Bij Noordwijk zwom een nat konijn temidden van een school tonijn. ‘Tja,’ sprak het beest, ‘dat tomt ervan, als men de ta niet zeggen tan.’ Het is dat Bo geen konijn is, anders had Trijntje Fop dit gedichtje speciaal voor haar geschreven. Bo kon namelijk, tot ze ruim drie jaar was, evenmin als het konijn uit het gedicht de K uitspreken. Hij zat er gewoon niet op; de K was niet meegeleverd. Er miste een letter op haar printplaat. Buiten dat het soms wat verwarring veroorzaakte ( wil het kind nou een toetje of een koekje? ) was hier uiteraard prima mee te leven. Het was wel leuk, zelfs. Haar ‘toppie toffie’ werd overgenomen door onze volledige vrienden- en kennissenkring en zelfs menigmaal ver daarbuiten gesignaleerd. (Nu, jaren later, zijn er nog steeds mensen die bij ons thuis jolig uitroepen: ‘Nou, een toppie toffie zou er wel in gaan.’ Mensen die categorisch de meewarige blikken die hen dit oplevert verzuimen op te pikken. Tegen deze mensen wil ik hier even zeggen: Get over it. Please...