Novy loopt over

Hoe Lays Komijnekaas onze reis naar Hawaï gaat financieren

2012-01-23T22:17:00.006+01:00

Ik vond vandaag een bericht in mijn inbox, van Lays chips.
Nederland mag weer een nieuwe smaak verzinnen.
Dat is al vaker gedaan en daarom zitten we nu met Lays Babi Pangang en Lays Patatje Joppiesaus.
Idioterij.
Bij de huidige inzendingen las ik ook weer de meest gekke dingen:Lays Duck Teriyaki, Lays Kersen en Chocola, Lays Pasta Carbonara.

Van mij hoeft het allemaal niet, ik hou namelijk alleen van naturel. Gewoon, lekker zout. Klaar. Geen fratsen. Maar dat neemt niet weg dat ik wel in staat ben iets te verzinnen. Iets goeds: niet te gek, niet te ingewikkeld en vooral heel uitvoerbaar.

Komt ie:

Nee?!?
Jawel hoor!
Echt!
Denk maar na. Het is briljant in al zijn eenvoud.
Komijnekaas (Of Leidse Kaas, meestal) is al decennialang niet weg te denken uit het kaasschap.Het is heel Nederlands, en tegelijk heel internationaal, want komijn komt uit eh..Iran. ~~Oh nee, dat is Khomeini, *googlet even op komijn* oh toch:~~ Uit Iran, Syrië, India en Turkije.
Ik bedoel maar.

Even een zijsprongetje. Ik moet er ineens aan denken dat ik vroeger eens, toen ik een jaar of tien was, de teksten op de kruidenpotjes in de keuken heb veranderd. Van kaneel maakte ik kameel en van komijn maakt ik konijn. Vond ik zelf reuze grappig. ~~Dat zat er al vroeg in.~~ Dan bedacht ik dat mijn moeder tijdens het bakken van een appeltaart zou constateren: ‘Hee, verdorie, de kaneel is op. Ik heb alleen nog kameel, maar dat is niet lekker in de appeltaart.’
Goed.

'Als jouw smaak wint en in de winkel komt te liggen, win je 25000 euro'
Nou, dacht ik, dat moet genoeg zijn voor mijn droomreis naar Hawaï.
Want ik moet eerlijk opbiechten dat het met dat sparen nog niet zo’n vaart loopt.(Dat schijnt ook lastig te zijn, om even vrij met Loesje te spreken, als je standaard aan het eind van je salaris nog een stukje maand overhoudt.)

Soms stel ik me voor dat ik meedoe aan zo’n programma. Zo’n dramatisch programma dat mensen herenigt. Ik zie het dan helemaal voor me.Ik zit met de presentator aan mijn keukentafel, de camera zoomt in en ik vertel mijn hartverscheurende levensverhaal, dat toewerkt naar een climax: het onverteerbare gegeven dat ik mijn halfzusje, dat op Hawaï woont, al 10 jaar niet heb gezien. En haar dochtertje, mijn nichtje, nog helemaal nooit! Ontroerend tot op het bot. Heel Nederland hangt aan mijn lippen.
En hop, terug naar de Studio. Ik zit op een rode bank. Er volgt een filmpje van mijn zusje, in haar natuurlijke habitat, ze vertelt dat ze mij ook zo mist. Tranen in mijn ogen.
En dan: BAM! Tickets voor mijn neus. We mogen naar Hawaï! Met ons hele gezin! Voor een familiehereniging. Applaus. Een uitzinnig publiek. Champagne.

Soms lijkt het even een serieuze optie. Want wat is nou veertig minuten publieke vernedering op een mensenleven?
Maar nee. Toch maar niet.

Ik vestig al mijn hoop op de Lays Komijnekaas.
Helpt u met mijn lobby?

Je moet geen foto’s van jezelf in bikini op facebook zetten

2012-01-21T00:48:00.001+01:00

Je moet geen foto’s van jezelf in bikini op facebook zetten, dat kost je vrienden. Dat las ik gisteren ergens. Want als je jezelf in bikini laat zien, dan ben je kennelijk heel blij met jezelf. En dat hoort niet hè, blij zijn met jezelf.

Dan moet u het volgende stukje maar even overslaan, want ik was ook weer eens heel blij met mezelf. Haha.
Ik maakte namelijk vanavond een erg leuke twittergrap. Vond ik zelf dan.
Ik keek naar #tvoh, gezellig samen met mijn timeline, toen iemand iets twitterde over Chris Hordijk – en dat dat toch geen goede artiestennaam was.
En toen typte ik: Straks heet hij Chris Clark, let maar op. #LisaLois #tvoh
Nou, en dat vond ik dus zelf zo grappig hè, ik schaterde hardop. En ik dacht natuurlijk ook dat mijn tweet zou inslaan als een bom, en tienduizend keer geretweet zou worden enzo, maar nee. Dat dan weer niet. Een enkele 'haha'. Geloof ik. Maar ja.
Het was ook wel een beetje sneu. Moet u zich voorstellen: Een vrouw, alleen in de kamer, met de televisie aan, een laptop op schoot en een man vast op het station in Zwolle (omdat het vanavond blijkbaar een goede avond was om voor de trein te springen; 3 aanrijdingen met personen, zo’n beetje tegelijkertijd, in Nunspeet, Meppel en Emmen. Raarr.).
Die dan een uur lang om haar eigen grapje zit te grinniken.
Haha.
Lois en Clark.

:)

Trusten.

Verschil of overeenkomst

2012-01-18T22:53:00.001+01:00

Een vraagstuk waar ik mijn hele leven al mee worstel is het volgende. Lijken wij mensen nou vooral op elkaar, of verschillen we juist?
Antwoord: Allebei natuurlijk. Het ligt eraan hoe ver je inzoomt.
Van een afstand lijken we allemaal op elkaar. Hoe dichterbij je komt, hoe meer verschillen je ziet: we zijn meer of minder intelligent, we worden kunstenaar of bankdirecteur, we houden van reizen of juist van thuisblijven, we stemmen groen links of pvv, we houden van Coldplay of van Rammstein, we neuken erop los of blijven ons hele leven trouw aan een persoon.
Okee.
Maar dat is niet wat ik bedoel.
Mijn worsteling zit hem in de vraag: focus ik me, als mens, in relatie tot mijn soortgenoten, op de verschillen of de overeenkomsten?
Zijn we in wezen, van nature, eenzaam of weten we ons verbonden?

Vroeger, als kind, in het dorp waar ik woonde, voelde ik me ánders.
Ik voelde me een rode knikker, tussen allemaal blauwe knikkers, zoals Claudia de Breij dat eergisteren zo treffend zei in het programma 24 met... Later, vertelde Claudia, leerde ze andere rode knikkers kennen; ze wáren er dus wel, maar niet in het dorp waar ze opgroeide.
Ook dat herkende ik; ik kwam ook later in mijn leven andere rode knikkers tegen.
En dat hielp tegen de eenzaamheid.

Ik vond het maar een mooie metafoor, dat met die knikkers.
Maar later in bed dacht ik: is het wel zo?
Zijn er rode en blauwe knikkers?
Ik bedoel: weten de blauwe knikkers dat ze blauwe knikkers zijn en voelen ze zich ook zo, lekker veilig en geborgen tussen al die andere blauwe knikkers?
Of voelt iederéén zich misschien een rode knikker tussen allemaal blauwe?
En zijn er dus helemaal geen blauwe knikkers?
Voelen we ons allemáál anders en zijn we daarin juist dus weer heel erg hetzelfde?
Of wil ik dat gewoon graag, vanuit mijn onvermogen werkelijk contact te maken?

Ik had toevallig een paar weken geleden een etentje met vier vriendinnen van de lagere school. Dat was enorm leuk, maar ook weer zo rode-knikkerig!
Zij waren daar, vroeger, in dat dorp.
Ik niet.
Niet echt.
(Maar blijkbaar dan toch, want ik kon meepraten, we hadden gemeenschappelijke herinneringen, en hee, ik was uitgenodigd voor dat etentje, dat is al bewijs genoeg.)
Maar ik vraag me nu dus af: zagen zij mij als rode knikker? Of zagen daar vijf rode knikkers vier blauwe knikkers bij zich aan tafel zitten?
Pff.
Hoe dan ook, het maakt niet uit, want het blijft hetzelfde: If all marbles are red, some marbles are more red than others. Het is een feit dat ik altijd heel gelukkig word als ik een andere rode knikker tegenkom, in bijna exact dezelfde schakering.

Hm. Ik geloof niet dat ik helemaal die mooie ronde cirkel heb gemaakt die ik voor ogen had met dit filosofisch werkje.
Nja.
Filmpje!

Doe het niet! Onverstandig!

2012-01-15T22:06:00.000+01:00

Het gaat meestal niet om de dingen die de mensen zeggen, maar juist om de dingen die men niet zegt. Een onderwerp dat ik hier bewust of onbewust heb verzwegen is onze mogelijke verhuizing naar Zwolle.
(Zwolle, Zwolle, ik vind het nog maar wat, hoor. Ik heb mezelf altijd gezien als een Big City kind-a-girl: Parijs, NewYork, Amsterdam, dat waren de steden waar ik zou wonen. En wat dat betreft is Groningen natuurlijk al een beetje sneu. Maar ‘Zwolle’? I mean, fucking Zwollywood? Zucht. Ik kom hier nog op terug.)

Dit was het plan.We zouden eerst ons huis verkopen en pas daarna gericht naar een nieuw huis zoeken. Dus voorlopig alleen maar op Funda kijken om ons te oriënteren, om te zien wat er zoal te koop is in Zwolle, met ons budget.
En dus niet alvast verliefd worden op een huis.
En al helemaal niet nog voordat ons eigen huis officieel te koop staat.

Nou.
Dat is mislukt dus.
We zijn verliefd.
Het zou ook eens niet.

Ik ga het adres niet noemen en het huis ook niet te precies omschrijven, want dan gaat u het natuurlijk snel voor onze neus wegkopen en dan zijn wij onze droom kwijt.
Hoewel, dan waren we daar ook maar weer mooi vanaf.
Want het is me wat, mensen.
Op het huis hangt een groot spandoek met de woorden: Doe het niet! Onverstandig!
~~Maar hee, dat is precies wat ik las op het voorhoofd van Henk, zo’n twintig jaar geleden.~~
We liepen door het huis met de makelaar, met wie we tegen beter weten in een afspraak hadden gemaakt, en vielen van de ene in de andere verbazing.
Jute op de wanden en karton op de grond, scheuren in de muren, verzakte vloeren, zwam in de fundering, geen centrale verwarming, een ongeïsoleerde bovenverdieping en een badkamer en keuken van voor de oorlog. En dan bedoel ik van voor de oorlog.
U begrijpt: echt een huis om verliefd op te worden.

Kijk, het heeft een gezichtje:

Klapvee of VIP, hoe je het maar wil noemen

2012-01-11T22:25:00.000+01:00

Voor een dubbeltje op de eerste rang, that’s my middle name. Dat is geloof ik niet echt iets om trots op te zijn, maar ik ben er wél heel goed in! Ik word heel vaak uitgenodigd voor premières en ik krijg altijd maar overal vrijkaartjes voor; dat heb je, als bijna al je vrienden acteur of kunstenaar of muzikant zijn, of op ‘leuke plekken’ werken. (Ik vraag me regelmatig af wat mijn plaats is in het geheel, want ik ploeter slechts wat buiten de schijnwerpers – en zou ook niet anders willen, maar dit terzijde.)
Vandaag was er weer zoiets.
Ik mocht mee naar de uitreiking van de EBBA awards, hier in Groningen, tijdens Eurosonic/Noorderslag.
En dat was echt geweldig leuk!
We zaten aan tafel nummer 5: een tafel, met daarop een fles rode wijn en een fles witte wijn op ijs, en glazen en ~~helaas geen, maar dat was een foutje, want alle andere tafeltjes hadden ze wel~~ borrelhapjes. En aan het tafeltje naast ons zaten dan Halbe Zijlstra (wat deed die daar eigenlijk?) en de burgemeester enzo.
‘Klapvee,’ waren we. Maar dat klinkt dus echt een stuk naarder dan het was, kan ik vertellen. Want ik vond het helemaal niet erg hoor, om enthousiast te juichen voor Agnes Obel, Selah Sue, Anna Calvi en James Vincent mcMorrow, die op een paar meter afstand van ons optraden.
Het was echt ~~gekkehuis~~ heel grappig. Met camera’s en de hele mikmak.
En Jools Holland. En prijzen die uitgereikt werden. En zilveren Serpentines.
En wij maar een beetje wijn drinken aan die tafel en jong en hip zijn.
Want dat was de opdracht.

Applaus voor Selah Sue!

(En ik vrees dus dat ik op televisie ben, vrijdagavond.)

This one's for Anna-Maria

2012-01-08T22:25:00.002+01:00

Hallo!
Hallo?
Kent u mij nog?
Ik ben het, Novy.
U weet wel, Novy! Die altijd van die leuke logjes schrijft over haar leven. Nja. Die.

Ik was er even niet. Lui, denk ik.
Want er waren heus dingen: leuke dingen, gezellige dingen, ongezellige dingen, pijnlijke dingen, spannende dingen, saaie dingen. Maar niets daarvan haalde het zwart op wit.
Maar nu de vakantie is afgelopen zal het wel weer op gang komen. Daar ga ik vanuit.

Nu ik hier toch ben, wil ik even uw aandacht vragen voor het volgende.
Tsja, u vindt het misschien niet zo interessant, dat zou kunnen, en ik wil er zelf ook niet al te veel mee te maken hebben, maar ja, het gaat om Anna-Maria, en als je aan Anna-Maria komt dan kom je aan mij.
Kent u Anna-Maria nog? Onze oppas, ons kind-aan-huis, onze steun en toeverlaat en protégée tegelijkertijd, onze Anna-Maria?
Nou, die had dus een tweet verstuurd naar 3fm, in de week voor de Serious Request actie in het glazen huis, en op zondag 12 december, in het radioprogramma Timur Open Radio, zo rond half 1, kwam deze tweet ter sprake.

(Het is een heel gedoe om het fragment in kwestie te vinden, te downloaden en uiteindelijk af te luisteren dus ik heb het even voor u uitgeschreven.)

Timur: ‘Hee Ramon (Verkoeijen, red.), er is hier een meisje, Anna-Maria, die vraagt hoeveel geld ze moet betalen om jou als date mee te krijgen naar haar schoolgala.’
Ramon: Hahahaha
Timur: Haahahaha
Ramon: Hahahahahhaa. 'Nou dan zal ik het niet te duur maken. 1000 euro.’
Timur: ‘Aaah dat lukt haar nooit, hahaha.’

Ja.
Nou is het zo – en dat wisten zij natuurlijk niet – dat ‘dat lukt haar nooit hahaha,’ niet iets is dat je tegen Anna-Maria moet zeggen.
Er kwam een plan, om geld in te zamelen.
En er kwam een flyer.
En hoe ze het voor elkaar gekregen heeft is me een wonder, maar op donderdag 23 december had ze een bedrag van 1075 euro bij elkaar, voor de actie “This one’s for mama’ én in ruil voor een date met Ramon (Verkoeijen, red.) dus.

Ze begon meteen enthousiast te twitteren en facebooken naar 3fm en Ramon (Verkoeijen, red.) om het goede nieuws te melden (zo heel serieus was het overigens niet; het was vooral gewoon een ludieke actie - en inmiddels was er ook al een andere jongen om mee naar het gala te gaan) maar ze kreeg geen reactie. Niets!
Ze belde met 3fm en werd afgepoeierd, tot drie keer toe!
Nah.Dat is toch stom?
Ik bedoel, goed, dan heb je écht geen zin om naar een of ander schoolgala te gaan met een of ander meisje - ook al heb je dat dan wel geroepen op de radio – maar verzin dan op z’n minst iets anders, weet ik veel. Zeg iets! Doe iets! Ramon Verkoeijen!

Of laat ook maar.

Hè hè, klaar - en door. Oftewel: Oud en Nieuw

2012-01-01T22:17:00.001+01:00

Doodmoe ben ik. En eigenlijk ging ik het liefst nu al naar bed, maar ja: geen logje wijden aan de tiende verjaardag van mijn dochter, de tiende verjaardag van mijn moederschap, dat kan natuurlijk niet.
Ik geef het mezelf te doen hoor: al tien jaar lang Oud en Nieuw en een kinderverjaardag vieren in één.
Kijk, je doet het natuurlijk gewoon, hè, maar toch zeg ik, als u ooit nog van plan bent een kind te krijgen op 1 januari: denk daar nog een keertje over na.

En we zouden natuurlijk onze oudejaarsavond rustig op de bank kunnen doorbrengen; een beetje naar Youp kijken, één glaasje champagne drinken om dan om kwart over 12 uur naar bed, maar ja: dat past nou eenmaal niet zo goed bij ons, ik heb bovendien Oud en Nieuw altijd het leukste feest van het jaar gevonden. Dus komt het er tegenwoordig op neer dat we zo tegen de ochtend met kruitdamp in ons haar in bed rollen en een paar uur later fris en fruitig ons kind cadeautjes laten uitpakken, een taart in elkaar gaan flansen en 's middags vanaf een uur of vier het hele huis vol visite hebben.... want dat is namelijk absurd: Bo's verjaardag lijkt altijd wel een nieuwjaarsreceptie. Niemand vergeet natuurlijk ooit de datum en iedereen is vrij, dat werkt mee. Maar volgens mij heeft het vooral te maken met de troef: we hebben namelijk altijd stamppot zoute snijbonen.
Zoute snijbonen, denkt u nu?
Ja, zoute snijbonen.
Dat is een (Groningse?) traditie, die mijn schoonouders in ere hielden: Op Nieuwjaarsdag at men stamppot zoute snijbonen. Vroeger werd de pan warm gehouden op de kachel en iedereen die aan de deur kwam met de beste wensen, mocht een bordje opscheppen. Het werkt geweldig tegen een kater, dat moet de achterliggende gedachte zijn geweest.
Sinds de geboorte van Bo was het de gewoonte geworden dat mijn schoonouders hun pan snijbonen meenamen als ze naar ons kwamen en tegenwoordig maken we het zelf.
En vandaag hadden we ook nog Mosterdsoep. Joh.

Dit allemaal om er maar een beetje omheen te lullen.
Onze dochter is tien.
Tien!
Dat is een getal met twee cijfers, hoor! En daar komt ze voorlopig niet meer vanaf.

Op de foto is ze nog een beetje negen.

Een kerstsp(r)ookje

2011-12-22T21:52:00.001+01:00

Het lijkt wel een sprookje. Een kerstsprookje.
We vonden net in onze kast een kistje.
'Wat is dit?' vroeg Henk.
'Ik weet het niet' zei ik. 'Het lijkt wel een soort vioolkistje.'
We maakten het open.
En staarden naar een mini-cello.
Vol ongeloof.
Er lag hier zomaar een prachtig klein muziekinstrumentje in de kast!
Ik pakte het voorzichtig op, streek met de strijkstok langs de snaren en er klonk de mooiste, zuiverste toon die ik ooit hoorde.

Okee. Dat laatste is niet waar; er kwam helemaal geen geluid uit. Maar verder: sprookjesachtig hè.
Mysterieus ook.

Te Koop

2011-12-19T12:44:00.002+01:00

Kijk. Dit is ons huis. Dat staat vanaf vandaag te koop.
Ja, (nog) niet officieel bij een makelaar ofzo, maar toch: Te Koop.
Als u een goed bod doet mag u het zo hebben.

Op de foto’s ziet u het huis in de zomer en in de winter. Nou waren dat toevallig de enige twee foto's die ik kon vinden, maar het is best toepasselijk: kunt u meteen zien wat een ideaal huis het is in beide jaargetijden.
Een tuin zit er niet bij overigens, dat u dat even weet. Wel een 'achterom' met fietsenschuur, een waanzinnig (!) dakterras en een eigen parkeerplaats.

