitdrukkelijke toestemming) te schen...

Ik: Hee Bo, morgen is het feestje van T. hè? Bo: Klopt! Ik: Gaan we vanmiddag samen een cadeautje kopen, of zal ik het doen, als ik toch in de stad ben straks? Bo: Doe jij maar. Ik: Goed. Heb je een idee wat je hem wil geven? Bo: Een Björn Borg onderbroek. Ik: een wah...húh!? Bo: Ja. Vindt ie leuk. Ik: (.....) Ik: (.....) Ik: Weet je wel wat dat kóst, zo’n Björn Borg onderbroek? Toen ik later op de ochtend mijn fiets op slot zette bij de boekwinkel, om een stripboek ofzoiets te gaan kopen, viel mijn oog toevallig op de etalageruit van de tegenover gevestigde mannenwinkel. Waarop met grote rode letters was geschreven: BJÖRN BORG FOR KIDS 2 HALEN = 1 BETALEN Ja. Da’s overmacht hè. ‘Wist jij,' zei ik tegen de verkoopster, terwijl ik twee onderbroeken stond af te rekenen, een voor T. en een voor Bo - een meisjesmodelletje - ‘dat kinderen in groep 5 elkaar tegenwoordig ondergoed cadeau doen?’ Nee, wist ze niet. Maar ja. Dat wij in groep 5 zaten is natuurli...

Oftewel we schopten onze stadskinderen maar weer eens de natuur in vandaag.