NOVY

Terwijl ik het haar van mijn kinderen oranje sta te spuiten rijdt een gek in een klein zwart kut-autootje dwars door een mensenmenigte en vermoordt koninginnedag.

Het blijft leuk, die statcounter. Vond ik een tijdje geleden de recent visitor map nog uitermate boeiend, tegenwoordig vermaak ik me enorm met de keyword-analysis , die de zoektermen laat zien waarmee mensen op mijn weblog belanden. Die zoektermen zijn meestal vrij obvious: hemangioom, aardbeienvlek, dr Martens, bloedgroep, allemaal dingen waar ik gewoon over geschreven heb. Maar vaak ook zijn ze minder voor de hand liggend, soms op het verontrustende af, en (daardoor) heel erg grappig. Hier het lijstje van vandaag en mijn top 3 'meest opmerkelijk':   Op 3 heb ik gezet: spelen en later sex in de keuken   Bij gebrek aan beter eigenlijk hoor, want zo heel interessant is dit niet. Zoektermen met het woordje sex komen meer voor, zo schijnt, dus waarom zou iemand op die manier niet ook bij mij terecht kunnen komen. En ik heb inderdaad eens geschreven over seks. En over de keuken. Seks én de keuken (Sex and the Kitchen), niet seks ín de keuken. Ik heb namelijk helemaal niet z...

Tot mijn grote onrust bemerk ik dat ik al sinds donderdag niet heb gelogd. Niet dat er hier niets gebeurt, of dat ik geen leuke foto’s heb om te laten zien, nee: het is vakántie. En nooit heb ik het zo druk als in de vakantie. Zit ik normaal gesproken op een doordeweekse dag om 9 uur met een opgeruimd hoofd in een opgeruimd huis achter mijn computer - de kinderen naar school, een kop koffie op mijn bureau, een aangeklede en gevoederde baby in de box, de was in de machine -, in de vakantie loop ik constant achter de feiten aan. Hoe komt dit toch? Is het de aanwezigheid van manlief (die in het onderwijs werkt, en dus net als de kinderen in de schoolvakanties thuis is), die mij spontaan in een andere modus doet schieten? De relax-modus? Met juist het omgekeerde tot gevolg? Het is hier, ik ben , namelijk allesbehalve relaxed. Het is chaos. Er heerst anarchie. In de huiskamer lijkt een speelgoedbom te zijn ontploft, op de bovenverdieping een vuile-wasbom. Overal waar ik kijk is het een bend...

Martin Bril is dood. Wat een rotstreek. Foto Wim ter Brake Twitteren - Martin Bril 10-04-2009 Ik ben te oud. Ik snap iets niet. Dat twitteren. Mijn kinderen, die je toch tot de voorhoede van het moderne leven kunt rekenen, vinden het volkomen onzin. Alleen een paar nerds doen het bij hen op school. De eenzamen en verdrukten, zeg maar, de jongens met acne. En Maxime Verhagen dus. Ik vond Maxime Verhagen tot voor kort een minister die het prima deed. Lekker low profile, onder de radar goede zaken doen voor het vaderland. Maar dat vond meneer niet genoeg. Meneer wilde met het hoofd boven het maaiveld. Meneer wilde mee in de vaart der volkeren, meneer wilde hip zijn. En wat ging meneer doen? Hij ging twitteren. Sindsdien is het woord niet weg te blazen. En wat is nou concreet de inhoud van Maximes getwitter? Welnu: wij zien hem op tv uit een limousine stappen, en na een minuut struikelen op de rode loper is hij verdwenen. Oppassen nu! Ja, daar twittert hij al! En wat is d...

"Tussen 3 dagen zitten 2 nachten, hè mam?" "Ehm, ja...?" "Net als bij wc-papier. De papiertjes zijn de dagen, en de streepjes die ertussen zitten, de scheurstreepjes , dat zijn de nachten." Díep filosofisch, vindt u niet?

Loïs heeft een aardbeienvlek, oftewel een hemangioom . Toen ze net geboren was zagen we een klein rood vlekje op haar achterhoofd. Een leuk vlekje, vonden we. Omdat het precies op een handje leek. Met 5 vingertjes. Alsof iemand haar had gezegend, ofzoiets. "Het is vast een heel bijzonder kindje," zeiden we. Maar na een week of wat begon dat vlekje ineens te groeien. Het werd langzaam groter. En dikker. Dus we sloegen aan het googlen en al snel waren we erachter dat het hier een aardbeienvlek betrof, een goedaardige bloedvattumor. Een onschuldige birthmark , die net als de ooievaarsbeet meestal vanzelf weer verdwijnt. Op het consultatiebureau waren ze ook niet onder de indruk. "O, een aardbeienvlek," zeiden ze. "Gaat vanzelf weer weg hoor". Okee, we waren gerustgesteld. Hoewel, nog niet helemáál. Want het hemangioom van Loïs zat nog steeds in de groeifase, en je weet niet waar zoiets stopt hè. En we hadden gelezen dat een hemangioom in een enkel geval wél...

Er was eens een moeder in Zweden, Marlene Sandberg , die vond dat de wereld een betere luier verdiende. Na jaren van ontwikkelen en netwerken kon ze haar eigen, unieke product presenteren: Nature Babycare . Luiers die gemaakt zijn op basis van natuurlijke producten (tarwe, hout en maïs) en hierdoor grotendeels biologisch afbreekbaar. Ze houden baby’s net zo droog als andere luiers en zitten net zo prettig, maar zijn veel milieuvriendelijker. Ik gebruik ze sinds Loïs is geboren en vind ze geweldig. En niet alleen voor de billetjes en het milieu, maar ook voor mijn schuldgevoel over het gebruik van wegwerpluiers; het is niet zo dat ik nu helemaal niets meer voel als ik een verhaal als het hare lees, maar toch aanmerkelijk minder dan toen ik, voor Bo en Merlijn, nog gewoon Pampers kocht. Of Bumblies. Of Kruidvat-eigen-merk. Ik ben zelfs zo enthousiast dat ik ambassadeur ben geworden van Naty . Dat betekent dat ik in ruil voor een gratis pak luiers mensen vertel over de voordelen van de...