Ik zal binnenkort een webpage maken met meer informatie en meer foto’s en plattegronden, maar vanaf vandaag kunt u in principe al contact opnemen om een afspraak te maken voor een bezichtiging.
Eerlijk gezegd zie ik daar wel een béétje tegenop. Tegen die bezichtigingen. Ik heb me namelijk laten vertellen dat huizenkijkers het erg op prijs stellen als een huis netjes is. Dat ze blij worden van een huis zónder stapels papier en rondslingerende was en mét verse bloemen op tafel en de geur van appeltaart. En dat ze dan zomaar bereid zijn om 10.000 euro meer te betalen! Nah.
Of dat zo is betwijfel ik eerlijk gezegd. En dat gaat hier hoe dan ook niet lukken. Ik zal heus wel een beetje opruimen en wat vaker stofzuigen, maar een showroom zal het hier nooit worden, daarvoor wordt er hier teveel eh..... geleefd.
Wij hadden eens buren die, toen hun huis te koop stond, alle overbodige dingen in hun auto stalden als er kijkers kwamen. De wasmanden, het speelgoed, de kinderfietsen. Nou, daar ga ik dus niet aan beginnen, mensen! Oh. *krijgt ineens een meesterlijk idee* Wat ik wél zou kunnen doen, is de kinderen in de auto laten wonen, zolang het huis te koop staat!
Ja.
Nee.
We hadden maar gewoon zo gedacht: Men kijkt er maar doorheen. Dat kan ik ook, dus waarom zou iemand anders dat niet kunnen? Als ik een huis leuk vind en ik zie de mogelijkheden, dan kijk ik overal doorheen. Dwars door de muren als het moet, en zeker door een rondslingerende sok.
Ik bedenk trouwens net dat rondslingerende sokken in ons geval zelfs een voordeel zouden kunnen zijn: ze nemen een beetje de aandacht weg van de vloer. Want dat moet ik misschien even eerlijk vertellen: de vloeren in ons huis, en dan met name de vloer in de woonkamer op de eerste verdieping, zijn niet helemaal da bomb. Al sinds we hier wonen droom ik van een mooie houten vloer in plaats van die malle witte kurkvloer met de roze vegen. Maar weet u? Als u ons huis koopt, dan krijgt u mijn droom er gewoon gratis bij!

Omschrijving:
Moderne stadsvilla, net buiten het centrum van Groningen. Prachtig gelegen op het binnenterrein van het monumentale gebouw van de voormalige Rijks-HBS. De hoekwoning beschikt over een eigen parkeerplaats pal voor de deur. De ligging is ideaal; vlak bij het Noorderplantsoen en precies 1 kilometer van de Grote Markt.

Indeling:
Begane grond: Entree met garderobekast. Royale woonkeuken met Bulthaup-elementen. Toilet. Zeer ruime berging/hobbyruimte met wasmachineaansluiting. Achterdeur naar fietsenschuur.

1e verdieping: Woonkamer ca. 50m2. met Frans balkon op het zuiden.

2e verdieping: Overloop, 3 slaapkamers 8m2, 13m2, 20m2. In de grootste slaapkamer zit een luxe kastenwand van The Doors. Badkamer voorzien van ligbad, douchecabine, dubbele wastafel. Separaat 2e toilet.

3e verdieping: 2 slaapkamers van 10m2, een tweede badkamer met wastafel en douche. Een bergkast met combiketel en maar liefst twee dakterrassen: de grootste, op het noordwesten, heeft een magnifiek uitzicht over het Noorderplantsoen.

Algemeen:
Adres: Kamerlingheplein 19 - 9712 TR - Groningen
Bouwjaar: 2001
Woonoppervlakte: 215m2
Inhoud: 700m3

Dat is dus echt een kast van een huis hè.
Voor maar €459.000,--- k.k.

Dexter. Ivo. Dexter.

2011-12-13T21:30:00.005+01:00

Gisteren keken we de laatste twee afleveringen van Dexter. Van het eerste seizoen, voor de duidelijkheid: we zijn nog maar groentjes op Dextergebied.
Toen de serie begon op televisie en iedereen er helemaal hysterisch over liep te doen, dacht ik: Mwa. Een serie over een moordenaar die je dan sympathiek schijnt te gaan vinden.....ik kon me er niet zoveel bij voorstellen.
Maar toen kregen we de dvd-box te leen met de nadrukkelijke boodschap: 'Je moet echt gaan kijken.'
Dus dat deden we dan maar braaf.
De afgelopen week zagen we alle twaalf afleveringen en ik heb me prima vermaakt. Het klopt ook helemaal: Dexter is een seriemoordenaar en je gaat met hem meeleven.
Seizoen twee en drie liggen hier ook, daar gaan we mee verder, er is alleen één dingetje dat het een beetje lastig maakt: Dexter doet me enorm aan Ivo Niehe denken.
Ja, dat zal wel aan mij liggen - hier thuis leverde het me althans alleen meewarige blikken op – maar ik vind dat dus echt. Kijk ik zie heus het verschil wel: Dexter is leuk, jong en stoer en een soort van aantrekkelijk, heeft geen raar haar en er komt geen woord Frans woord over zijn lippen. Maar het is de manier waarop ze allebei hun wenkbrauw optrekken en hun mond bewegen. Het zijn de 'honderige' lijnen in hun gezicht.

Ik heb zoiets eerder gehad. Ik was een jaar of tien en had een boekje over sierduiven gekregen, van mijn opa. (Mijn opa wist nooit zo goed wat ik leuk vond, maar dat vergaf ik hem.) En een van die duiven in dat boekje, een witte met een wat zwoele oogopslag, die leek dus sprekend op Pamela van Dallas! U weet wel, Pamela Ewing. Van Bobby.
Victoria Principal.
Sprékend, écht!
Mijn vriendinnen begrepen niet wat ik bedoelde. Zagen gewoon een duif. En dachten dat ik Pamela probeerde te beledigen of zoiets. Nou, geenszins hoor. Ik zag dat gewoon!
Het had te maken met de manier waarop het beest het kopje scheef hield, of met de afstand tussen de snavel en de oogjes, of gewoon met die zwoele oogopslag.
Ik heb het boekje helaas niet meer, anders had ik het laten zien.
Nu moet u het doen met Dexter en Ivo.
Ziet u het ook?
Zo niet, beschouw dit dan maar als gewoon een verontrustend kijkje in mijn hoofd.

Lievelingsdieren

2011-12-10T00:09:00.022+01:00

Soms vraagt iemand aan mij: Wat is jouw lievelingsdier?
En dan antwoord ik: de kat. En paarden vind ik ook leuk. En honden soms.
Maar eigenlijk zijn mijn echte lievelingsdieren ráre dieren.
Ik ben dol op rare dieren.
De kangoeroe, het zeepaardje, de bombardeerkever, ja, eigenlijk alle dieren uit Bibi’s bijzondere beestenboek.

Kent u dat? Een hilarisch (kinder)boek. En dan proberen om niet voortdurend in de lach te schieten tijdens het voorlezen.

Het vogelbekdier staat er natuurlijk ook in. Vroeger vond ik het vogelbekdier echt heel leuk. Tegenwoordig denk ik: tsja. Te gezocht. Alsof God dacht: ik ben nu in zo’n lekker gekke bui, ik maak eens een harig zoogdier met een snavel. Lachen man.

Nee, dan de Albatros. Die is tenminste authentiek. En al sinds De Reddertjes een van mijn lievelingsdieren. We keken pas naar een aflevering van een natuurserie - dat heb je soms, daar zap je dan langs en je blijft kijken. Een prachtige serie, trouwens: Frozen Planet - en daar ging het ook over albatrossen. Mooi man. Zo’n jonge albatros kruipt uit het ei en je ziet hem denken: Wat ben ik? Een zeilboot? En dan gaat ie proberen te vliegen. Briljant. Alsof je een vlieger op moet laten bij windkracht 13. Ik zat op het puntje van mijn stoel, deed intussen een monoloog-interieurachtige voice-over met de stem van de albatros en hield het bijna niet van de spanning. Dát is televisie, mensen. Het schijnt dat zo’n vogel een week moet oefenen voordat het een keer lukt met die vleugels. En als ie dan eindelijk in de lucht zweeft, dan blijft ie dat ook maar doen, voorlopig.

We zagen ook nog een diepzeekwal, met allemaal gekleurde knipperende discolichtjes.
‘Dat is nog te kitsch voor de Xenos!’ riep Henk.
Jaja, es gibt vreemde schepsels op deez’ aard.
Neem ook de Narwal. Een Narwal is zo’n dier waarvan ik altijd denk dat ie niet bestaat. Net als de eenhoorn. Tot ie dan voorbij komt in zo’n natuurdocumentaire en ik me realiseer: joh! Ze zijn echt! Maar dat zakt straks weer weg, let maar op.
Die hoorn van de Narwal is overigens geen hoorn, maar een tand. En die zit er niet om mee te vechten, of te imponeren, het blijkt een sensor te zijn. Een hooggevoelig zintuig.
Nou is het natuurlijk best fijn om alles lekker heel goed te voelen, maar moet dat nou met zo’n onhandig ding? Stel je voor, dat je een tand hebt van drie meter lang. Hoe verschríkkelijk onpraktisch! Daar bots je toch overal mee tegenaan! En met zo’n sensitief geval moet dat nog geen pretje zijn ook. Nou zijn er natuurlijk in de zee minder dingen om tegenaan te botsen, maar dan nog: er zit voortdurend zo’n irritant ding voor je snuit.

Ga weg, ding!
Maar ze zijn natuurlijk niet anders gewend, die Narwals.

We lazen pas een prachtig boek, dat Bo had gekocht op een rommelmarkt. Waarom kwamen de walvissen? Het gaat over Narwals (raar woord wordt het op den duur hè: narwalnarwalnarwal) en over een jongen en een meisje op een eiland tijdens een oorlog.
Toen het uit was opperde Henk het plan om het boek te gaan verfilmen.

Dat leek mij ook wel wat. Op Schiermonnikoog, bijvoorbeeld.
Alleen die Narwals leken me dan even een dingetje.

Want hoe kom je nou aan Narwals hè.
Die bestaan immers niet.

Dat verdomde lot ook altijd

2011-12-08T20:18:00.015+01:00

Het is koud, het is nat, het is ’s avonds al vroeg donker en ’s morgens pas laat licht. Misschien is het u ook opgevallen.
Herfst heet dat. Herfst, bijna winter.
En ik zal het maar eerlijk zeggen: ik doe het daar niet zo lekker op.

Ik ben een koukleum, ik mis de zon, ja het zou zelfs zo kunnen zijn dat ik een ietsiepietsie last heb van een winterdepressie. Maar vertelt u dat maar niet verder, want ik vind het zelf eigenlijk een beetje beschamend. U hoeft zich overigens geen zorgen te maken, want het is heus niet zo dat ik hele dagen in bed lig met de dekens over mijn hoofd. ~~Alleen maar soms even tien minuutjes.~~ Dat kán natuurlijk ook helemaal niet, want er zijn kinderen om voor te zorgen, er zijn deadlines te halen en tegenwoordig is er ook nog een winkel waarop gepast moet worden.
Bovendien ben ik nog steeds de held van mijn eigen leven. En helden liggen nou eenmaal niet in bed, met hun hoofd onder de dekens.

Maar elk jaar, in het gewraakte semester, dringt zich onvermijdelijk dezelfde gedachte op (elk jaar een beetje eerder dan het jaar daarvoor – en dat op zich is wel zorgelijk): Waarom woon ik niet in een warm land?
Onmiddellijk gevolgd door een tweede, tamelijk wrange, gedachte.
Ik wóónde. Namelijk. In een warm land.
Totdat mijn moeder besloot ‘dat het beter was om het kind in Nederland te laten opgroeien.’
Aaargh!
Why???
Wát nou beter!? Ik had voor altijd in de zon kunnen zitten!
Ik had het altijd lekker warm kunnen hebben!
Een beetje aan het strand hangen....een beetje surfen....
Met altijd een gebruinde huid. En zee-haar.
Mén.
Bovendien had ik dan nu vloeiend twee talen gesproken.
En deed ik waarschijnlijk iets met toerisme, liet ik Nederlandse toeristen het eiland zien. Of wat dan ook.

‘Nee hoor’, zei Henk. ‘Waarschijnlijk was je op je 18e helemaal zat van de zon en de zee en het strand, en besloot je heel gek en avontuurlijk in Groningen te gaan studeren. Dat moet ook wel, anders had je mij natuurlijk nooit leren kennen.’

Fok. Dat verdomde lot ook altijd!

‘Nee hoor, neenee,’ probeerde ik nog, ‘ik ontmoette jou gewoon toen je op vakantie naar Tenerife kwam.’
Maar dat deed Henk af als zeer onwaarschijnlijk. Want wat had hij in ‘s hemelsnaam op Tenerife moeten zoeken, als hij niet wist dat ik daar was?

Hm.
Nou.

Dan schik ik me maar.
In mijn lot.

Handlezen

2011-12-04T22:30:00.011+01:00

Weet u eigenlijk dat ik ‘s Nederlands beroemdste handlezeres tot mijn dierbare kennissen mag rekenen?
Ze heet Ellen Duim, heeft een succesvolle praktijk in Amsterdam en is een fantastisch leuk mens. We leerden haar en haar gezin kennen op een camping in Frankrijk. Ze heeft mijn handen gelezen (een eer, want ze werkt natuurlijk niet op vakantie) en daar sloeg ik stijl van achterover. We zaten aan een picknicktafel op een stil plekje van de camping en ik heb, werkelijk waar, tranen met tuiten gehuild. En dat is nogal wat voor een Novy; als u me een beetje kent weet u dat ik al de slappe lach krijg van yoga.

Ellen staat in het laatst verschenen nummer van het ‘Hoe overleef ik’ tijdschrift, dat Bo tussen haar pakjes vond vanavond. Daarin leest ze Francine Oomens handen. Heel leuk.

Meteen bekeek ik natuurlijk maar weer eens mijn eigen handen.

Nou kan ik niet handlezen dus ik ben veel te kort door de bocht, maar kijk, in mijn hand raken de levenslijn (geel) en de hoofdlijn (rood) elkaar niet. Bij lange na niet. Dat dat zo is weet ik al een hele tijd, omdat me jaren geleden al is opgevallen dat bij de meeste mensen die lijnen samenkomen, zo onder de wijsvinger. Ik had alleen geen idee of dat iets te betekenen had en wat dan, eventueel.
Maar nu las ik dus in dat tijdschriftje van Bo dat als die twee lijnen elkaar niet raken, dat betekent dat je veel ruimte nodig hebt. Dat je er niet tegen kan als je geclaimd wordt.
Nja, dat klopt wel aardig. Ik ben nogal - hoe zeg je dat - solitair.

Dus ik rende net naar boven, om de slapende handjes van mijn kinderen te bekijken.
Ik wist het natuurlijk al: Bij Merlijn zouden de lijnen samenkomen en bij Bo zeker niet.

Het klopte.
Maar bij Loïs.... ? Ik opende haar handje, zag de lijnen ... samenkomen ... en slaakte een zucht van opluchting. En vroeg me onmiddellijk af: Waarom? Denk ik - blijkbaar - dat het leven makkelijker is als je mensen dichterbij laat komen?

Geloven

2011-12-03T12:53:00.012+01:00

Zo’n anderhalf jaar geleden schreef ik eens een ode aan een buurmeisje. Misschien weet u dat nog? Ik deed van ooh en aah en jubelde over haar talent en bruisende persoonlijkheid.
Welnu, het blijkt maar weer: ik heb er verstand van. Want ook al werd Nina (nog) niet aangenomen op de toneelschool in Maastricht, ze speelt al wel de hoofdrol in een heuse telefilm van Mijke de Jong! En die wordt woensdag a.s. uitgezonden!

Dat vind ik dus echt supercool hè: ons buurmeisje op televisie.

In een chador nog wel.

De film heet Geloven en is onderdeel van de serie Duivelse Dilemma's: vier korte films waarin prominente Nederlandse filmmakers hun personages voor een moeilijke keuze plaatsen.

Hoe kan je een goed mens blijven onder extreme omstandigheden?

Martine heeft een huisartsenpraktijk met veel allochtone patiënten. Bevrijd van het geloof waarmee ze zelf werd opgevoed en gevormd door het feminisme, staat ze voor zelfbeschikking en vrije ontwikkeling voor iedereen. Zo heeft ze ook haar dochter opgevoed. Maar zal het haar lukken haar levensovertuiging trouw te blijven als Anna haar eigen weg kiest en moslima wordt?

Met o.a. Elsie de Brauw en Nina van den Berg
Regie: Mijke de Jong; Scenario: Jolein Laarman

Dus. Ik weet niet wat u woensdagavond doet, maar ík ga kijken.

Duivelse Dilemma's: Geloven

woensdag 7 december 2011

22:55 uur

Nederland 2

Loro Parque

2011-11-29T10:29:00.007+01:00

Vandaag is de dag dat gaat ie verhuizen, onze orka Morgan. Met het vliegtuig, naar Tenerife.
Nou hoopt u misschien dat ik met een vlammend betoog kom over waarom ik het eens ben met de beslissing van het dolfinarium in Harderwijk, of waarom ik juist voorstander ben van het vrijlaten in zee, zoals de orkacoalitie wil. (Wat, even terzijde, een prachtig woord is: orkacoalitie. Vooral als je het aan elkaar schrijft, zoals ik doe. Ik hoop dat er binnenkort ook een koalacoalitie wordt opgericht, nog leuker.)

Maar nee, uit mijn mond zult u helaas niks zinnigs horen omtrent deze kwestie.
Ik heb namelijk geen mening.
Een dier hoort toch in de natuur, en niet in een aquarium? Eh ja, dat klopt.
Maar in de natuur zal hij sterven! Niemand weet waar zijn familie is en een orka is een groepsdier, bovendien weet hij niet hoe hij zelf vis moet vangen. Dat is toch zielig? Eh ja, dat is zielig.
Ziet u? Ik heb geen idee. Te weinig verstand van orka’s en te weinig inzicht in de financiële motieven die ongetwijfeld meespelen.

Mijn fascinatie voor de nieuwsberichten betreft dan ook niet zozeer de orka, als wel Tenerife. Telkens ik ergens het woord Tenerife hoor of lees, maakt mijn hart een sprongetje. Omdat Tenerife het eiland is waar ik de eerste jaren van mijn leven heb gewoond en daarna, gedurende mijn jeugd, regelmatig de vakanties heb doorgebracht.
U begrijpt dus dat ik al een paar maanden – of hoe lang die Morgan-gekte dan ook al duurt - enorm aan mijn trekken kom. Tenerife, lees ik maar steeds. Tenerife, Tenerife, Tenerife! Mijn hart maakt voordurend sprongetjes. En gisteren begon het er ook nog eens vreemd bij te bonzen, toen ik voor het eerst de naam van het nieuwe verblijf onder ogen kreeg: Loro Parque.
Loro Parque? Loro Parque? Ik proefde de woorden zorgvuldig en ze smaakten heel bekend. Loro Parque. Was dat niet die papagaaientuin waar we wel eens naartoe gingen?
Nou, inderdaad hoor.
Googelen leverde de volgende informatie op:

In 1972 begint Wolfgang Kiessling op het Canarische eiland Tenerife met zijn droom. Op 13.000m2 opent hij Loro Parque, een vogelpark met 150 papegaaien. Inmiddels is het park uitgegroeid tot een volwaardige dierentuin met naast vele papegaaien ook grote roofdieren en zeezoogdieren. In minder dan 40 jaar groeide Wolfgangs droom van een vogelpark dat 70 cent entreegeld (70 cent!) vroeg uit naar een megapark van 135.000m2 met 1,5 miljoen bezoekers per jaar.

Nah!
Hoewel het eiland enorm is veranderd sinds de jaren '70 en het plaatsje waar ik woonde inmiddels één groot toeristenoord is geworden (mijn moeder was er twee jaar geleden en kwam huilend van desillusie terug: wát hadden ze gedaan met haar eiland?) heb ik plotseling enorm veel zin om er weer eens naartoe te gaan. Om mijn kinderen te laten zien 'waar mama woonde toen ze klein was'.
~~En er schijnt ook een heel leuk dolfinarium te zijn met een nieuwe orka.~~

Sterren kijken

2011-11-27T21:22:00.007+01:00

‘Wat zullen we gaan doen, jongens?’ vroegen we gistermiddag. Maar dat leidde nergens toe: Merlijn wilde schaatsen, Bo wilde spelletjes doen op de iPhone en Loïs wilde naar de bibliotheek. En dus besloot ik maar gewoon iets: we gingen naar het Universiteitsmuseum, waar momenteel een expositie te zien is over sterren en planeten. Met als leuke gimmick: een mobiel planetarium - een koepelvormige opblaastent, waarin je lekker op kussentjes op de grond mag liggen terwijl zich boven je hoofd een animatie afspeelt. Met live uitleg. Interessant man! Nee echt, ik ben daar dol op. Een beetje in het heelal kijken. Weer even begrijpen wat ook alweer precies het verschil is tussen sterren en planeten. Leren dat Pluto tegenwoordig geen planeet meer heet, dat Jupiter wel heel erg groot is. En beseffen dat vooral het hele universum zo verschrikkelijk groot is. And expanding. Dat ons zonnestelsel, met de zon en de acht planeten, onderdeel is van de melkweg, maar dat er nog ontélbare ándere sterrenstelsels zijn met zonnen en planeten. En dat het heus heel waarschijnlijk is dat er somewhere out there meer planeten zijn met (menselijk) leven, maar dat dat verder niet zoveel uitmaakt, omdat het minstens 11 miljard jaar zou duren voor we antwoord zouden kunnen krijgen op onze sms.
Het maakt alles even zo lekker triviaal, dat geneuzel van ons hier op aarde.

Saai logje. Nja.
Foto’s dan maar.

Ook saai.

A bloody coincidence

2011-11-23T21:19:00.013+01:00

Het is een raar ding mensen, dat internet. En dan vooral het twittergebeuren. Zo kwam ik er vandaag achter dat een aantal vrouwen in mijn timeline, ik zal geen namen noemen, maar zij, zij, zij en zij, allemaal afgelopen maandag ongesteld zijn geworden. Net als ik. Dat is best gek.

Nou weet ik dat het zo schijnt te zijn dat vrouwen die samenleven, hun menstruatiecycli op elkaar afstemmen door middel van feromonen en okselgeur. Althans, zo stelde Martha McClintock dat vast, in 1971. (Wat dan weer mijn geboortejaar is! Dit logje staat echt bol van de toevalligheden!)

Ik citeer even een stukje tekst dat ik erover las vandaag:
"Lang geleden was er een land waar vrouwen werden gerespecteerd. Waar de vrouwenaangelegenheden vrouwenaangelegenheden waren. Ze voelden liefde en respect voor zichzelf en anderen. Tijdens hun vrouwenaangelegenheden waren ze op zichzelf. Ze hadden controle over hun eigen lichaam. Ze vierde hun maandelijkse bloedingen als een maanritueel en menstrueerde gezamenlijk. Het was een tijd van energie en creativiteit. Moeder aarde werd aanbeden. Ze was aarde gericht en gaf het leven. Deze ceremonies werden gevierd in een tapoo, hetgeen magie betekende. Wanneer bij een meisje zich de eerste menstruatie aankondigde werd dat gevierd en het meisje werd verwelkomd en ingewijd in de magie van het vrouw zijn. Ze voelde zich krachtig.
Dit wordt nog steeds gevierd bij die volkeren die hun connectie met de aarde en de maan niet zijn kwijt geraakt. Toen de eerste missionarissen kwamen beschouwden deze de separatie van de vrouwen van de mannen niet als magie maar als verbanning en werd het woord tapoo vertaald als taboe. Nog steeds is het zo dat als vrouwen samenleven (bv. Nonnen) zij hun menstruatiecyclus synchroniseren. Er is een soort energie tussen hen, die eigenlijk al lang vergeten is." (Melissa Assilem)

Taboe. Tapoo. Tampon.
Whatever.

Ik heb persoonlijk niet zoveel ervaring met dat McClintock effect, want ik woonde nooit met vrouwen samen. Hoewel, dat is niet waar, natuurlijk: ik woonde ooit samen met mijn moeder, maar die had mij op vrij late leeftijd gekregen, dus tegen de tijd dat ik in de weer moest met maandverband was zij daar al geruime tijd mee opgehouden. En oja, ik woonde in een studentenhuis, met medestudentes, maar toen slikte ik de pil en menstrueerde nooit, omdat ik altijd stiekem de stopweek oversloeg (waar ik nu, met terugwerkende kracht, opgelucht bij kan ademhalen; tegenwoordig is bekend dat dat geen kwaad kan (?) en men doet het dan ook en masse - het is zelfs zo dat mede hierdoor de verkoop van ‘damesproducten’ de laatste tijd gedaald is. Jaja, ik leer u weer veel vandaag hè.).

Goed. Geen ervaring met synchrone maandstonden dus.
Maar nu dan toch?!
Want die vrouwen, zij, zij, zij en zij, laten dat nou net de vrouwen zijn met wie ik me dagelijks omring! Niet in real life, daarvoor wonen ze te ver weg, maar virtueel. Het zijn mijn ‘persons’ zeg maar. Mijn persons on the internet.
Nah.
Dat moeten wel hele speciale feromonen zijn, die over breedband kunnen travelen.
Ik weet van de meesten niet eens hoe hun zweet ruikt!
Dus.
Legt u me dat maar eens even uit.

Vanaf mijn iPhone

2011-11-21T22:59:00.002+01:00

Dit is even een testje, mensen. Ik probeer voor het eerst een logje te posten vanaf mijn iPhone. Ik had namelijk geen idee dat er ineens een mobiele blogposting app bestond; ik loop wel vaker wat achter. Ook regelmatig voor, trouwens.
Maar goed. Misschien vertelle ik beter wat. Over vandaag.

Vandaag, toen ik met de kaasschaaf de korst van de kaas er probeerde af te hakken, schoot ik uit, in mijn duim. Die werd onmiddellijk spierwit, alsof al het bloed zich van schrik terugtrok en dat gaf me precies 6 seconden de tijd om een pleister te pakken, de schutvelletjes eraf te trekken en het gapende gat te bedekken.
Fantastisch hè dat de natuur dat zo regelt. Geen druppel bloed gezien!
En toen begon de pijn. Jemig. Maar nu voel ik niks meer hoor. En de pleister haal ik er gewoon nooit meer af.

Ik had het trouwens bijna niet na kunnen vertellen. Want toen ik een uur later de ramen in de slaapkamer lapte (vind ik zo'n rare uitdrukking, ramen 'lappen'. Komt misschien omdat ik nooit een lap gebruik, ik doe het met glassex en een keukenrol. Dat is geloof ik niet zo milieuvriendelijk, maar ach het is maar eens in de twee jaar.)
Dus ik stond daar bij het open raam - om ook de buitenkant van de ruit te kunnen eh.. schoonvegen - en ineens greep ik het kozijn mis en flikkerde waarlijk bijna van 8 meter naar beneden. (Zo hop, voorbij het raam waarachter mijn dochters zaten te tekenen aan de tafel.)
Nah. Ik durfde bijna het andere raam niet meer te doen.

De rest van de dag was ik op mijn hoede voor meer onheil, maar het lijkt erop dat het goed is gegaan. Ik druk nu met mijn vinger op 'publish' (oeh, spannend) en dan ga ik naar bed.

Over de intocht van Sinterklaas en een dood paard

2011-11-19T22:02:00.013+01:00

Hier zaten onze drie kindertjes, op de kade, te wachten op Sinterklaas.

En kijk! Daar was ie!

En toen moesten Bo en ik ons als de wiedeweerga door de mensenmassa worstelen - om bij het eindpunt van de boten te zijn vóór Sinterklaas daar aanmeerde - en haar snel in haar circuskostuum hijsen, omdat ze op haar eenwieler in de optocht ging meefietsen.
Waar ze nógal zenuwachtig voor was. En dat begreep ik wel. Je moet het maar doen: een uur lang op één wiel fietsen, tussen de dranghekken en door de paardenpoep, in een vleermuispak.
Maar het ging natuurlijk hartstikke goed! Mijn borstkas was weer eens te klein voor mijn moederhart.

Maar er gebeurde ook nog iets héél stoms. Er ging bij de optocht een paard dood. Een heel paard! Dood!
Ik had het paard, of eigenlijk de beide paarden die in een tweespan een fruitkar trokken, al de hele tijd in mijn vizier; ze waren namelijk heel onrustig. Constant aan het dribbelen en steigeren, al voor de optocht van start ging. Met name het ene dier leek heel bang te zijn voor de mensenmassa en maakte daarmee ook het andere paard van slag. Ik hield mijn hart vast. Je moest er toch niet aan denken dat ze het publiek in zouden stormen!
Toen de optocht zo’n half uur aan de gang was ging het nog niet beter. De paarden waren totaal bezweet en nog steeds voortdurend aan het steigeren. (klik. vanaf 8 sec.) Ik keek naar de geconcentreerde blik van de menner, die de opgewonden dieren wonderwel in toom kon houden, maar duidelijk niet blij was met de situatie. En net toen ik even een doorsteekje maakte om op een ander punt de optocht opnieuw op te wachten (om nog meer foto’s en filmpjes van mijn dochter te kunnen maken) gebeurde het.
Het schijnt – dat staat in het nieuwsberichten tenminste – dat iemand een sigaret richting de paarden gooide, waarop een van de paarden op de grond viel, met het andere paard erbovenop. Wellicht brak het paard zijn nek. Of stierf het aan een hartaanval.
(Wie gooit er nou een sigaret naar een paard?)
Nou ben ik van mening, dat het paard in de staat waarin het verkeerde net zo goed had kunnen flippen van een snoeppapiertje of een wapperende sjaal, dus het lijkt me moeilijk om de sigarettengooier (Wie gooit er nou een sigaret naar een paard?) een paardenmoord in de schoenen te schuiven, maar de discussie over participatie van dieren in dergelijke publieke festiviteiten zal wel weer eens oplaaien denk ik.

Bo was er in elk geval danig van onder de indruk.

Asymmetrisch

2011-11-18T16:55:00.006+01:00

Telkens weer ging ze voor de spiegel staan, met haar haren allemaal naar één kant. Ik zag het wel hoor. Maar zei wijselijk niets. Ik was tenslotte nog maar nauwelijks bekomen van de schrik van afgelopen dinsdag, toen de kapper mijn langharige zoon in een Justin Bieber 1.0 veranderde.

‘Mam,’ zei ze uiteindelijk, en onze ogen vonden elkaar in de spiegel, ‘ik wil mijn haar aan de ene kant kort en aan de andere kant lang.’
Ik glimlachte en zei dat ze dat wel heel zeker moest weten. Want dat de meeste kinderen van negen (‘Ik ben bijna tien!’) niet zulke dingen met hun haar doen. En dat haar klasgenoten het misschien wel ‘stom’ vinden en haar zullen uitlachen.
Haar ogen spoten vuur. ‘Wat kan mij dat nou schelen!’
En dat klopt: dat kan haar niks schelen. Ik weet het, maar blijf het tegelijkertijd ook raarrr vinden. Toen ik zelf negen was - bijna tien - was dat namelijk het áller-állerbelangrijkste op de héle wereld: wat de kinderen op school ergens van vonden.
De tijden zijn blijkbaar veranderd.
Of onze dochter heeft gewoon de arrogantie van haar vader geërfd, gheghe.

Bij gebrek aan vrolijkere foto's moet u het hier voorlopig even mee doen.
(Deze zijn gemaakt terwijl we nieuwe schoenen aan het kopen waren, duidelijk niet haar hobby.)

(Herinnert u zich deze nog? Klik.)

Elephant

2011-11-15T21:07:00.005+01:00

De titel is een beetje raar gekozen. Dit logje gaat namelijk over mijn schoonmoeder en je kunt zeggen van mijn schoonmoeder wat je wil, ze is géén olifant.
En had ze tot voor kort eventueel nog het geheugen van een olifant, dat heeft ze nu ook niet meer. Want zo troffen we haar afgelopen zondag in haar huis aan: totaal in de war.
We belden de dokter, de dokter kwam, die belde de ambulance, de ambulance kwam, ze ging naar het ziekenhuis en daar bleek dat ze was getroffen door een herseninfarct.

Ik zal er niet al te ver op ingaan hier, omdat alles nog zo onzeker is: in hoeverre zal ze herstellen? Zal ze weer zelfstandig kunnen wonen? Gaat ze de rest van haar leven in een verpleeghuis doorbrengen? Zal ze haar kleinkinderen straks weer herkennen? We weten het niet.

Vandaag luisterde ik vier keer naar dit nummer.
Het is zo mooi!
En niet echt toepasselijk dus, maar wel tranentrekkend.

Over sokken en het Romeo en Julia syndroom

2011-11-10T22:29:00.016+01:00

Na het serieuse epistel van gisteren – dat moest er even uit blijkbaar – nu weer een luchtig onderwerp. Want laten we wel wezen, er schuilt nou eenmaal geen groot filosoof in me, maar slap ouwehoeren kan ik best.

Over sokken dus, vandaag. Over eenzame sokken. Sokken die gescheiden zijn van hun soulmate, hun wederhelft, hun tweelingzus (de sok is vrouwelijk, las ik net op vandale.nl). Over sokken, die in de Bermudadriehoek van de wascyclus verdwijnen en in het ergste geval nooit meer opduiken .

Wat gebeurt er toch met sokken na het moment van uittrekken? Waar blijven ze? Onder het bed? Zijn sokken misschien het geheime krachtvoer voor de wasmachine?
En waarom eet een wasmachine dan alleen sokken?
(Oeh: enge gedachte: het zal toch niet zo zijn dat de wasmachine ook onderbroeken en andere kleine kledingstukken eet, maar dat we dat gewoon niet merken? Het stille verwijt van zo’n achterblijvend evenbeeld maakt de kwijtheid van een sok natuurlijk wel meteen heel pijnlijk duidelijk.)

Nouja, u kent het probleem natuurlijk. Het is een wijdverbreid probleem, platgetreden zelfs, dat blijkt wel uit het plaatje dat over facebook zwerft en ik hier bij dit stukje heb geplakt. Maar ik durf wel te beweren dat het bij niemand zo erg is als bij ons thuis.
Kijk, dit is de situatie zoals die nu is:

Dit zijn 25 enkele sokken.
En nou niet allemaal gaan roepen dat ‘die zwarte daar links een setje vormt met die andere zwarte in het midden’, neemt u van mij aan: er zijn geen twee dezelfde bij.

Voor de duidelijkheid, dit zijn alleen de schrijnende gevallen; de enkele sokken met een gerede kans op hereniging bij de eerstvolgende lading die de wasmachine verlaat, liggen op een ánder bergje (waarvan sommige, helaas, toch uiteindelijk bij de trieste gevallen belanden).

Dit hier, betreft de vaste kern van sokken voor welke de kans op een happy ending zo goed als verkeken is.
Levenslang hebben ze.
Maar ik kan ik ze niet weggooien. Want je zult zien: dan duikt zo’n verloren gewaande sok toch ineens op! Die blijkt dan verstopt te hebben gezeten in een dekbedhoes, met een motief dat maanden uit de gratie lag.
Ik kan ze niet weggooien en dat heeft te maken met het Romeo en Julia syndroom.
U weet wel: Julia is dood, althans dat denkt Romeo. In werkelijkheid heeft ze slechts een slaapmiddel ingenomen (dat was vermoedelijk ergens handig voor? - ik onthoud de details van mijn klassiekers nogal selectief). Romeo ziet haar dus liggen, denkt dat ze dood is en drinkt een gifbeker leeg, om bij haar te zijn. Dan wordt Julia wakker, merkt dat Romeo écht dood is en steekt zich een houten staaf door het hart.
Wat een drama, zeg.
Dat wens je zelfs de lelijkste sok niet toe.

Edit: Thanks, Herma!

Klik.

Waar Geen Woorden Voor Zijn

2011-11-09T22:25:00.003+01:00

Er is een boek verschenen met de titel: God bestaat niet en Jezus is zijn zoon.
Een titel die mij zeer aanspreekt, als overtuigd atheïst, en die ik aldus onmiddellijk op mijn verlanglijstje voor Sinterklaas heb gezet.

Ik ben niet gelovig opgevoed. Integendeel: mijn moeder heeft in haar jeugd zo’n enorme aversie tegen het (gereformeerde) geloof ontwikkeld, door de manier waarop dat werd bedreven door haar moeder - mijn oma – die voortdurend met hel en verdoemenis dreigde, dat ze daar wellicht een beetje in doorgeslagen is. Alles wat maar enigszins naar de bijbel rook, of naar religie in het algemeen, werd met hoongelach bejegend. We keken niet naar de NCRV, ik mocht niet meedoen met de godsdienstles die af en toe op school werd gegeven en ik moest het bijvoorbeeld niet in mijn hoofd halen om thuis vertellen dat er bij een vriendinnetje aan tafel werd gebeden, dan had ik daar misschien nooit meer mogen logeren.
Tsja. Niet zo gek als iets meer trauma dan troost heeft gebracht.

In tegenstelling tot mijn moeder heb ik geen aversie tegen het geloof an sich, ik ben er zelfs altijd behoorlijk in geïnteresseerd geweest, ik snap er alleen nog steeds geen zak van. Ik voel me eerlijk gezegd altijd een beetje ongemakkelijk bij mensen die (uitdrukkelijk) geloven. En niet alleen omdat ik voortdurend moet opletten dat ik niet per ongeluk godslasterende taal uitsla - ik stoot niet graag mensen voor het hoofd - maar vooral omdat ik me constant afvraag wat toch dat verschil is tussen hen en mij. Waarom geloven zij in God en ik niet?
Ben ik intelligenter?
Ben ik minder bang?
Ben ik dom en onwetend?
Zijn zij beter dan ik?
(Vinden zij dat?)
Dat soort dingen.
Ik begrijp het namelijk niet. Hoe iemand – om maar even een makkelijk straatje in te slaan - kan blijven vasthouden aan het scheppingsverhaal. Dat loopt toch aan alle kanten spaak!
Niet dat ik overigens zo consequent ben in mijn overtuigingen, hoor. Zo kan ik bijvoorbeeld rustig denken dat er niets is na de dood, en tegelijkertijd af en toe denken dat ik contact heb met mijn overleden vader; dat rijmt zich ook niet echt lekker met elkaar. Want als mijn vader in het grote niets is verdwenen, wat doet hij dan hier mij de weg te wijzen hè.
Enfin.
Ik wil maar zeggen dat ik het ook allemaal niet weet. Maar ik geloof niet in God, als een hoger wezen. Ik denk namelijk dat er geen hoger wezen ís dan de mens. En dat denk ik niet uit arrogantie, hoor, eerder uit eenzaamheid. Ik meen dat te voelen.
En ja, okee, misschien is er wel ‘iets’.
En als dat ‘iets’ er is, dan denk ik dat het gevormd wordt door onszelf. Dat onze energie kan blijven hangen. Ofzo. Maar dan kom je dus weer bij allerlei woorden terecht: energie, collectief bewustzijn, en daar hou ik dus niet van.
Misschien is het daar wel allemaal misgegaan: bij de woorden. Misschien hadden er geen woorden gegeven moeten worden aan Waar Geen Woorden Voor Zijn. Dan werden er ook geen oorlogen gevoerd uit naam van heilige geschriften. En kon iedereen zich lekker, gewoon, op zijn eigen manier verhouden tot de kosmos en het bestaan.
Maar ja.
Weet ik veel.

EEN BANKJE IN HET PARK

2011-11-06T21:56:00.006+01:00

Vandaag op dit weblog maar eens een stukje proza, van 13 jaar geleden.

Gewoon, omdat het kan.

EEN BANKJE IN HET PARK

Ik zit op een bankje in het park.
Dat klinkt heel gewoon, maar eigenlijk is het raar, want ik kan me niet herinneren dat ik hier heb plaatsgenomen en hoelang geleden dat was. Ik kan me ook niet herinneren dat ik heb gedacht hé daar is een bankje, laat ik daar eens neerstrijken. Nu ik er zo over nadenk, ik weet zeker dat ik dat niet heb gedacht, want ik dacht aan heel andere dingen. Raar toch. Ik bedoel, als ík het niet was die mijn lichaam opdracht gaf hier op dit bankje te gaan zitten, wie of wat deed het dan? Wie maakt hier nog meer de beslissingen? Wat doen we verder nog allemaal als ik even niet oplet? Met z’n hoevelen zijn we eigenlijk?

We zitten op een bankje in het park.
Van links over het pad loopt een meneer in onze richting. Hij heeft zijn hondje netjes aan de lijn. Het hondje is zwart en de meneer is wit. Hij doet me aan mijn vader denken. Dat was ook zo’n meneer in het wit. Het liefst droeg hij een witte broek, witte schoenen, een wit overhemd en een witte hoed. Bovendien reed hij in een witte auto. Toen ik hem voor het eerst zag, dacht ik dat hij een gangster was. Ik was negen en ik wist niet dat ik zijn dochter was, zoals ik dat alle volgende ontmoetingen ook niet zou weten.

Ik hou van wit.
Sommige mensen beweren dat wit geen kleur is. Dat is niet zo, wit is alle kleuren tegelijk. Wit is een onzichtbare regenboog.

Guus staat op om aan het zwarte hondje te snuffelen.
‘Mooi beest,’ zegt de witte meneer.
Ik knik. Ik weet het, ik heb een knappe hond, ik hoor het elke dag.
‘Echt een heel mooi beestje,’ zegt de meneer nog eens en kijkt me aan. Het klinkt als een compliment. Alsof ik het dier zelf gebaard heb. Ik knik weer. Ik heb geen zin om te praten. Om toch te laten zien dat ik aardig ben buig ik voorover om het zwarte hondje te aaien, maar het keert zich van me af.

Ik sta op en loop maar weer eens verder. Guus volgt.
Sinds maandag wandel ik iedere dag een uur in het park. Dat is goed voor Guus, en ook voor mij, het geeft regelmaat aan de dagen. Ik ben van plan het vol te houden, weer of geen weer.
Je moet ergens beginnen.
Ik haal een paar keer diep adem vanuit mijn buik en concentreer me op het ruisen van de bladeren. Een meneer op een fiets haalt me in. Hij heeft een bruine jas aan maar doet me toch aan mijn vader denken. Misschien door zijn kale hoofd, of misschien doet elke meneer me wel aan mijn vader denken. Zoals elke boom me nog steeds aan een touw doet denken.

We pakken een stok van de grond en gooien. Guus rent er achteraan. De stok belandt in de vijver. Een zwarte zwaan schrikt en slaat met haar vleugels op het water. Ik geloof niet dat ik eerder een zwarte zwaan heb gezien.
Een moeder met een kind aan de hand werpt brood naar de eenden en de zwaan. De stukken zijn te groot en de eenden hebben geen honger, de zwaan ook niet.
Guus waggelt kwispelend op het jongetje af. Guus is dol op kleine mensjes.
‘Doet ie wat?’ vraagt de moeder terwijl ze het kind naar zich toetrekt en het achter haar benen verstopt. Doet ie wat betekent bijt ie. Ik heb de neiging te zeggen: ‘Ja hoor, hij doet van alles, twee maal per dag een hoop, zeer regelmatig een tukje, verder speelt hij en rent hij en ligt vaak uren op een bot te kauwen. Hij is trouwens een zij.’ De vraag ergert me, ook omdat ik denk dat er meer kinderen zijn geweest die een hond hebben toegetakeld dan andersom.
Ik zeg: ‘Nee hoor, Guus is dol op kleine mensjes,’ en tegen het jongetje: ‘Kom maar, aai haar maar, ze is heel zacht.’
Het jongetje durft niet. Nog geen drie turven hoog en nu al bang voor de verkeerde dingen.
Ik loop door, de moeder doet me aan mijn vader denken. Waarom weet ik niet, ze draagt geen witte kleren, heeft geen kaal hoofd en ze is geen meneer. Bovendien lijkt ze me niet erg aardig.

We zitten weer op een bankje. Een ander bankje. Het moet toch niet gekker worden. Misschien doet mijn lichaam het zelf, ben ik moe zonder het te weten.
Er ploft iemand naast me neer. Ik schrik me rot. Het is een meisje met in-line skates. Ze hijgt. ‘Even uitrusten, hoor, ik heb ze nog maar net en het valt helemaal niet mee.’
Het is het meisje van de groenteboer.
‘Ik heb ze nog maar net,’ zegt ze weer. Alles aan het meisje is vrolijk. Ze heeft vrolijke staartjes en draagt een vrolijk roze windjack, op haar rug hangt een teddybeer met een rits. Het meisje tilt haar linkerbeen op en legt hem over haar rechterbeen, zodat ik het gevaarte aan haar voet goed kan bekijken. Aan een van de wieltjes zit hondepoep.
‘Ik heb ze gisteren gekregen, op mijn verjaardag,’ gaat het meisje door. ‘Van mijn vader.’ Fijn zo. Ze had me nog in het geheel niet aan mijn vader doen denken.
‘Er zit poep aan je wieltje,’ zeg ik en sta op.
Misschien kijkt het meisje me verbouwereerd na, misschien rolt ze met haar schaats door het vochtige gras, misschien heeft ze alleen haar schouders opgehaald en zoekt ze nu naar een appel in haar berenrugzak.
Ik zou het niet weten, want ik kijk niet achterom.

We zijn verder gelopen. Eerst langs het voetbalveldje, vervolgens linksaf door het donkere stuk en aan het eind van het pad nog een keer links, om de vijver heen. Blijkbaar dan, want ik ben aan de rand van het park en aan de overkant van de straat zie ik mijn auto staan. Wie of wat hier dan ook de weg wijst, we hebben gevoel voor richting.

Ik steek schuin over, Guus naast me aan een denkbeeldige riem. Ik open het portier. ‘Kom maar,’ zeg ik, ‘morgen gaan we weer.’
Guus springt op de achterbank, ik ga op de bestuurdersstoel zitten.
Ik kijk in mijn buitenspiegel. Iemand moet er tegenaan zijn gebotst, want in plaats van de zijkant van de auto en een gedeelte van de straat zie ik mijn eigen gezicht.
Ik start en rij weg.

Morgen gaan we weer.

#kanjerguusje

2011-11-01T21:22:00.002+01:00

De dag beginnen met het lezen van een weblog over een meisje van tien, dat de dag daarvoor aan kanker is overleden, is nooit een heel goed idee.

Gisterochtend, terwijl ik vanuit mijn bed de kinderen in hun kleren commandeerde en mezelf voorbereidde op het onvermijdelijke opstaan door met mijn iPhone even de nieuwe tweets door te nemen, zag ik een aantal emotionele berichten in mijn timeline met de hashtag #kanjerguusje. Ik biecht op dat ik met mijn nog niet wakkere hoofd per abuis onmiddellijk kankerguusje las, maar dat eh... klopte dus. Doorklikken bracht me op het weblog van een vader, die de oneerlijke strijd van zijn dochtertje tegen die afschuwelijke, meedogenloze ziekte beschrijft. En wel zo mooi en zo rauw en zo eerlijk, je hart springt er gewoon van aan stukken.
Ik bleef op de rand van mijn bed zitten lezen, in mijn onderbroek, had vervolgens geen tijd meer om te douchen en bracht de kinderen naar school zonder te weten of ze eigenlijk hadden ontbeten en hun tanden gepoetst.
En liep vervolgens de hele dag rond met zo’n huilbrok in mijn keel.
Bah. Kinderen mogen niet doodgaan.

Als u het hartverscheurende (en liefdevolle) relaas ook wilt lezen, hier is de link.

Klik.
Voor kaarsjes branden is het te laat, maar dat had u al begrepen.

Over een haantje de voorste, favicons en pompoensoep

2011-10-29T21:34:00.009+02:00

Ha, ik was vandaag weer eens zo blij met mezelf! Eerst schreef ik drie artikelen - echt die rolden zo mijn toetsenbord uit (ook wel eens leuk) - en daarna maakte ik een favicon (u weet wel, zo'n pictogrammetje in de tab van een website) voor mijn blog, in plaats van het Blogger-icoontje.

(Ziet u hem? Of niet? Hij werkt (nog) niet in alle browsers.)

Of eigenlijk maakte ik er twee en kan ik niet kiezen. Welke vindt u het leukst?

Oja en we aten pompoensoep.

En ik deed creatief.

Ik maakte er zelfs een foto van die ik kan laten zien! Dat is leuk, want nu denkt u dat ik zo'n moeder ben die ook weet wanneer je kastanjes kunt zoeken en wanneer de bramen rijp zijn enzo.

Freedom Party For Insects

2011-10-24T23:17:00.013+02:00

'Mam, mogen we in de hut slapen?’
Nou goed dan, gingen ze in de hut slapen.
En ik maakte een filmpje.
Maar toen was het geluid raar, dus ik dacht: misschien kun je tegenwoordig wel muziek onder je filmpje zetten in Youtube. Nou, en of dat kan! Okee, niet je eigen muziek, maar je kunt een keuze maken uit de ‘gratis nummers uit onze bibliotheek’.
Die onze bibliotheek, die is dus bizár! Bizár! Geen idee hoe en door wie die lijst in vredesnaam is samengesteld, maar het is hórrible! Gekke fluitliedjes en malle klassieke deuntjes en veel rare partymuziek van iets (een band?) genaamd Musicshake, echt ik lachte me slap, maar er was niets dat ook maar enigszins geschikt was als soundtrack voor mijn filmpje.

Na twintig minuten stug doorzoeken zwichtte ik uiteindelijk voor een liedje van ene Suzy Callahan, met een nummer van haar album Freedom Party For Insects. Want dat klonk ineens wel toepasselijk.

(...)

En dan was het natuurlijk de bedoeling om hier nu het filmpje in kwestie te laten zien. Maar - heel verrassend vond ik zelf - iets hield me tegen; blijkbaar zijn er toch nog dingen die ik niet publiekelijk wil delen. Zoals een filmpje van drie lieve ~~insecten~~ kinderen in een nest in een hut in een kamer in een huis in een stad in een land op de aarde in de melkweg in het heelal.

Dus wat blijft er over?

Suzy Callahan.

Don't éver forget that name.

(Is niet het liedje van het filmpje, dat kan ik hier niet laten horen. Maar deze is leuker.)

Loungen in de sky

2011-10-21T00:46:00.011+02:00

Zoals ik gisteren al op facebook schreef: ouders zijn soms net gek.

We zijn vandaag even op en neer geweest naar Amsterdam, om onze oudste dochter naar een vriendinnetje te brengen waar ze één nachtje gaat logeren.
Het was de bedoeling om er ‘een dagje van te maken’, maar vanmorgen hadden we ineens helemaal geen zin om vroeg op te staan en het zou bovendien de hele dag regenen – ook in Amsterdam – dus namen we rustig de trein van half twaalf en stonden om 2 uur in de hoofdstad. Om 5 uur hadden we afgesproken voor de kind-overdracht.

Dus wat te doen? Naar Madame Tussauds? Het Rijksmuseuem? Het Anne Frankhuis?
We hadden niet zo'n zin om ergens lang in de rij te gaan staan en we waren pas ook al in een museum en je kunt ook overdrijven. Dus gingen we maar gewoon wat lopen. En eigenlijk is dat het leukste in Amsterdam; gewoon een beetje rondwandelen.
En het regende heus niet zo erg.
We bezochten ook nog even de nieuwe bibliotheek aan de Oosterdokskade en gingen toen koffie en warme chocolademelk drinken in de Skylounge boven het Minthotel. (Het welk Hotel? Het Mint Hotel. Geen idee waarom het zo heet, haha:

Maar dat is dus echt een gouden tip! (Thanks, Judith)
Voor als u weinig tijd heeft, maar toch héél Amsterdam wilt zien.
Wow.

En toen was het 5 uur en gingen we borrelen en pizza’s eten op de Lindengracht, lieten Bo achter en namen de trein terug naar ’t hoge noord’n.

We maakten heel veel foto’s.

Mijn inner Japanner

2011-10-18T22:40:00.025+02:00

Het is vakantie en we hadden nog vrijkaartjes voor het museum, dus gingen we naar het museum.

Naar het Groninger Museum, met de expositie van Ruud van Empel. Die van die griezelige photoshopdingen maakt met niet-bestaande mensen.
Het leuke van zo’n museumbezoek is dat ik áltijd van te voren denk: als de kinderen het maar niet te saai vinden en zich gaan vervelen, maar dat dan áltijd blijkt dat ik degene ben die het het saaist vindt. Of saai is eigenlijk het goede woord niet, maar ik ben er gewoon niet zo goed in om lang stil te staan bij dingen (de aandachtsspanne van een doperwt), dus ook niet bij kunstwerken; ik moet altijd opletten dat ik niet ineens alvast drie zalen verder ben dan de rest van mijn gezelschap.
De GM-collector die we kregen uitgereikt bij de entree, maakte het er wat dat betreft niet beter op. (De collector, een unitje aan een sleutelhanger, hou je bij een kastje naast een schilderij – of een foto in dit geval – en dan gaat er een groen lampje branden en kun je later bij het verlaten van het museum op een computerscherm je verzameling naar je eigen emailadres versturen. Ik leg het een beetje suf uit, maar dat komt omdat ik er eigenlijk de ballen van snap. De techniek hè, het is me wat.)

Het ding wakkerde namelijk ook nog eens mijn inner-Japanner aan! (Bus uitspringen, 357 foto's maken van het Colosseum, 's avonds op hotelkamer kijken waar je bent geweest.)

Maar goed, thuis vond ik dus allemaal leuke plaatjes in mijn inbox. Zoals deze:

En zelf maakten we ook nog plaatjes:

Een onschuldig trauma

2011-10-16T22:30:00.011+02:00

Eigenlijk wilde ik een logje schrijven met de titel: A Chihuahua named Louis Vuitton, maar daar kon ik helaas weinig content bij verzinnen. Dus daarom wordt het wat anders, een verhaaltje over een onschuldig trauma, hierna te noemen Het Trauma.

Het was in de tijd dat ik mijn sleutels en mijn telefoon nog aan een koord om mijn nek droeg. Ik reed met een auto vol groot afval richting de vuilstort. (Ik weet niet of bij u de vuilstort er net zo uitziet, maar bij ons is dat een terrein waar je met je auto overheen kunt rijden langs allemaal verdiepte containers, waarbij bordjes staan met Hout, Glas, Bouwafval, etc. En in het midden van het terrein staat een huisje, vanuit waar een paar mannen in oranje gemeentepakken de boel zo’n beetje in goede banen leiden. Eigenlijk heel lollig. Zelfs nu, met Het Trauma, vind ik het nog steeds een van de leukste huishoudelijke taken; naar de vuilstort gaan. Jammer dat het maar drie keer per jaar mag zonder ervoor te betalen.)
Een van de objecten die ik moest dumpen was een metalen rek. Een soort boekenkast. Van metaal.

Dus ik reed de auto naar het bordje Metaal, smeet het gevaarte met een forse zwaai de drie meter diepe container in en............ bleef eraan haken met het koord om mijn nek.
Nee!
Ja!
Net toen ik besefte dat ik werkelijk zou worden meegesleurd en beneden waarschijnlijk gespietst door een ijzeren stoelpoot, schoot het koord los en was ik vrij. En zag ik hoe mijn mobiele telefoon in de diepte verdween.
Me nog heerlijk onbewust van Het Trauma dacht ik iets luchtigs als: Pfoei, dat ging maar net goed en toog op zoek naar iemand die me kon helpen mijn telefoon uit de bak te vissen.
Inmiddels was het enorm hard gaan regenen en even later stond ik dus druipend op de drempel van het gebouwtje waar de mannen aan de koffie zaten en meldde dapper dat mijn telefoon in een van de containers was gevallen en of iemand misschien even kon helpen, met een ladder ofzo.
Wat me - logisch - een hoop gegrinnik opleverde en ge-'haha, een vrouw zeker'.
En toen snauwde ik niet dat ze nou wel konden gaan staan ginnegappen, maar dat ik voor hetzelfde geld dóód had kunnen zijn, nee, natuurlijk niet.

Toen glimlachte ik hulpeloos.
Want ik wilde mijn telefoon terug.

Maar over Het Trauma: er is dus sindsdien iets met me gebeurd. Ik vind het op de vuilstort nog steeds hartstikke grappig allemaal, maar op het moment dat ik iets daadwerkelijk in een container wil gooien gaat het mis. Dan breekt het zweet me uit. En durf ik niet. Los te laten. Nou draag ik allang geen koord meer om mijn nek, maar iets kan theoretisch ook blijven haken aan een knoop van je jas.

Nachtspeler

2011-10-15T22:12:00.005+02:00

In wezen ben ik een ochtendmens. Maar ja, als je je natuur maar stelselmatig verloochent, dan verander je vanzelf in een avondmens. Zelden lig ik er tegenwoordig voor 12 uur in. En dat is maar goed ook; er moet ’s avonds nog zoveel gedaan worden! Er moet werk worden afgemaakt en logjes worden geschreven, er moet worden gewordfeud en quality-time doorgebracht met de echtgenoot, er moeten boeken worden gelezen en huizen bekeken op funda. En als ik dan eindelijk eens naar bed wil gaan, kruip ik altijd nog even achter de piano.
En bijna altijd ontstaat er dan als vanzelf een liedje. Een melodie, die ik dan de volgende dag weer ben vergeten. Zo zijn er in de loop der jaren al vele melodieën verloren gegaan.
Maar ha! Vannacht was ik mezelf te slim af!
Ik zette mijn laptop op de piano en opende photobooth.
En tadaa: gevangen.

Ja, ik ben eigenlijk een heel romantisch zieltje.
Wist u niet hè.

Mette Bus

2011-10-11T22:54:00.012+02:00

Lezers, ik voel een warrig logje aankomen.
Ik wil namelijk allemaal dingetjes vertellen. Zo kocht ik gisteren ~~van mijn laatste rotcenten~~ mijn eigen boek (glamourous hè, dat schrijversbestaan) als cadeau voor mijn moeder, die donderdag jarig is. En oja: zo solliciteerde ik vandaag! Das heel gek, want ik wil immers helemaal geen baan, ik heb tenslotte al een baan bij mijn eigen tekstbureau, maar het was zo’n leuke vacature. Met zo’n profiel waarin ik me helemaal herkende. Dus vulde ik het online sollicitatieformulier in en schreef iets in de trant van: ‘Hoi. Ik solliciteer nu wel, maar eigenlijk wil ik helemaal geen baan, dus.’
Vonden ze leuk.

Blijkbaar. Want ik werd meteen teruggebeld. Of ik mijn cv wilde sturen. En dat ik dan misschien wel werd uitgenodigd op gesprek. Gheh.
Nouja, ik denk niet dat ik de baan krijg hoor.
En dat komt dan weer eigenlijk heel goed uit!

Ja!
Iedereen blij.
Tadaa.

Verder had ik het eigenlijk willen hebben over Bert en Bart, die de wereld redden van de Zurghs. Ik zeg: een briljant verhaal, met een briljante oplossing voor alle oorlogsproblematiek. Maar ja, als u het boekje niet heeft gelezen dan weet u niet waar ik het over heb en om nou het hele plot te gaan uitleggen is ook zo wat. Dus over maar naar de schaamnamen. (Schaamnamen, weet u nog, Fokje Modder, Sietze Vliegen, Con Domen, Stanley Messie? Haha.)
Nou, het is zover, de longlist 2011 is gepubliceerd.
Dit is mijn top 3:

Op 3: Bennie Dood.
Op 2: Jo de Jong
Op 1: Mette Bus
Hahahahaa.

Oja, ook nog dit. Haha van een andere orde.
Toen ik gistermiddag bij de school van mijn kinderen aankwam – ik was een beetje vroeg, er was verder nog niemand – zag ik aan de overkant van de weg een man lopen, met een rollator. De man was niet oud of invalide, maar heel erg dronken. Het was een dronkaard. Een hele vuile, magere dronkaard. Dakloos misschien, of misschien niet. Volslagen van de wereld sleepte hij zich voort achter zijn duwwagentje. Wel slim, dacht ik, zo kom je de deur nog eens uit als laveloze.
Ik zette mijn fiets op slot en bleef nog even staan kijken. En zag toen, tot mijn schrik en verbijstering, hoe zijn broek afzakte. Zo, hop, helemaal tot op zijn enkels. Nee! Hij merkte het niet en schuifelde verder. Onder zijn regenjas vandaan piepte een stukje van een vuilgrijze onderbroek, daaruit staken twee magere, geelbleke benen.
Een paar meter verder had ie het dan ineens toch door. Maar ja. Hoe hijs je je broek weer op, die inmiddels helemaal om je schoenen zit gewikkeld, zonder je rollator los te laten. Dat gaat niet hè. En geloof me, loslaten was echt geen optie, hij zou onmiddellijk kapsijzen.
Met een mengeling van medelijden en afgrijzen bezag ik zijn wanhopige pogingen zich staande te houden terwijl hij met één hand naar zijn broek grabbelde, en hoopte maar vurig dat hij zich niet bewust was van de publieke vernedering en zich niet zo erg schaamde als ik, plaatsvervangend.
Ik vond het. Zo. Zielig.
En tegelijk zo afstotelijk. Er zijn gewoon dingen die ik niet wil zien.
Dus toen ging ik maar de hoek om, het schoolplein op.
Maar vandaag moet ik steeds een beetje aan hem denken. Aan die stomme dronken klootzak. Aan die arme, zielige man.

Beetje opschepperig doen

2011-10-09T21:08:00.012+02:00

Wat zijn we toch een topgezin hè. ;) Dat schrijft hier maar boeken, figureert in tijdschriften, en rent de 4 mijl in 39 en een halve minuut. (Met plaspauze.)

De dag dat ik plotseling een boek had geschreven

2011-10-06T23:04:00.015+02:00

Het regende toen ik wakker werd, bij u ook? En natuurlijk wist ik dat dat kon gebeuren, luid en duidelijk was immers de herfst voorspeld, maar ik had me er gek genoeg nog even geen voorstelling van kunnen maken. Dat regen dan meteen weer zo nát is, bedoel ik. Gek, hoe snel je dat vergeet.
Maar goed, ik hou d’r dus niet van hè, om met zo’n gonzend hoofd van de slaap te bedenken waar in vredesnaam de regenjassen zijn. Daar word ik een beetje chagrijnig van, zelfs.

En zo vond ik mezelf, twee uur later, sippend achter mijn computer.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nog steeds herstellende was van het premièrefeestje in de Schouwburg van afgelopen dinsdagavond, maar dat was het niet alleen. Ik was gewoon overall een beetje ontevreden over mezelf.
Waarom had ik bijvoorbeeld geen kinderboek geschreven en kon ik niet, zoals een aantal mensen die ik volg op twitter, jubelend twitteren over mijn pasgeboren baby in de boekhandels?
En – reëler - waarom had ik geen ander leuk (betaald!) project onder handen of in het verschiet?
Ik sipte nog een tijdje zo door en schopte mezelf toen onder mijn kont om maar eens wat aan actieve acquisitie te gaan doen. Dat is niet helemaal mijn ding, acquisitie. Ik doe mijn werk heel leuk, maar commercieel ben ik nog steeds niet zo handig. Of beter gezegd - en ik weet dat het nogal suf is voor iemand met een eigen bedrijf - ik vind het altijd een beetje gênant om met mezelf te leuren. Maar goed, ik besloot wat tijdschriften aan te schrijven. Wijntijdschriften, in mijn geval, want je moet de niche opzoeken hè. De niesj. Dus ik zocht op internet naar colofons van wijntijdschriften om te kijken aan wie ik mijn brieven zou kunnen richten en ik ging zo’n beetje van klikkerdieklik..... en toen zag ik ineens iets heel raars.

Huh? Larousse Wijnencyclopedie, auteur ....... huh?
Het is een boek dat ik inderdaad, zo’n drie kwart jaar geleden alweer, inhoudelijk geredigeerd heb (nee, niet geschreven natuurlijk; het was een boek dat vertaald was uit het Frans) maar ik wist eigenlijk helemaal niet wanneer het uit zou komen en - ook al had ik een behoorlijke bijdrage geleverd - ik had me er totaal niet verdiept of mijn naam genoemd zou worden.
Dus. Huh?
Verder zoeken op Larousse in combinatie met mijn naam leverde 280 hits op. Allemaal verschillende boekwinkels, die het boek verkopen met daarbij pontificaal mijn naam vermeld. (En gelukkig bij de meeste gewoon als redacteur.)
Nah.

Náh.
Mijn humeur was op slag weer helemaal goed.
Geen idee waar ik dat nou zo ineens aan verdiend had, maar lalala whatever.

Indian Summer Party

2011-10-01T22:27:00.007+02:00

Vandaag vierden wij het verjaardagsfeestje van Merlijn, die op 12 juli jarig was. Toen was het hartje zomer; vandaag - 1 oktober - was het gek genoeg warmer.

We gingen naar het zeeaquarium in Delfzijl, maar omdat dat eigenlijk best wel heel erg dodelijk saai was, stonden we na drie kwartier weer buiten en gingen zwemmen in de Eems.

Waar we (Henk en ik bewust, de kinderen waarschijnlijk onbewust) afscheid namen van de zomer.

Moeilijk om foto's van een kinderfeestje te laten zien, maar hier een paar redelijk anonieme sfeerplaatjes:

Nouja, okee, en eentje dan van mevrouw stekelrog, met haar leuke gezichtje.

Help, mijn wasmachine stinkt

2011-09-28T21:54:00.007+02:00

Sinds een aantal weken komt er een vieze geur uit onze wasmachine. Het begon met een wat muffig luchtje, dat langzaam maar zeker steeds penetranter werd en inmiddels echt niet meer te harden is.
Nou kan ik kan best goed onderscheid maken tussen echte problemen, huis- tuin en keukenproblemen en luxeproblemen, maar dit valt overduidelijk in de eerste categorie.
Haha, grapje. In de middelste natuurlijk.
Ik dacht ik laat u even schrikken.
Haha.
Goed.
Waar het precies naar stinkt? Nouja, gewoon. Naar natte tent. Naar vuilniszak. Naar riool. Naar een combinatie van die dingen. Alsof er een schimmelende sok in de afvoer zit. Of de kat van de buren, die al drie maanden niet is gesignaleerd.
Maar nee: er is geen sok en ook geen kat, althans, niet zo ver als ik kan voelen.
Dus. Wat doet de moderne vrouw als zich een huishoudelijk probleem voordoet?
Dan gaat ze googelen. En dan blijkt er gewoon een forumdiscussie online te staan met de titel: ‘Help mijn wasmachine stinkt.’ Ha!
Begerig nam ik alle tips en adviezen ter harte.
Zo liet ik eerst de wasmachine – leeg - draaien op 95 graden met een vaatwasmachinetablet. Daarna liet ik de wasmachine – leeg - draaien op 95 graden met een scheut chloor.
Ik boende het zeepbakje.
Ik sopte de rubberrand.
Ik reinigde het filter.
Ik liet nogmaals de wasmachine – leeg – draaien op 95 graden, maar nu met een liter azijn.

En daarna liet ik het deurtje van de trommel openstaan. Want dat was héél belangrijk, volgens de autoriteiten op het forum. (Ik doe dat geloof ik altijd, maar dit terzijde.)

Het hielp allemaal niets.

Dus toen belde ik mijn moeder maar. Wat een vrij wonderlijke conversatie opleverde.
‘Mam, mijn wasmachine stinkt.’
‘Je bedoelt zeker je afwasmachine?’
Nee, ik bedoel de wasmachine.’
‘Nou, ik denk toch echt dat je je afwasmachine bedoelt, want dat heb ik ook wel eens. En mijn wasmachine stinkt nooit.’
(???)
‘Ehm. Nee. Ik bedoel de wasmachine. Was. Machine.’
‘Oh. En weet je zeker dat je het je niet verbeeldt?’
‘Nee! Ja! Dat weet ik zeker, ja. Maar laat maar zitten.’
Het is echt een illusie om te denken dat je met een moeder van tachtig vrijelijk kunt putten uit honderden handige tips uit grootmoeders tijd. Dat je je eigenste Klazien uit Zalk bij de hand hebt, zeg maar. Niets is minder waar, in mijn geval.
Even een klein zijspoor - ik vind dat dus echt niet kunnen hè; dat mijn moeder nadat ik het ouderlijk huis verliet ineens allerlei dingen ánders is gaan doen. Zo leerde ik bijvoorbeeld van haar dat je aardappels schilt met een mesje. Want dunschillers, dat was maar niets. Sta ik dus een keer aardappels te schillen terwijl ze op bezoek is, zegt ze: ‘Wat doe je dat onhandig zeg, dat moet je gewoon met een dunschiller doen.’
Nondeju!
Of ik sta boerenkool te maken - met bloed zweet en tranen om het voor mijn kinderen net zo lekker te maken als ik het vroeger thuis kreeg - en dan zegt ze doodleuk:
‘Wat een werk. Ik doe dat altijd gewoon met puree uit zo’n pakje.’
NIET WAAR! NIET WAAR! DAT DOE JIJ NIET MET PUREE UIT EEN PAKJE! DAT DEED JIJ NOOIT! JE SCHILDE GEWOON TWEE KILO AARDAPPELS MET EEN AARDAPPELSCHILMESJE!
Tss, dat ontwikkelt zich maar door.

Afijn. De stank. Die trok inmiddels door het hele huis. Niet alleen in de berging en het halletje, maar ook via het trappenhuis naar boven.

Stapelgek werden we er van.
Gisteren was ik het ineens helemaal zat en broedde een briljant plan uit.

Henk merkte het meteen toen hij thuis kwam. ‘Hee!’ riep hij uit. ‘Je hebt het probleem opgelost! Ik ruik niets meer! Hoe heb je dat gedaan! Vertel!'

Ja. Goed hè.
Ik heb het deurtje dichtgedaan.

De was breng ik voortaan wel naar mijn moeder.

Doperwt

2011-09-27T22:44:00.004+02:00

‘Novy, jij hebt echt de aandachtsspanne van een doperwt,’ zei iemand op vakantie tegen me, op een overvol terras. Onmiddellijk begonnen mensen bij te vallen: ‘Ja Novy, je bent echt verschrikkelijk!’
Twee tellen was ik van mijn stuk gebracht en toen moest ik heel hard lachen. Want het is zo ontzettend waar!
Ik bén verschrikkelijk. Ik onderbreek mensen midden in hun verhaal om zelf iets belangwekkends te vertellen, of richt zomaar ineens mijn aandacht op iets of iemand anders. En meestal heb ik dat niet eens door. Maar ja, zo is het: altijd aan een half woord genoeg. En door.

Als ik in deze tijd kind was geweest had ik hoogstwaarschijnlijk het stempel adhd gekregen. Of add in elk geval. (Want hyperactief ben ik alleen maar eh.. soms.)
In plaats daarvan hebben ze op de lagere school maar wat met me doorgeploeterd, zonder rugzakje of PGB of whatever, tot ze me na 6 jaar eindelijk naar buiten konden schuiven met een Mavo-advies in mijn eindrapport. (Wat ik overigens niet opvolgde, want hé: naast concentratiegestoord ben ik gelukkig ook zeer eigenwijs.)

En toch, weet u, ik ben d’r niet van. Van al dat gestempel en gediagnosticeer en dat in hokjes gestop. Eigenlijk. Het lijkt me dat het vooral makkelijk is om je achter te kunnen verschuilen. ‘Ja sorry, ik heb mijn huiswerk niet gedaan, want ja, ik heb adhd hè.’ Hoewel – voor u nu massaal over me heen valt - ik er natuurlijk geen verstand van heb en het in bepaalde gevallen vast heel zinvol kan zijn.
Wat ik eigenlijk bedoel is: ik ben blij dat ik nooit zo’n stempel heb gekregen.
Adhd? Ik? Nee hoor. Ik ben gewoon nogal chaotisch en snel afgeleid. En soms een beetje druk.
Zo is mijn karakter.

(Grijns)

Neutrino

2011-09-24T22:52:00.006+02:00

Het zal u vast niet zijn ontgaan, het is wereldnieuws immers: in Zwitserland hebben ze ontdekt – iets dat tot nu toe voor onmogelijk werd gehouden - dat er op deze wereld een deeltje bestaat dat sneller kan bewegen dan het licht. De zogenaamde neutrino.
‘Wat in principe betekent dat het men terug in de tijd kan reizen.’
Ja.
Nou snap ik die gevolgtrekking eerlijk gezegd niet helemaal, want dat zo’n neutrino sneller kan dan het licht, betekent toch nog niet dat een mens dat óók kan. Ik bedoel, wij zijn bepaald geen neutrino en het zal toch niet zo simpel zijn dat je kan meeliften met zo’n deeltje als je het maar goed vasthoudt, zoals Lois Lane óók kon vliegen, zolang ze zich maar stevig vastklampte aan Superman.
Maar wie weet hoor, ik heb nooit zo’n hoofdje voor natuurkunde gehad.
Misschien bouwen ze wel gewoon een soort ruimteschip van neutrino’s waar je dan gewoon kan instappen en floep.

Wat ik overigens ook niet begrijp, maar misschien vindt u me nu heel dom, is dat 'terug' in de tijd. Wat nou terug? Als je dan al sneller kunt reizen dan het licht, dan ga je toch juist vóóruit? Naar de toekomst? Daar waar het licht ook naartoe gaat? Het licht gaat toch maar één kant op? Net als de tijd? Of...eh..
Hee: ís het licht misschien de tijd?
?
Nee, vergeet u die laatste opmerking maar, want het slaat voorwaar nergens op en veroorzaakt bij mij in elk geval kortsluiting. Ik zei het al: ik heb niet zo’n hoofdje voor natuurkunde.

Gisteravond, toen ik nog even slaperig zat te zappen, stuitte ik op de een of andere slimme professor, die aangaande bovengenoemde ontdekking de angstaanjagende woorden sprak: ‘Stelt u zich voor dat iemand terug zou reizen in de tijd en zijn voorouders zou vermoorden. Dan zijn de gevolgen niet te overzien.’

Nou. Dan kun je me opvegen hè.
Dat soort dingen tótally freak me out.
Later in bed probeerde ik een en ander wat inzichtelijk te maken.
Stel, je reist terug in de tijd, naar een moment vóór je geboorte, en je vermoordt je moeder.
Wat gebeurt er dan op dat moment met je?
Verdwijn je dan? Val je uit elkaar? Je kán immers niet bestaan, want toen je werd geboren was de vrouw die je ter wereld bracht allang dood. (Ieieieieh!)
Of verdwijn je niet, blijf je gewoon intact, maar ben je vanaf dat moment een soort zombie, een levend wezen zonder enig bestaansrecht? (Ieieieieeh!!)

Disclaimer: Ik heb drie nachten wakker gelegen na het zien van Back to the Future, in 1985.

Doe eens normaal man!

2011-09-22T20:43:00.006+02:00

Nee, u vond het geen gezellig plaatje, dat is duidelijk.

Ik had het kunnen weten natuurlijk; de reactie van Henk was ook al verre van geamuseerd, toen ik hem liet zien wat ik had gemaakt. Dat mijn begeleidende tekst (‘Kijk Henk, ik heb mezelf verzombiet’) niet aankwam omdat hij zijn koptelefoon ophad – iets dat ik te laat bemerkte - kan daar ook mee te maken hebben. Ja, je zult maar vanuit een diepe concentratie worden gehaald doordat er een iPhone in je blikveld wappert, je hoofd optillen en nietsvermoedend in het half verrotte gezicht van je geliefde kijken.

Dat verwacht je dan niet hè.

En dan schrik je heel erg.

Héél erg.
Goh, wat schrok die man.
En wat moest ik daar hard om lachen.

Ik ben een beetje veil de laatste paar dagen.
Das een mooi woord, vind ik, veil.
Het heeft vele betekenissen, maar een ervan is ‘gemeen.’
Maar het klinkt veel liever dan gemeen.

Zal ik u trouwens nog eens iets beschamends vertellen?

Ik lijk wel een man.
Als ik ziek ben, dan ben ik heel zielig.
Dan piep ik en kreun ik.
En klaag ik en zeur ik.
En blijf ik het liefst de hele dag in bed.
Mopperend.

Ik ben één brok chagrijn.

En van de politiek word ik ook al niet vrolijk.

(Hoewel ik er wel om moest grinniken. Van ellende, maar toch.)

Onzichtbaar maar toch doodeng

2011-09-21T21:00:00.010+02:00

'Wie van jullie wil even helpen de tafel dekken? Ik zie nog geen messen, er moeten nog glazen op tafel... Hallo? Hoort iemand mij? Jongens! Kinderen! Hallo! Hallo! Dit is jullie moeder die tegen jullie praat. Hallo? Kijk, ik sta hier, achter het fornuis. Ik sta voor jullie te koken....hallo? Iemand?'

Nee.

Maar misschien dringt mijn stem ook wel helemaal niet door de cocon van snot heen, waarin ik zit, dat zou best kunnen. Hee, nu ik zo eens terugdenk aan hoe de dag verliep, het zou zelfs een heleboel verklaren!

Hier ben ik ook al zo onzichtbaar. Ik betrap me erop dat ik af en toe naar mijn eigen blog ga om te kijken of ik misschien eindelijk weer eens een leuk stukje heb geschreven. Maar niks hoor. Gek eigenlijk, want er was hier toch van alles:

Er was het schurftige hondje dat zomaar met de buurvrouw was meegelopen en die we vier uur hebben moeten vermaken voor de dierenambulance kwam opdagen. En er was Janneke, de rat, die bij ons logeerde. Er was de kinderkledingbeurs, er was een rally-auto die uit de bocht vloog en Merlijn bijna overreed, er was wordfeud en er was wordfeud en er waren informatieavonden op school en ontelbare speelgoedartikelen van bamboe.

(Janneke)

Oja, *bladert even door extern geheugen dat iPhoto heet* , er was ook nog Zombiebooth.

Een gratis appje voor de iPhone.

Dat leek me grappig.

Nou. Dat is het niet.

Kijk maar. Niet grappig.

Doodeng.

Klik.

Hatsjie.

Min tien

2011-09-13T22:37:00.004+02:00

Ik beschouw mezelf over het algemeen als een redelijk goed gelukt exemplaar van de menselijke soort, waar het de lichamelijke constructie en constitutie betreft; alles werkt (voorlopig) naar behoren.
Maar soms bekruipt me ineens een heel verontrustende gedachte: stel nou dat ik geboren was in een wereld waarin de bril niet was uitgevonden. Of voor 1500. Of gewoon nu, maar dan in een heel arm land. Dan was ik toch, alle ijdelheid ten spijt, behoorlijk gehandicapt geweest!

Misschien was ik wel verstoten door mijn stam, of veroordeeld tot een donkere tipi waar ik als mysterieuze geneesvrouw de mannen moest masseren na de jacht. Of misschien zat ik zielig in een hoekje rijstkorrels te pellen op de tast en bracht men mij eten.

Want - het is een van de best bewaarde geheimen van dit weblog en ik vergeet het daarnaast zelf vaak - ik ben namelijk nogal bijziend. Ik heb een afwijking van min tien. (Of min 9,75 eigenlijk, maar dat is praktisch hetzelfde.) Henk noemt me ’s nachts, als mijn lenzen uit zijn, zijn blinde kip. Wat weer overdreven is, want tot een afstand van drie centimeter zie ik heus heel scherp.
Nja.
Weet u dat ook weer.
Ik moet toch ergens over bloggen, nietwaar. Want behalve stokjes die zomaar in de lucht zweven gebeurt er hier niets spannends.

Van alledrie een momentje

2011-09-11T22:00:00.004+02:00

Omdat het nog niet echt zo lijkt te lukken met het oppakken van het gewone leven*, dacht ik ik grijp even terug naar de week vóór Vlieland. And than take it from there.

Haha, wat natuurlijk gewoon een bullshitverhaal is als excuus om nog even wat foto's te laten zien die ik had laten liggen:

Bo in de tweedehandswinkel, de grootste verkleedkist van de wereld.

(De laarzen hebben we maar gekocht.)

Loïs slaagt voor haar ogentest op het consultatiebureau.

Merlijn op Noorderzon. Een bijzondere foto en wel hierom: Dit is het eerste jaar dat hij groot genoeg is om erbij te kunnen.

En hij heeft inderdaad een beetje een ranzige broek aan, ja.

*Al mijn hoop is nu gevestigd op morgen. Wellicht helpt het om de week gewoon op maandag te beginnen.

Ik hang jankend aan de broekspijpen van de zomer

2011-09-08T20:53:00.007+02:00

Mooi hè, die titel. Heb ik niet zelf bedacht hoor, helaas. Zij bedacht het natuurlijk weer. Maar het is prachtig, en zo waar: dat is wat we allemaal aan het doen zijn momenteel in Nederland. Jankend aan de broekspijpen van de zomer hangen.

Aan de regenbroekspijpen dan, anyway.

En over janken gesproken, wij begroeven gisteren een oude (maar veel te jong gestorven) vriend. En toen ik later op de dag werd uitgenodigd om mee te gaan naar de film, naar Melancholia van Lars Von Trier, dacht ik: Ja. Ik dacht: Lars von Trier, dat is ellende, drama, zachtjes meesnikken in een donkere bioscoop.... Ik dacht: dat is precies waar ik aan toe ben met mijn ogen toch al in de huilstand.

Maar dat viel een beetje tegen, er viel eigenlijk niks te huilen. Wel was het zo verontrustend dat ik tijdens de aftiteling in een hysterische lachbui uitbarstte.

A beautiful movie about the end of the world

Morgen weer vrolijks. Iets over de langpootmug, misschien.

Waddenweemoed heet het, weet ik sinds kort

2011-09-06T22:00:00.023+02:00

Misschien moet ik even beginnen met vertellen dat ik eigenlijk helemaal niet van festivals hou. (Net zo min trouwens als van kermissen, 9-maandenbeurzen, pretparken, sportwedstrijden en carnaval; ik hou denk ik gewoon niet zo van mensenmassa’s.)
Nou weet u dat ik me vorig jaar heb laten overhalen om mee te gaan naar Into The Great Wide Open op Vlieland en dat ik daar nógal enthousiast van terugkeerde: wat een sfeer, wat een eiland, wat een mooie muziek en tuurlijk, best wel druk, maar leuk druk, een drukte die je bovendien heel makkelijk kon ontsnappen. En wat het voor mij vooral zo geweldig maakte: het was prachtig weer. Dus toen men opperde: ‘laten we volgens jaar weer gaan,’ reageerde ik een beetje huiverig. Want zo leuk als het nu geweest was zou het vast niet nog eens kunnen worden, toch? Al was het maar omdat het vast niet opnieuw zulk mooi weer zou zijn.
Enfin, de tickets kwamen er natuurlijk, ~~ik heb wat die dingen betreft nou eenmaal niet zoveel in te brengen,~~ maar ik had toegestemd met stiekempjes in mijn achterhoofd dat ik altijd nog kon thuisblijven.
Dus toen ik de week voor vertrek de weersverwachting voor Vlieland bestudeerde en de meest vreselijke voorspellingen voorgeschoteld kreeg, opperde ik voorzichtig: ‘Misschien blijf ik wel thuis met Loïs’ en smeet onmiddellijk mijn kaartje op Marktplaats. (Ik ben een watje, ja. En van suiker.)
De volgende dag had ik een bod van 140 euro en wilde al toehappen, maar besloot nog één keer weeronline te raadplegen, waar ik tot mijn verbazing zag dat alle drieën en vieren en vijfen als bij toverslag waren veranderd in zevens en achten! Nah!
Ik mailde ‘sorry, net verkocht’ naar de bieder en verwijderde mijn advertentie. Tsja, als het dan wél mooi weer zou worden, dan ging ik toch maar mee.

Thank.
God.

Let the pictures do the talking.

Kings of Convenience!

James Vincent McMorrow! (klik)

Bo en Merlijn waren op een avond nog niet moe - Loïs sliep al, Anna-Maria paste op - en wilden met ons mee naar een 'geheim' concert van Deus op het bospodium. Daar aangekomen gingen ze in het zand zitten en vielen pardoes in slaap. Tsja, en wat doe je dan hè, als ontaarde ouders. Dan laat je ze gewoon lekker liggen en geniet van het optreden. En daarna ~~zet je ze op hun benen en dwingt ze 2 kilometer terug te wandelen~~ draag je ze naar de tent.

(Klik op de foto)

En oja, ik reed ook nog paard.

Een prachtige tocht over het eiland, door het bos en de duinen, langs een kudde Schotse Hooglanders, en in galop over het strand. Waar iemand, zonder dat ik het wist, zomaar een filmpje van maakte:

Vlieland en de dooie mus

2011-08-28T21:43:00.007+02:00

Tsja. Morgen gaan we dus alwéér weg. Naar Vlieland, naar Into the Great Wide Open, net als vorig jaar. Zij zal er ook zijn, en zij, en zij zijn er ook. En nog een heleboel andere mensen die u niet kent, maar ik wel, en nog zo'n 4900 mensen die u en ik waarschijnlijk beide niet kennen.

Vandaag pakten we ons bagagewagentje dus maar weer eens in. Pff. Wat een gedoe zeg. De tent lag koud twee weken in de berging, de slaapzakken gewassen ernaast, de luchtbedden en alle andere kampeerspullen netjes opgestapeld en hop: vandaag moest alles weer tevoorschijn. Ik stond erbij en keer ernaar, met lede ogen.

Een luxeprobleem. Ja. En nu ik er zo eens over nadenk, ik grossier in luxeproblemen; ik moet haast wel heel gelukkig zijn.

U denkt inmiddels zeker dat ik het verhaal over het helikoptermeisje op de lange baan wil schuiven hè?

Nou, dat is ook zo.

Want ziet u, hoe grappig het ook was, het verhaal laat zich - zo heb ik ondervonden - niet navertellen. U had er waarachtig bij moeten zijn!

Maar goed, omdat u anders toch maar blijft zeuren, het had te maken met curieuze bloedspetters rondom op de muren in een van de wc-hokjes op de camping in Frankrijk. En de verklaring die de campingeigenaar hiervoor had.

Nja, sorry. Ik heb u waarschijnlijk blij gemaakt met een dooie mus. ~~Maar das beter dan andersom, zou mijn opa hebben gezegd.~~

Tot volgende week!

De interne scheidsrechter

2011-08-24T22:14:00.008+02:00

Kijk, iedereen is dus tegenwoordig verslaafd aan het spelletje Wordfeud. Ik ook natuurlijk, maar daarnaast ben ik al jarenlang verslaafd aan een ander woordspelletje, dat ik zelf heb bedacht. Het wordt gespeeld tijdens het autorijden, of gewoon op straat, met de kentekenplaten van auto's.

Men neme: een nummerbord. Men late de cijfers links liggen en concentrere zich op de letters. Dat zijn er over het algemeen 4. (Hoewel de nieuwste auto's nummerborden hebben met 3 letters; een beetje jammer voor het spel, maar niet funest.)

Doel van het spel: probeer van de letters één woord te maken, door alleen klinkers toe te voegen en zonder de letters van plaats te wisselen.

Bijvoorbeeld:

TR-LG-51 kan worden: TRiLoGie

De puntentelling: elke toegevoegde klinker levert 1 punt op.

Trilogie is aldus 4 punten waard.

Het is mogelijk om medeklinkers te kopen, maar dat is duur: een medeklinker kost 3 punten. En het is voor mij persoonlijk mijn eer altijd wat te na, zo'n medeklinker kopen. Een beetje een zwaktebod. Bovendien is het ook veelal niet lucratief: Van RP-PT-37 zou bijvoorbeeld dRoPPoT gemaakt kunnen worden, dat levert aan de ene kant 2 punten op, maar het kopen van de d kost 3 punten, dat heeft geen zin. In bepaalde gevallen kan het echter toch verstandig zijn: RD-SR-59 kan bijvoorbeeld RoDeoStieR worden; hier loont het kopen van de t wel, namelijk 5-3 = 2.

Harde punten zijn bij dit spel overigens niet het belangrijkste. Een leuk woord krijgt schoonheidspunten, en die zijn over het gemeen meer waard.

De regels zijn verder niet streng: een woord hoeft niet in de Van Dale te staan, als iedereen zich er iets bij kan voorstellen dan is het goed. (Als ik het spelletje alleen speel - meestal eigenlijk - dan spreek ik mijn interne scheidsrechter aan; als ik het enigszins karma-technisch kan verantwoorden, dan is het een woord. )

Voorbeelden:

TT-FL-77 eeTTaFeL (4 punten)

RT-HR-24 (De auto van mijn moeder) RoTHoeR. Dat is niet zo'n aardig woord, en ik bedoel er ook zeker niet mijn moeder mee, maar het kwalificeert wel, voor 3 punten.

NZ-DF-64 NaZiDuiF (4 punten)

SB-TL-89 SuBTieL (3 punten)

TS-JS-32 TaSJeS (2 punten)

LF-XN-71 (onze vorige auto) oLieFaXeN (4 punten). (Oliefaxen, u weet wel, die naar Koeweit worden gestuurd, met oliebestellingen.)

YG-BR-40 YoGaBoeR. (Of YoGiBeaR.)

SX-HK-76 SeXHoeK

02-PLD-3 PLeiDooi

Probeert u het maar eens.

Het is leuk hoor.

En u komt er nooit meer vanaf.

Oja, waar ik hier eigenlijk voor kwam.

Maakt u kennis met onze vandaag aangeschafte 'nieuwe' auto*: ons SLeTJe** 86!

*It's a Wolwo!

** Sletje levert 2 punten op. Aslaatje en silootje zouden 4 punten waard zijn, maar die zijn duidelijk minder leuk. U begint het al te begrijpen hè?

Onder dat rode vlekje zat ik

2011-08-21T22:53:00.009+02:00

Precies onder dat rode vlekje, daar boven in Nederland, daar zat ik gisteren. In een weiland in Gieten, een plaatsje dat zijn naam duidelijk niet mee heeft.

Anderhalf uur na de geplande aanvangstijd begon gelukkig alsnog De Drentse Bluesopera.

Mensen, wat een spektakel! Componist, arrangeur en toetsenist in deze (en verder natuurlijk gewoon briljante en geniale muzikant en vriend) Remko Wind nam me mee naar de allerlaatste voorstelling. (Oh. Ja, want ik kan u nu wel enthousiast zitten maken, maar het was gisteren dus de laatste voorstelling. In de openlucht althans: ze spelen nog een keer in Carré, op 18 september. Maar dat zal toch anders zijn. Want gaan ze Carré dan volgooien met gras?)

Nouja, hoe dan ook, ik was er gisteren en ik vond het fantastisch.

De hoofdrol werd trouwens vertolkt door Steyn de Leeuwe, van BNN, u kent hem wel. Wat een leukerd is dat, eigenlijk.

Enfin.

P.S. Reyer Boxem maakte deze laatste foto's en de volgende keer schrijf ik weer een echt logje.

U heeft nog een helikoptermeisje te goed, tenslotte.

Het helikoptermeisje

2011-08-17T23:03:00.010+02:00

Ja en toen waren we dus weer thuis.
Al een tijdje hoor.
Al drie dagen.
Drie hele dagen waarin ik mijn blog niet heb aangeraakt.
Want weet u?
Ik weet het even niet zo goed.
Probeerde ik de eerste week van de vakantie nog krampachtig alle leuke, lollige en logwaardige (de drie ellen van het bloggen, u kent ze wel) dingen te onthouden - zoals daar bijvoorbeeld was het hilarische verhaal over het helikoptermeisje – de tweede en derde week was ik voornamelijk bezig mezelf af te vragen wat ik nou eigenlijk aan het doen was met mijn leven.
Pff, al dat geblog. Waartoe, waarheen, waarvoor?
En hoeveel tijd daar wel niet in gaat zitten!
Waarom doe ik niet iets wezenlijks?
Waarom schrijf ik niet een boek?
Vooropgesteld natuurlijk dat ik helemaal niet weet of ik dat wel kan, een boek schrijven; een heel boek, met een begin en een eind en een spanningsboog, met letters en zinnen en samenhang daartussen, een boek met een verhaal dat de lezer meesleept en doet lachen en laat huilen....Nee, geen idee of ik dat kan. Soms denk ik eventjes van wel. En daarna geloof ik er alweer niks van. Maar hoe dan ook, ik zou het op zijn minst kunnen probéren.

Toch?
Nja.
Tsja.

Ik kocht vandaag trouwens een jurkje. En een broek, een vest en nog een jurkje.
Het geld was op, maar ik heb gewoon even het schuldenplafond verhoogd. Das heel hip, tegenwoordig.

Ach vooruit, nu ik toch hier ben, laat ik even wat foto’s zien.

Staatsieportret

2011-07-24T23:11:00.005+02:00

In het kader van de vakantievoorpret grasduinde ik zo wat door de foto's van de zomervakantie van twee jaar geleden en vond deze foto terug, die ik helemaal was vergeten.

Genomen met de zelfontspanner, in het (verkleed)kasteel in La Rochefoucauld, Frankrijk.

Een briljante foto, al zeg ik het zelf. Alles aan de foto is leuk: dat marypoppins-prinsesje op dr gympies, het schalkse prinsje dat met die hoed in zijn hand zo lijkt weggelopen, op zijn blote voetjes, uit de Nachtwacht, de hooghartige koningin die boven de grond lijkt te zweven (want. Waar. Zijn mijn voeten?), die wezenloze blik van Loïs, ('wat zijn we nú weer aan het doen') en dan dat hoofd van Henk, whoehááá, daar moet ik steeds weer zo om lachen! Zo'n Russische berenvel-koning. Trots op zijn bizarre gezin. En op zijn moderne sporthorloge.

We gaan proberen dit jaar - we zijn binnenkort weer in de buurt - nog zo'n foto te maken.

Maar daar zult u dus even een week of drie op moeten wachten.

Later!

Als een aardbij

2011-07-23T22:31:00.009+02:00

Even aan mijn lezers met kinderen: Gaat dat bij u ook zo? Dat uw kinderen op de laatste schooldag een grote plastic tas mee moeten nemen? Die dan terugkomt met de inhoud van hun vakje en alles wat ze dat jaar verder hebben verzameld aan werkboekjes en schriften?

Poehee.

Moedig als ik ben besloot ik vanavond het vakantieklusje maar meteen te klaren en zocht alles uit, samen met alle andere dingen - uitnodigingen, verjaardagskaartjes, brieven over schoolreisjes - die ik gedurende het jaar had verzameld in een diepe la in mijn bureau. Want ik ga echt niet alles bewaren, maar er zitten natuurlijk juweeltjes tussen die ik niet bij het oud papier wil doen belanden.

In een schriftje vond ik bijvoorbeeld dit gedichtje van Bo:

Rood, rood, rood

als een kers of een tomaat

als een aardbij

of een bloedneus

als een stoplicht bij de weg

Rood, rood, rood

als de jam die ik wil smeren

lekker op dit stukje brood.

Mooi hè?

Dat metrum!

(In haar rapport stond dat ze zo van verhalen schrijven houdt. Haar juf zei: 'Laatst las ik een verhaal voor, in de klas. Iedereen vond het prachtig. Daarna zei ik dat het een verhaal van Bo was en ze geloofden het bijna niet.'

Ze deelt mijn liefde voor taal. En dat maakt me zo blij!)

Edit 24-7:
Ik vertelde Bo dat ik haar gedichtje op mijn blog had gezet en kreeg toen een beetje op mijn donder, want haar gedicht over groen, dat was nog veel mooier!
Dus. Komt ie:

Groen, groen, groen,
Als een snijboon of een erwt
Als een emmer

vol spinazie
of een zieke krokodil

Groen, groen groen
als de ogen van mijn vader
als ik net iets stouts wil doen.

Over een ten dode opgeschreven auto, een spreekbeurt over moeders en de film Pina

2011-07-22T22:50:00.010+02:00

Misschien was het een goed idee om de auto nog even te laten checken bij de garage, bedacht ik, alvorens we de trip naar Frankrijk gingen maken. Want eerlijk gezegd vond ik dat ie een beetje raar deed de laatste tijd. Alsof ie een beetje scheef hing. En als je harder reed dan, zeg, 30 kilometer per uur, dan begon het stuur vervaarlijk te trillen. Die trilling zette zich voort in je armen en de rest van je lichaam, zodat je na tien kilometer het gevoel had dat je aan de ziekte van Parkinson leed.
Een uurtje nadat we de auto hadden afgeleverd bij de Kwikfit, werden we al gebeld door de monteur. Vier nieuwe banden, had de auto nodig. En nieuwe koppelingsplaten. En nieuwe remmen. (‘Het is totaal onverantwoord om er zo mee de snelweg op te gaan.’)
Kosten: 2000 euro.
Oeps.
Hadden we dat? Nu?
Nee.
En, los daarvan, was de zestien jaar oude auto deze investering nog waard?
Nee.

Dus.

Dus.

Herinnert u zich deze nog?

Ik durf het bijna niet te vragen, smste ik.
En dat was eigenlijk niet eens waar; ik durfde het helemáál niet te vragen.
Maar ik deed het toch. Natuurlijk.
Ja hoor, mag wel, geen probleem, sprong binnen vijf minuten het antwoord op het schermpje van mijn iPhone. En daar moest ik toen bijna een traantje van wegpinken.
Beter goede vrienden dan een kapotte auto.
Dus nu gaan we op vakantie, met mijn lievelings leen-Volvo. Woeh!
En als we thuiskomen, over drie weken, dan zien we wel weer verder.
Grote kans dat we dan intussen de loterij hebben gewonnen.
En dan kopen we zelf een Volvo. Of een olijfgroene Mercedes oldtimer.
~~Of een oranje Fiat Multipla.~~

Iets anders.
Bo en haar vriendinnetje en klasgenoot Vera, hadden een tijd geleden het ludieke plan geopperd om een spreekbeurt te houden over hun moeders, maar dat had ik hen goddank snel uit hun hoofd gepraat.
Dacht ik.
Dus toen Bo me gisteravond vertelde dat zij en Vera op de laatste schooldag nog een spreekbeurt gingen houden en mij daarbij fijntjes opdroeg om vandaag om precies 11 uur naar de school te komen, sloeg de schrik me om het hart.
Maar de liefde voor je kind gaat ver, dus daar stonden we, vanmorgen, als levende standbeelden voor de klas.

Wij houden onze spreekbeurt over onze moeders.
Kijk, dit zijn onze moeders. Ja, zwaai maar even, mam.
Onze moeders zijn veertig en tweeëndertig jaar en ze zijn ook nog vriendinnen.
Ze hebben ook hobby’s, kijk dat zie je hier.
Etc. Etc. Een complete powerpointpresentatie kwam langs met foto’s die ze blijkbaar van onze facebookpagina’s hadden gestolen en en passant kregen we ook nog even de definitie van een moeder: ‘Een moeder is een meisje dat kindjes heeft en kindjes leuk vindt.’

De kinderen in de klas vonden het allemaal erg grappig. En de juf vond het ook erg grappig - nooit eerder in haar carrière had iemand in haar klas een spreekbeurt over z'n moeder gehouden. Dus toen vonden wij het ook grappig. En daarna gingen we koffie drinken.

Oja, En nu ik toch bezig ben van alles en nog wat in een logje te gieten, ik zag afgelopen woensdag deze film:

En daar had ik eigenlijk een heel verhaal bij willen houden over waarom dans me altijd wat ongemakkelijk laat voelen, omdat het me raakt en ik niet weet waaróm. En dat ik altijd graag wil begrijpen waarom iets me raakt, zoals ik dat kan bij literatuur en muziek - maar dat dat misschien ook wel weer onzin is, dat ik dat alleen maar denk, omdat ik er bekender mee ben. En over dat dát misschien wel is wat kunst is, wat kunst doet: rechtstreeks je hart, oftewel het niet-rationele deel van je hersens, ingaan.
Maar omdat u waarschijnlijk helemaal niet echt zit te wachten op mijn filosofie van de kouwe grond, zeg ik het maar gewoon zo: Ga naar de bioscoop. Naar de film Pina, als u enigszins van dans houdt.
Het is prachtig.
En in 3D bovendien, wat werkelijk nog iets toevoegt ook.

Het fantastische huwelijk tussen witlof en ansjovis

2011-07-18T21:38:00.004+02:00

Het fantastische huwelijk tussen witlof en ansjovis, daar zal ik het vandaag eens over hebben.
Want wat maakt het uit: u bent waarschijnlijk toch op vakantie.

Niet iedereen weet het, maar witlof en ansjovis hebben elkaar nodig, als chablis en oesters. Of als chocola en koffie. Of als lamsvlees en rozemarijn. Als poffertjes en poedersuiker.
Er ligt namelijk iets simpels aan ten grondslag: Het zout van de ansjovis en het bittere van de lof zwakken elkaar een beetje af. En ontmoeten elkaar ook nog eens precies op het juiste moment op precies de goede plek in het midden.
Vindt u ansjovis te zout? Eet er witlof bij.
Vindt u witlof te bitter? Eet het met ansjovis.
En vond u het allebei al lekker, dan is deze combinatie echt de hemel.

Laten we beginnen met een heel eenvoudig (en light) borrelhapje:
Neem wat blaadjes rauwe witlof en leg er ansjovisjes in, gewoon in de lengterichting van het bootje. Héérlijk. En het garneert ook leuk; als een bloemetje rondom een schaaltje met eh...iets anders.

Goed. Heeft u dat?
Mooi.
Gaan we nu verder met de witloftaart, een van mijn lievelingsgerechten.
Men neme:

1 pakje bladerdeeg, de gewone, niet die met roomboter.
4 stronkjes witlof
1 blikje ansjovisfilets
1 bekertje crème fraîche
3 bollen mozzarella (waarvan u ongeveer een halve bol stiekem opeet tijdens de voorbereiding)
That’s all.

Bekleed een platte ovenschaal met de 10 plakjes bladerdeeg. (Ik doe er altijd bakpapier onder, omdat ik te lui ben voor invetten.)
Besmeer het bladerdeeg met een laag crème fraîche en drapeer hier zo wat de ansjovisjes op. Snij de (rauwe) witlof in de lengte doormidden en nog eens (en bij dikkere stronken nog eens) en verdeel de stukken over de taartbodem. De mozzarrela in dikke plakken eroverheen mikken, een half uurtje in de oven op 200 graden (beetje in de gaten houden, als mozzarella te donker begint te worden oven lager zetten) en klaar.
Nee, maar echt.
Fantastisch.

Serveer er een frisse, groene salade bij.

Alaska en onweer

2011-07-17T21:32:00.004+02:00

En dan wilde u natuurlijk nog heel graag weten wat we Merlijn - naast skates en de laatste dvd van Harry Potter - gaven voor zijn verjaardag.

We namen hem mee naar Alaska.

Vanmiddag.

De meisjes hadden we in de tussentijd in het paradijs gedumpt en konden we een paar uur later weer ophalen als een stel schmutzige plattelandskinderen. Goed geregeld, lijkt me.

Oja: en thuisgekomen, vanavond, waren we net op tijd om een prachtige onweersbui aan te zien komen.

Misschien nog wel het allermooiste vandaag: deze blik van Loïs. Van verwondering en respect. Tien seconden nadat ik de foto nam barste de bui los en moesten we naar de voordeur rennen.

Mega Vlindy

2011-07-16T21:23:00.007+02:00

Voor de volledigheid, ook nog wat plaatjes van feest no. 3.

Two down, one to go

2011-07-15T21:32:00.012+02:00

Het schooljaar loop ten einde: Schoolfeesttijd.
Gisteren was de dag van het feest van de onderbouw, de locatie van Merlijn. Met als thema: De Kleuren van de Regenboog. Een feest met een meest briljante openingsact, mag ik wel zeggen, waarbij de ouderraad een levende regenboog opvoerde, met gastrollen voor de regen en de zon.
Ik speelde groen.
Een glansrol.
Man, man, wat een inleving.
Vandaag zag ik op Facebook toevallig een filmpje van het feest. Een filmpje met in de hoofdrol een of andere dolle tweeling*, maar doorsneden met shots van bovengenoemde openingsact. Helaas kunt u alleen zien hoe onsterfelijk belachelijk ik me heb gemaakt, als u een vriend van me bent op Facebook.

Vanmiddag vond het feest van de bovenbouw plaats. Met als thema: Ik hou van Holland. Een thema waar ik eerlijk gezegd niet meteen warm voor liep. Want: Ik hou van Holland? Ik hou van Holland? Ik hou momenteel helemaal niet zo van Holland!
Al snel was in mijn hoofd het plan ontstaan om een oranje boerka te ~~laten~~ fabrieken ~~door oma~~. Onder het mom van: Ik hou best van Holland, maar dan wel als mensen met hoofddoeken óók welkom zijn. Enzo. Ik vond het zelf eerlijk gezegd briljant.
Uiteindelijk werd het overigens geen echte boerka, maar een gewone hoofddoek, om Bo ook nog wat bewegingsvrijheid te gunnen. Want dat was ook weer zielig, hè, dat zo'n kind met geen enkel Oud-Hollandsch spelletje mee zou kunnen doen omdat mama zo nodig een statement moet maken.

De prijs voor het beste kostuum ging helaas naar iemand in een koeienpak.
Nja. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Hoe luidde de titel ook alweer? Two down, one to go.
Ja, want morgen moeten we nog naar het feest van de peuterspeelzaal van Loïs.
Zucht.
Ik kan niet meer.
En mijn inspiratie is ook op.
Gelukkig kent het peuterfeest geen thema en hebben we het Mega-Mindypak nog.

*Grapje hoor, A en R, het zijn schátjes. En bedankt voor het filmpje!

Met brandende fakkels, ik zweer het

2011-07-13T22:42:00.007+02:00

‘Ik ben Novy en ik ben nogal neurotisch en verslaafd aan aandacht.’
Iedereen: ‘Hallo Novy.’

Weet u? Ik kan een heleboel dingen. Ik kan jongleren, liedjes maken op de piano, raadsels oplossen, basketballen, jeu-de-boulen, paardrijden, heel lang op mijn hoofd staan, fileparkeren en slordige taarten bakken.
Maar in geen van die dingen blink ik echt uit. Nergens ben ik écht goed in. (Behalve dan in fileparkeren. Maar het schijnt, heb ik me laten vertellen, dat daar geen droog brood mee te verdienen valt.)

Ik ben horizontaal getalenteerd, zogezegd. (Ha, dat klinkt best goed.)

Maar altijd een beetje jaloers op mensen die meer ...tja, verticaal getalenteerd zijn.

Misschien had ik op een bepaald moment gewoon ergens voor moeten kiezen.
Dat had misschien geholpen.
Maar kiezen, dat is dan weer iets waar ik niet goed in ben. (Net als in handwerken, bloemennamen onthouden, geduldig zijn, strijken, dansen en scheikunde.)

Waar wil ik heen met deze informatie?
Ik wil een lullig filmpje laten zien. En dat zou ik eigenlijk niet moeten doen, want het is nu nog prutswerk natuurlijk. Maar straks, na de zomer, dan kan ik het echt. Met brandende fakkels, ik zweer het. En voordat u nou denkt dat ik een nerd ben: ik doe dit niet uren achter elkaar hoor. Ik kijk inmiddels alweer gewoon televisie.

Op de achtergrond Henk. En de muziek die hij opnam afgelopen zondag in de Metaal Kathedraal.

Acht

2011-07-12T21:43:00.014+02:00

Ik zal binnenkort uitleggen waarom ik zo van hijskranen hou, maar nu eerst iets anders. Mijn zoon is acht. Onze zoon is acht. 8!

En hier was ie 8 maanden (en wilde nog op de foto):

En nou heb ik ineens ergens zin in. Om u deelgenoot te maken van mijn herinnering aan acht jaar geleden.

Hier zijn knipsels uit berichten die ik op mijn internetforum (mijn redding destijds) plaatste en die, achterelkaar gezet, lezen als een verslag van hoe de laatste dagen voor de geboorte van Merlijn verliepen. Met een allerschattigste finale geschreven door Henk.

Maar het is nogal een lang verhaal hoor. En kleverig ook wel een beetje. En misschien ook wel helemaal niet leuk om te lezen voor iemand anders dan ik. Dus zie maar.

Dinsdag 08 juli 2003 om 08:01 uur.
Grmpfff! Nou, ik heb besloten nog maar even te wachten met bevallen, want nu is Henk ineens ziek! Geen idee wat hij heeft (geen griep ofzo volgens mij), maar wel 40 graden koorts! Nou, die zie ik nog niet naast mijn bed staan meepuffen. Hij gaat zo de dokter bellen, en ik hoop dat hij een paardenmiddel kan krijgen o.i.d.. Getverdegetver..(de timing van die man!)

Het komt allemaal wel goed, dat weet ik wel, maar ik voel me even zo alleen! Ik heb de laatste maanden voor veel dingen alleen gestaan, alles draaide steeds om Henk, (logisch hoor, na wat hem is overkomen) maar nu ik op het punt sta om te gaan bevallen, MAG IK DAN MISSCHIEN NU EVEN AAN DE BEURT ZIJN??
Ik probeer echt redelijk te blijven, ben ook heel lief en zorgzaam voor Henk, hij kan er tenslotte ook niets aan doen, maar het moet echt uit mijn tenen komen. (Volgens de huisarts is het trouwens toch gewoon een zomergriepje, niks aan te doen, uitzieken en paracetamol slikken.)
Intussen heb ik steeds behoorlijke buikkrampen, niks regelmatigs hoor, maar toen ik net even boodschappen deed moest ik wel om de drie meter even stilstaan...

Woensdag 09 juli 2003 om 09:10 uur.
Hier gaat het dus helemaal niet goed, Henk is echt vreselijk ziek, niet normaal. Hij heeft al 48 uur koorts, ver boven de 40 graden. De dokter komt vanmiddag kijken, maar telefonisch blijft ze erbij dat het een virus is, waar niets aan te doen is. Vannacht lag hij zo te rillen dat het bed er helemaal van schudde, doodeng. En ik ondertussen maar buikkrampen hebben. Ik heb echt het idee dat ik het niet lang meer kan tegenhouden. Zoals Henk nu is kan hij echt niet bij de bevalling zijn, hij kan niet eens op zijn benen staan, echt niet. Iemand hier vroeg of ik eventueel iemand anders had die me kon bijstaan, nou nee dus...ironisch genoeg zijn AL onze vrienden en buren met vakantie en familie (op de ouders van Henk na, die 83 zijn en Bo moeten opvangen, en mijn moeder, die in Frankrijk woont) hebben we niet. Nouja, met alleen de verloskundige red ik het ook wel natuurlijk, maar 'gezellig is anders' ....
Ben ook totaal kapot trouwens, heb al nachten bijna niet geslapen. Wat een geklooi hè? De tranen prikken de hele tijd achter mijn ogen, maar ik heb er niets aan om te huilen, vooral omdat er ook niemand is die me gaat troosten. (oh, dit klinkt zieliger dan de bedoeling was.) Bo is wel heel lief trouwens, en zorgt voor de nodige afleiding.

Voorlopig sta ik nog rechtop hier. Ik heb wel weer wat meer krampen gekregen maar ik weet inmiddels dat die zo weer kunnen verdwijnen dus ik besteed er maar niet zoveel aandacht aan. Dokter is nog niet geweest, zou tussen 3 en 4 komen, dus we wachten af. Het is trouwens wel een hele lieve huisarts hoor, ze leeft ook heel erg met me mee, ze maakt zich echt gewoon niet zoveel zorgen, omdat ze echt denkt dat het een virus is en ja..zij heeft er meer verstand van dan ik denk ik dan maar...Voor het gemak moet ik haar dan voorlopig maar geloven?
De koorts houdt aan, intussen, dat wel. De arme Henk ziet er niet uit, helemaal zo'n opgeblazen gezicht van de koorts, zijn haren recht op z'n kop, zielig hoor..

Woensdag 09 juli 2003 om 18:26 uur.
Huisarst is geweest, garandeert ons dat het een virus is (dat Henk nogal hard aanpakt omdat zijn afweer na de zware operatie en de vele antibiotica die hij toen gekregen heeft nog steeds laag is), en de koorts moet morgen zijn gezakt. Nu net, bij de laatste meting was het al onder de 39, dus ze krijgt wrschl. gelijk. Pff, ik kan eindelijk weer wat opgeluchter ademen. Als ik nu ga bevallen is het nog steeds loeizwaar voor hem, maar hij kan er tenminste bij zijn. En wie weet krijg ik nog een dag of wat uitstel. (Suf hoor, vorige week kon ik niet wachten tot het begon, nu wil ik het weer tegenhouden, hoop maar dat het jongetje er niet van in de war raakt.)
We zien wel, ik geloof dat het ergste leed geleden is...
Goed nieuws hè?

Donderdag 10 juli 2003 om 08:56 uur.
Alles rustig hier. Henk nog steeds koorts, maar ik moet ook niet teveel willen hè. Gisteravond was ik zo moe van het voortdurende gekramp in mijn buik en de stress, dat ik heel vroeg naar bed ben gegaan en voor het eerst weer eens de hele nacht goed heb geslapen. Op het logeerbed, lekker rustig, niet naast een woelende en zwetende man. (Had ik al eerder moeten doen natuurlijk, maar dat logeerbed moest eerst opgemaakt worden en dat leek me steeds zo'n onoverkomelijk obstakel.) Zometeen komen de ouders van Henk onze hond ophalen, ze hadden besloten dat het wel aardig was om ons op die manier 'wat te ontlasten'. Wel lief hoor, die oudjes.. En toegegeven, het scheelt inderdaad, ik kan die drie wandelingen per dag best missen, ik sjouw me toch al een ongeluk met Bo en boodschappen (want ja, het hamsteren gaat gewoon door ).

Vrijdag 11 juli 2003 om 11:42 uur.
De stand van zaken: Henk weer hoge koorts, vanmorgen ook nog bijna ruzie met hem gehad, mijn humeur nu echt beneden peil. Heb net maar een lange wandeling met Bo gemaakt, vermoeiend, maar de hele tijd achter haar aanrennen terwijl ze het huis afbreekt (goh, zou ze ook wat onrustig zijn?) is nog veel vermoeiender dus vandaar.
Had vannacht bijna niet geslapen door de aanhoudende 'bijna weeën' (waar ik inmiddels echt kapot van ben, dat gaat al vier dagen zo) en toen ik vanmorgen dus, hoopvol, onze slaapkamer in kwam om te kijken hoe Henk zich voelde en nog steeds een hoopje ellende zag liggen zakte de moed me echt in de schoenen, ik kreeg echt zo'n steen in mijn maag, knoop in keel, hoe noem je dat, en kon er echt niets aan doen, de tranen gingen gewoon stromen.

Er komt ook bij dat ik me eigenlijk heel schuldig voel tegenover het jongetje in mijn buik, er is steeds wat, ik heb me nog steeds niet echt met hem bezig kunnen houden, ik heb het gevoel dat hij zo in de verdrukking komt.. Zelfs nu hij bijna geboren gaat worden is hij nog niet aan de beurt.

Vrijdag 11 juli 2003 om 15:00 uur.
Het gaat ineens gelukkig iets beter hier, de koorts van Henk is een stuk minder en ik vermoed (smeek?) dat het nu blijvend is. Nou, nu klaar hoor!
Ik ga gewoon uit deze dip klimmen nu.

Zaterdag 12 juli 2003 om 13:11 uur.
De essentials: het gaat goed met ons alle vier, Bo slaapt, Ief heeft gelukkige ogen, mijn koorts is gezakt en Merlijn neemt kleine slokjes van zijn moeder. Toen we wisten dat we weer zwanger waren hebben Ief en ik besloten om een tovernaartje op de wereld te zetten omdat ons dat wel nodig leek. Dat zij toen ook gelijk heeft besloten dat ze zelf kon heksen heb ik gemist, maar het is toch wel knap om precies te beginnen met bevallen toen mijn temperatuur weer onder de 39 was gezakt. Gisteravond om 23.00 uur kwam Ief naar beneden en waren de weeën echt begonnen. We hebben daarna samen mijn liefste Bo naar mijn ouders gebracht (ze ging dus nog even mee de flat in, wee in de lift omhoog, wee in de gang, wee in de keuken, wee in de lift naar beneden!!!) en daar na zo snel en glijdend mogelijk koers gezet naar het ziekenhuis..

Aangekomen in het ziekenhuis, ongeveer om twaalf uur, was de VK er al. Hartje geluisterd, was allemaal goed, daarna toucheren, oh zei ze.... je hebt al 8 cm, het gaat snel gebeuren. de weeën werden steeds heftiger en om eerlijk te zijn de herinneringen aan de vorige keer ook. Zij heeft toen (goddank) direkt de vliezen gebroken; mis. Groen. Ze schoot toen zichtbaar (gelukkig niet voor Yvon) in de stress. Op de brancard, naar aan andere kamer, weer een hoop mensen, draadje op het hoofd, hartje dat trager en trager wordt, bezorgde gezichten vacuümpomp en Ief moest gaan persen, die lieverd begreep er helemaal niks meer van want daar moet je immers uren op wachten..? Ze heeft het zelf gedaan, er is alleen een beetje meegeholpen bij het laten geboren worden van het hoofdje en dit keer mocht ons kindje na wat leegzuigen en controles even op haar buik blijven. Het was toen 00:40. Wat nog een grote schrik was, er zat een volledig aangetrokken knoop in de navelstreng, daardoor ging het dus ineens zo snel naar beneden met de hartslag en kreeg hij het benauwd. Arm kereltje. Wel erg misselijk en hoofdpijn natuurlijk maar hij heeft het gered. Het gaat nu met die twee erg goed.

Bo en ik zijn alleen een beetje in de war.

Ontdek je plekje*

2011-07-07T22:58:00.016+02:00

*Haha, heette dat programma echt zo?

Gisteren twitterde ik dat ik een nieuwe lievelingsplek had. En dat ik er op dat moment zat. Maar dat ik niet ging zeggen waar het was. Anders zat straks iedereen er.

En wat doe ik nu? Ik blog erover. Dat is misschien een beetje dom, maar ja.

Ik was op het Ciboga-terrein, het vroegere circus-, boden- en gasterrein, aan de rand van de binnenstad van Groningen, waar alles is platgegooid om er een huizenproject te starten. En omdat de bouw om de een of andere reden is uitgesteld, doen ze er nu iets anders mee. Iets tijdelijks.
Het moet een soort stadstrand worden ofzo. Ik heb geen idee wat precies de bedoeling is, of wanneer het af is, maar voorlopig is het fantastisch: een vreemde lege vlakte midden in de stad met zicht van binnenuit op de skyline van Groningen, met kerktorens, een watertoren, de fabriekspijp. En hijskranen. (Ik hou enorm van hijskranen. Maar dit terzijde.)
Er is een grasveld ter grootte van een voetbalveld, een zandbak van 50 bij 50 meter met (ineens zomaar daar) een prachtig houten terras en – wat ik echt fantastisch vind – een immense duikboot van autobanden, gemaakt door kunstenaar Harm Naaijer en bedoeld om op te klimmen. Een bizarre plek. Een geweldige speeltuin.
En het gekke is: er was gewoon niemand.
Niemand.
Alleen ik was er.
Met de zes kinderen die ik bij me had. Maar die waren zo ver weg aan het spelen dat ik een verrekijker nodig had om ze te kunnen zien.

Dus daar zat ik, urenlang. Op die rare desolate vlakte, nog geen tien minuten lopen van ons huis. En misschien kwam het door de windstilte of de drukkende warmte, maar er daalde een enorme rust over me neer. Of zo u wil: ik werd helemaal zen.

En dat was welkom ook, kan ik zeggen. Want ik heb het nogal druk. Haha, ik ga niet eens opnoemen wat ik de komende weken allemaal moet doen, want dan flip ik. Ik zal u een geheimpje verklappen; ik ben niet zo stressbestendig.

En toen stond ik op om foto’s en filmpjes te maken.

Van Toetanchamon en Jantje

2011-07-05T22:50:00.011+02:00

‘Wat wil je eigenlijk voor je verjaardag?’ vroegen we aan Merlijn.
En er volgde een lange stilte.
'Ik weet het niet,’ klonk het tenslotte.
Op zich best bijzonder; ik kan me herinneren dat ik vroeger continu een verlanglijst bijhield.
We hielpen hem wat op weg. ‘Wil je Lego? Skates? Playmobil? Een jojo? Kleurpotloden? Hardloopschoenen? Een DS? Een vlieger? Een boek? Chocola? Een bel op je fiets?’
‘Ehm,’ zei Merlijn. ‘Nee.’
‘Maar er is toch wel iets dat je graag zou willen hebben?’
‘Ehm. Nou doe dan maar een skateboard.’
Doe dan maar een skateboard.
‘Maar met dat waveboard dat je vorig jaar kreeg heb je ook nooit iets gedaan!’
‘Nee, omdat ik dat niet kán.’
‘Omdat je nooit hebt geoefend! Denk je dat je dat wel gaat doen met een skateboard? Daar moet je ook voor oefenen namelijk. Oefenen. Jeweetwel.'
We grinnikten. Alledrie. Want oefenen, moet u weten, dat is gewoon niet helemaal zijn eh... ding. Dat heeft ie van zijn vader. Als iets niet vanzelf gaat, dan zoekt ie wel iets anders, dat wel vanzelf gaat.
En daarbij, hij is gewoon geen speelgoedkind.
Net als Bo, feitelijk. En Loïs.
Geen speelgoedkinderen.
Ze houden van kletsen.
En van buitenspelen. Zonder bal, het liefst.

Maar wat moesten we hem nou voor zijn verjaardag geven?
'Ik weet het!' riep Merlijn ineens. ‘Ik wil een beeld van Toetanchamon!’
Henk en ik keken elkaar aan met opgetrokken wenkbrauwen. En waarschijnlijk allebei dezelfde visioenen van een tripje naar Egypte.
‘Of nee,’ zuchte Merlijn. ‘Dat hoeft ook eigenlijk niet echt.’
Hij zuchtte nog eens.
‘Ik weet het gewoon niet.’

Nee.
Nja.
Dan weten wij het ook niet.

Raar joch.
Misschien is ie wel tevreden? Ofzo?

Moet ik ineens denken aan dat mopje van Jantje, zes jaar oud, die in zijn leven nog nooit een woord heeft gesproken. En ineens, op een morgen, aan de ontbijttafel uitroept: 'Waar is GODVERDOMME de AARDBEIENJAM!'

Zijn ouders helemaal in tranen natuurlijk: 'Oh, Jantje, je práát, je kunt práten! Dat heb je nog nooit eerder gedaan!'

Zegt Jantje: 'Tot vandaag was hier ook altijd alles in orde.'

Eh.

Ja.

Maar als u cadeau-suggesties heeft, graag.

Het was weer circus

2011-07-03T20:57:00.007+02:00

Vandaag was de grote voorstellingsdag van Circus Santelli, waarop alle oefengroepen hun kunsten vertoonden. Om 11 uur vanmorgen was de groep van Merlijn aan de beurt, om 16:30 uur de groep van Bo. Dus daar waren we wel zo'n beetje de hele zondag mee zoet. Maar het was leuk! Hartstikke leuk. Ook al kan ik inmiddels geen circuskostuumpje meer zien.

De foto's en filmpjes zullen voor u niet echt interessant zijn, maar ik geef ze toch.

Voor het plakboek, dat dit blog ook is.

Aldus

2011-07-01T21:21:00.008+02:00

Dat twitterde ik twee maanden geleden. En schreef daarbij de merknaam verkeerd, zie ik nu. Nja. Het geeft al aan hoe geïnteresseerd ik werkelijk was. Niet. Ik vroeg me alleen even hardop af wie er in vredesnaam op zulke hemeltergend lelijke schoenen zou gaan lopen, ook al zouden ze dan hoegenaamd nog zo je spieren verstevigen en je houding verbeteren.

Had ik nooit moeten doen.

I jinxed it.

Ik vroeg me af wie die dingen zou gaan dragen. Het antwoord heb ik nu. Leest en huivert mee met de volgende dialoog, die vanmiddag plaatsvond in een zekere schoenenwinkel in Groningen.

Henk: Hee, kijk eens, dat zijn van die schoenen met zo'n gekke zool. Waar je je spieren mee traint.

Ik: (...)

Henk: Zal ik ze eens een passen?

Ik: (...)

(...)

Henk: Goh, die zitten lekker!

Ik: (...)

Henk: En ik vind ze eigenlijk helemaal niet zo lelijk...

Ik: (...)

Henk: Eigenlijk wel gaaf zelfs. Ja.

Ik: (...)

Henk: En nee echt, ze zítten lekker!

Ik: (...)

Henk: Oja, ik voel het nu al, dit gaat echt zó goed zijn voor mijn rug...

Ik: (...)

Henk: En ze zijn nog eens enorm afgeprijsd ook!

Ik: (...)

Henk: (...)

Ik: (...)

Henk: (...)

Ik: Nou, schat, dan moest je ze maar kopen hè?

Aldus.

Het wachten waard

2011-06-29T22:54:00.015+02:00

Het is al meer dan een jaar geleden dat de vader van Henk werd begraven, maar het was nog steeds niet helemaal klaar; er was nog geen grafsteen.
Want dat had namelijk nogal wat voeten in aarde (wat in dit kader ineens een wat vreemde uitdrukking is). Wat moest het worden? Een zwerfkei? Zo'n platte steen, van marmer? Een gedenkteken van koper? Of iets van hout?
In elk geval iets bijzonders, wilde Henk. Misschien met een orchidee, de lievelingsbloem van zijn vader – of eigenlijk veel meer dan dat; de laatste jaren van zijn leven had hij het zo mooi mogelijk laten bloeien van de bloemen tot een ware kunst verheven.

Ja, het moest iets worden met een orchidee. Maar dan niet kitscherig.

Uiteindelijk vonden we een steenhouwer in Den Andel, aan het wad.
Er volgde een gesprek, er gingen wat schetsen over en weer, en een tijdje later was men eruit. Het zou een pilaar worden, van basalt. Met twee kleinere zuiltjes ernaast met de tekst. Een voor de overledene, de ander voor mijn schoonmoeder, die op termijn het graf met hem zal delen.

Maar toen trad er vertraging op.
De steenhouwer werd ziek.
En er waren andere problemen, waar we de vinger niet echt op konden leggen.
Dus het duurde maar en duurde maar.
En mijn schoonmoeder werd bijkans gek. ‘Straks val ik ook dood neer (niet eens zo ondenkbaar als je al 88 bent) en dan heb ik het niet eens gezien!’ riep ze maar steeds. Waarbij ze haar armen dan wat ten hemel hief.
En ze had ze natuurlijk groot gelijk.
Want het moest nou maar eens gedaan zijn.
Om in elk geval dat stukje af te kunnen sluiten.

....

Gisteren was het dan ineens toch zover; we kregen het bericht dat het monument was geplaatst. En eerlijk, het was het wachten waard. Het is prachtig.

Vanavond, tijdens het eten, viel Henk ineens een tijdje stil en zei toen: ‘Er zullen vast wel weer mensen in de familie zijn die gaan zeggen: (Groningse tongval aan) Was dat nou nodig? Zoiets aparts?
We grinnikten.
Want ja, inderdaad. Dat was nodig.

Warme maandag

2011-06-27T21:55:00.008+02:00

Na een vermoeiende week (met een tijdelijk invalide man - zenuw in de knel in onderrug - en heftige werkstress en rotweer) die resulteerde in een toestand van algehele instorting die zich uitte in een helse pijn in mijn maag die me twee dagen letterlijk dwong horizontaal te blijven, ben ik weer boven jan en is het hoog tijd om weer eens wat nieuws te etaleren in de etalage van mijn leven die mijn blog heet.

En dit, was een bijzonder slechte zin. Maar u heeft de informatie.

Wat is het warm hè.

En wat doe je als het warm is?

Ook al is het gewoon maandag?

Dan maak je aan het eind van de middag een pan pasta, verpakt hem in een handdoek, gooit hem achterin de auto samen met wat kinderen en zwembroeken en rij je naar de Hoornse Plas. Om te picknicken en te zwemmen. En kastelen te bouwen. En kikkers te zien. En een bloedzuiger, op het been van Bo. En meerkoetjes. (Of koevoeten, zoals ze heten sinds Merlijn uitriep: 'Kijk, daar! Een nest jonge koevoeten!', toen we in Meppel langs het water reden. Want in Meppel, daar waren we ook. Gisteren. Maar daarvoor mag u even hier klikken.)

Kijk, hier mochten alleen wij wandelen:

(Geen foto van de bloedzuiger, helaas. Ik moest het beest er metéén afhalen van Bo, ik mocht niet eens even eerst mijn iPhone halen. Tsk.)

Heintje, eat your heart out

2011-06-22T23:55:00.006+02:00

Soms ben ik net Ernie. En de mensen in mijn omgeving zijn Bert.
Dan denkt Bert dus dat het ein-de-lijk klaar is, afgelopen met het gezeur, en dan krijgt ie dit: ‘Oooooh. Wat hád ik een dorst, Bert!’

‘Oooooh. Wat wás ik jarig, Bert!’

Bent u daar nog?
Nouja, het was ook maar een hersenspinsel, een halfslachtige poging om te verantwoorden wat ik ga doen. Ik ga namelijk nog even de integrale tekst van mijn prachtige verjaardagslied opschrijven hier.

Waarbij dan wel meteen een dingetje eh... opvalt: blijkbaar heb ik met al mijn overdreven gewauwel over veertig worden, mijn kind didactisch heel onverantwoord opgezadeld met het idee dat het vreselijk is om oud te worden en er oud uit te zien.
Nja.
Nja.
Dit terzijde,
het is een prachtig lied.
En zó lief.

Mama
je bent al veertig
maar je lijkt nog heel erg jong
je bent nog zoet en zacht
en iedereen vindt je lief

Mama
je bent zo lief zoals je bent
en niemand anders is zo goed, zo top en zo cool!

En mama
je bent niet oud
je ziet er nog heel jong uit

Maar mama
ik vind je lief zoals je bent
en niemand anders is zo goed, zo top en zo cool!

Tekst: Bo en Vera
Muziek: Remko Wind

(Heintje? Klik )

Vaderdag

2011-06-19T21:29:00.025+02:00

Om half zes ging ik slapen en om half negen werd ik alweer wakker - doodmoe, maar zonder kater gek genoeg (later bedacht ik dat ik natuurlijk gewoon nog dronken was, haha) - van een Henk die onrustig deed. Door, wat bleek, pijn in zijn rug. Heel erg. Hij kon he-le-maal niks meer. Liggen, lopen, staan noch zitten. En dan blijft er weinig over kan ik zeggen. Dus we begonnen de dag met het bellen van de huisartsenpost die een stapel pijnstillers en spierverslappers voorschreef. Die niet echt hielpen, helaas.
Zielig, joh! Nee, echt.

Maar u begrijpt, dat het na vannacht nógal een teringbende was in huis met alleen al een kleine honderd glazen die door het huis zwierven, met restjes wijn en drijvende peuken en verder allemaal vieze schaaltes en bierflesjes en asbakken en nouja, zoals u zich kunt voorstellen en dan nog een beetje erger. Bovendien stond er buiten nog een enorme partytent te klapperen in de regen.
En wie was dus de persoon die al deze dingen het bonzend hoofd ging bieden? Moi.

Met gelukkig wat hulp van logee R. en de superburen van wie we de tent hadden mogen lenen en die ons ook nog hielpen met het opbouwen én afbreken.
Maar tsjonge, dit allemaal even terzijde, was het leuk? Jah!! Het was héél leuk. Met héél véél leuke, lieve mensen en cadeaus en verrassingen.

Ik was echt. Heel. Erg. Jarig.

En het weer viel hartstikke mee.
En er waren hoogtepunten.

Hier eentje van vroeg op de avond:

(Naast Bo staat vriendinnetje Vera. Haar steun en toeverlaat in deze. En ook een beetje mijn dochter :))

En, vooruit, hier eentje van vroeg in de ochtend: een werkelijk briljant optreden van AJ (alias de moeder van Vera). Helaas slechts een kort stukje, maar wél met een bijzondere cameravoering. *kuch*

Oja. En kijk: zij waren er ook! Klik

En nu ga ik naar bed.

What was I thinking?

2011-06-17T21:07:00.008+02:00

Clearly I wasn't thinking at all.

Want tsjongejongejonge wat heb ik mezelf weer wat op de hals gehaald.

'Ga je een feest geven als je veertig wordt?' werd me veelvuldig gevraagd de laatste maanden.

'Och,' zei ik dan en haalde zo wat mijn schouders op.

Want ik wist het niet zo goed.

Ik liet het maar liever gewoon wat voorbij gaan, geloof ik, onder het mom van 'als er een boom omvalt in het oerwoud en niemand hoort het, maakt het dan geluid?'

Maar dat was natuurlijk geen optie. Want er zouden natuurlijk tóch wel mensen komen en dan werd het vanzelf tóch wel weer een feestje; gewoon zo'n feestje als alle feestjes.

En dat vond ik dan ook weer niet leuk.

Het moest dan in elk geval ánders. Het is tenslotte niet zomaar een verjaardag, nee, ik word véértig, daar had ik niet voor niets iedereen het afgelopen jaar mee aan de kop gezeurd.

Dus.

Zou ik een kroeg afhuren?

Een picknick organiseren, aan het water?

Pfff.

Ik wist het echt niet.

Maar toen was het ineens juni en moest ik toch echt wat gaan beslissen. Dus ~~gemakzuchtig~~ dapper besliste ik maar dat ik het wel gewoon thuis zou doen. Maar dan groter dan anders; met dj's en live muziek en véél mensen. Ik maakte een evenement aan op facebook en klikte daarbij op wat vrienden, stuurde een mail naar een aantal adressen uit mijn adresboek en sprak zo links en rechts wat buren aan in het voorbijgaan.

Telling gisteren wees uit dat ik een slordige 78 mensen (we hebben veel buren) bleek te hebben uitgenodigd. Van wie nog maar slechts een enkeling had laten weten niet te komen.

Slik.

Want hoeveel wijn en bier en fris moet je daarvoor in huis halen? Hoeveel hapjes maken?

Intussen bleek weeronline de prachtige datum van 18 juni maar geen hoger weercijfer te willen geven dan een..... 1. Met stortregens en windvlagen en brrr en nouja, niet echt wat men voor ogen heeft voor een tuinfeest. (Nou hebben wij geen tuin, maar wel een plein.)

Slik2.

Want. Waar. Ging ik die 78 mensen (nouja, er zullen er toch in elk geval wel veertig komen?) dan allemaal láten in ons huis? Alleen de keuken - het toneel van de ordinaire feestjes - zou zeker niet voldoen. De woonverdieping moest er ook bijgetrokken worden. En, kom, dan toch ook maar een partytent buiten, tegen de gevel.

We hebben f**king het hele huis verbouwd vandaag!

Haha, we hebben gewoon een dansvloer. Met een discobol.

En nu ben ik kapot.

Maar ik ga nog even zestig eieren vullen.

We liepen wad op blote voeten

2011-06-12T20:54:00.013+02:00

Ik ben nog steeds niet helemaal de oude; nog steeds gezelligheidsmoe. Gisteren leek het wel weer wat te gaan en na afloop van de theatervoorstelling Alice in Wonderland van het NNT dronk ik nog wat bij een kampvuur en sprak ik met een aantal vrienden af om vandaag, met de kinderen en Henk, naar het Gideonfestival te komen.

Maar vanmorgen werd ik wakker met een hevig gevoel van weerzin. Bah, dacht ik. Festival. Drukte. Harde muziek. Veel geld betalen voor drankjes. En als het nou nog Pinkpop was. Nee. Ik wil iets suffigs doen. Iets rustigs. Ergens met z'n vijven naartoe rijden en dan wandelen. Ons even verstoppen voor de wereld.

En dat deden we toen gewoon. We reden naar Noordpolderzijl, helemaal bovenin Groningen. Een prachtige plek. Het is dat je in de verte Schiermonnikoog en Borkum ziet liggen, anders zou je denken dat de wereld er ophoudt. We klommen de dijk over, liepen door een weide met paarden en het karkas van een schaap en bij het wad gekomen besloten we in een opwelling onze schoenen uit te doen en een eind de kwelder in te lopen.

Dat vergt even wat zelfoverwinning, om met je blote voeten die pikzwarte blubber in te stappen, maar dan heb je ook wat.

De kinderen vonden het geweldig.

Haha, die kleine Loïs. Met die pootjes door het slijk.

Onderweg:

Noordpolderzijl:

De liefste mama van de wereld

2011-06-10T23:09:00.011+02:00

Ik ben de liefste mama van de wereld.
U denkt nu misschien ja, nee, ho, wacht, dat klopt niet want dat ben ík, of dat is mijn buurvrouw, of dat was mijn eigen moeder, maar nee, u heeft het mis, IK ben de liefste mama. Want dat zeggen mijn kinderen. En aangezien zij nooit liegen, is het zo.

Nou vraag ik me best wel eens af of ik die status eigenlijk wel verdien, hoor.
Want ik vind mezelf eerlijk gezegd vaak de verschrikkelijkste moeder van de wereld. Ik doe mijn kinderen namelijk met regelmaat pijn.
De deur dichtslaan met vingertjes ertussen, velletjes tussen de rits van de jas trekken, alleen de hete kraan aanzetten in bad, voetjes in schoentjes duwen waar ook al een legoblokje/walnoot/sleutelhanger in zit, ik draai er mijn hand allemaal niet voor om.

Gisteren was het weer lekker raak.
Een klassieker, schijnt.

Ik was nadat ik Merlijn van school had gehaald, nog wat blijven hangen op het schoolplein. We vertrokken zo’n beetje als laatsten en ik bleef vervolgens, met mijn fiets tussen mijn benen, nog even kletsen met een juf over rare ouders in het algemeen en rare ouders in het bijzonder, naar aanleiding van een voorval.
Merlijn en zijn vriendje stonden op de stoep te wachten en Loïs klom intussen op mijn fiets en ging achterop zitten.
‘Nou ben ik natuurlijk óók niet het toonbeeld van de verantwoordelijke ouder,’ hoorde ik mezelf in het gesprek zeggen (das psychologisch hè, jezelf een beetje naar beneden halen opdat je gesprekspartner dat dan onbewust zal proberen te weerleggen en denken jawél, jawél, Novy, jij bent juist wel het toonbeeld van de verantwoordelijke ouder) ‘maar zó bont maak ik het geloof ik ook weer niet.’
Nee, haha, beaamde de juf.
En we lachten samen.
En toen was het maar eens tijd om te gaan.
Ik riep: 'Kom jongens,' tegen Merlijn en zijn vriendje, ‘rennen jullie maar over de stoep naar het eind van de straat’ en fietste weg.
Daarbij vergetende, dat Loïs achterop zat.
Of nee, dat ze achterop zat wist ik wel, maar ik realiseerde me niet dat ze daar niet hóórde. Dat ze nog te klein is voor achterop. Dat ze natuurlijk gewoon voorin de mand hoort, of op zijn minst op het zadeltje, voor me.
Ik was nog geen tien meter op weg, toen de tijd ineens vertraagde.
Raarr...mijn fiets doet gek... ik kom niet meer vooruit.....het lijkt wel of er iets in het wiel zit....
En toen hoorde ik de ijselijke gil van mijn dochter, en de tijd vloog weer in volle kracht vooruit. Waah! Nee! Voetje tussen de spaken! Maar wat doet ze dan ook achterop! Op blote voetjes bovendien! Wat ben ik toch een sukkel!

Het was, denk ik, een lesje in nederigheid.

Gelukkig slechts een mild lesje, want het bleek mee te vallen; er is niets werkelijk stuk. Alleen wat oppervlakkige schade.

Uhm.

Wat komt er toch veel moois uit België

2011-06-08T20:39:00.018+02:00

Ik had wel van alles meegemaakt, hoor. Ook al schreef ik dat niet. We hadden een heel leuk weekend, bijvoorbeeld.

(Een beetje te leuk, eigenlijk. Heeft u dat wel eens? Ik heb dat dus soms ineens, dan is het me ineens allemaal te leuk. Of te veel leuk achter elkaar, bedoel ik. Dan ben ik ineens leukedingenmoe. Heb ik behoefte aan regelmaat. Aan rust. Structuur. Aan gewóón. Beetje werken, eten koken, kindjes voorlezen, tv kijken en naar bed. En dat dan twee weken achter elkaar. Maar ja, dat is een utopie. Want het is hier nooit gewoon. En dat wil ik ook niet echt. Alleen nu even wel. Want ik ben ook een beetje ziek. Ziekjes. Ziekig. Nouja, niet echt ziek dus, maar gewoon blegh. ~~Kou gevat~~. Verkouden. En oud. Over tien dagen 40. Dat.)

Maar het weekend dus.

De circusjuf van Bo had op facebook gevraagd of iemand een tent te leen had. Dus ik nam de eerstvolgende keer onze tent mee en terwijl ik hem overhandigde zei ze:

'Gaan jullie zelf dan niet?'

Ik dacht: waarheen? en zag tegelijkertijd op de muur een poster hangen, van de Circus-theater dagen op Schier. Oja. Vergeten. Allemaal andere afspraken gemaakt.)

'Nee,' zei ik. 'Kan niet. We hebben onze tent uitgeleend.'

Dat klinkt flauw, maar het was op dat moment best heel grappig.

Echt.

Nouja.

Toen gingen we dus maar vrijdag, voor een dagje.

Een beetje onvoorbereid, eigenlijk. Een beetje op de bonnefooi. Zo van 'we gooien wat in een tas, we stappen op de boot en we zien wel'. En dan sta je dus vervolgens aan de overkant, met je drie kinderen, zonder gereserveerde fietsen en zonder geld voor de bus. Want we hadden allebei geen cash en je kunt niet pinnen op de kade van Schiermonnikoog.

En het is nogal een eind lopen van de boot naar het dorp.

Dus zo wurmde ik me langs allemaal mensen een overvolle bus in, tegen de chauffeur roepend dat 'ik er zo weer uitging, alleen even iemand moest spreken' om geld te lenen van een collega van Henk die we op de boot al hadden herkend (en gesproken) en die ik net in die bus had zien verdwijnen. Nja, zo kan het ook, zullen we maar zeggen.

Maar dan: heb je welgeteld effectief een uur of zes om alles te doen wat je van plan bent. Circusvoorstellingen bekijken én naar het strand (natuurlijk) én ijsjes eten én nouja, dan moet je alweer terug naar de boot. Kapot was ik, toen we thuis waren.

Maar wat we de volgende dag deden, dat was wel heel bijzonder. Zo bijzonder dat ik eigenlijk niet weet hoe ik het moet opschrijven.

Stelt u zich voor.

Ergens in de provincie Groningen.

Een tuin. Een hele grote tuin. Met bomen en gras. En een kerk.

Een kerk die een restaurant is. Een geweldig restaurant.

Een restaurant dat op een warme lentemiddag in juni is afgehuurd door twee ~~malle~~ ~~maffe~~ nouja gekke lieve mensen om daar - zomaar omdat het leuk is - met een heleboel vrienden (waaronder wij! Jeuj!) en hun kinderen te gaan eten.

Witte opblaasbanken op het gras. Champagne.

Kinderen die nat worden onder de tuinsproeier en die (Loïs) bloot over het grasveld rennen.

En dan aan tafel. Eten en drinken; kreeft en asperges en lamsbout en wijn - buiten, onder de parasols. De kinderen (zeker 30) ín de kerk, aan een lange ovale tafel, met kandelaars en damasten tafellakens en servetten en zilver en prachtig servies. Alwaar patat werd geserveerd. En frikadellen. Briljant.

Daarna zwemmen in het kanaal. De kinderen dan. En een enkele volwassene (hè Henk?).

Nee, maar echt. Het was een Fellini-film.

Ik kan er met goed fatsoen maar één foto van laten zien, die eigenlijk de lading lang niet dekt, maar wel enigszins de mate van ontspanning weergeeft.

Oja, en Henk deed op Hemelvaartsdag ook nog iets leuks. Dauwpop, in Hellendoorn. Met studenten. En daar namen ze onder andere dit op:

Henk moet steeds bijna huilen als hij het hoort. Met name als zanger Ruben Block zijn kopstem inzet. Maar dat ís dan ook prachtig.

Wat kunnen ze tekenen hè, die meiden

2011-06-05T23:12:00.006+02:00

Wie A zegt moet ook B zeggen en nouja, dan ook maar C.

En let goed op, want naakter dan dit krijgt u me niet te zien.

PaRAAAATT

2011-06-01T22:08:00.003+02:00

Om u maar weer eens even wat anders te laten zien dan de visualisatie van een blote Novy,

hier een filmpje.

Een meesterlijk filmpje, al zeg ik het zelf.

Vooral vanaf 20 sec.

Haha. Hoe ze dan ineens een beetje verlegen met haar tong in haar wang staat te prikken.

Geweldig vind ik het.

Maar ja, ik ben dan ook verliefd op dat kind.

Gewoon lijnen en vormen

2011-05-30T23:08:00.011+02:00

Een tijd geleden las ik op de facebookpagina van vriendin AJ:

Wie doet er mee met de workshop modeltekenen? Meld je aan!
We hebben ook nog modellen nodig.

Er werd al flink gereageerd op de oproep door mensen die ik ken en omdat ik ook gezellig een duit in het zakje wilde doen, typte ik in de reactiebox: Nou, ik kan niet tekenen, dus dan moet ik maar model zijn, hè.
Voor de duidelijkheid: dit was een grapje.
Geen moment gedacht dat iemand het serieus zou opvatten, omdat ik zelf ook geen moment dacht dat mijn theezakjes en striae-buik een interessant stilleven zouden vormen.
Ik was het dan ook meteen alweer vergeten, tot ik een paar dagen later, in de gang van de school, achter me de stem van AJ hoorde zeggen: ‘Hee, super zeg, dat je model wilt staan!’
‘Eh...oh. Ja, haha. Nou, kijk, weet je.. dat was eigenlijk...’
‘Ja, nou niet terug krabbelen hoor, we hebben je voor 5 juni op de agenda gezet. Je weet toch wel dat het naakt is, hè?’
Ik was er al bang voor.
‘Ja...ja, natuurlijk. Tuurlijk. Prima. Hartstikke leuk,’ hoorde ik mezelf zeggen.
Want ik dacht inmiddels: waarom ook niet. Je moet alles een keer gedaan hebben ~~voor je veertigste~~ in je leven.
En vervolgens vergat ik het maar weer zo’n beetje.

Want het was tenslotte nog lang niet zover.

‘Begrijp ik nou goed dat je model gaat staan voor de workshop van AJ & H?’ vroeg Henk ineens, een paar dagen geleden. En keek me daarbij op een bepaalde manier aan. Op zo’n ‘vind-je-dat-nodig?’-manier. Of misschien was dat mijn perceptie, dat kan natuurlijk ook.
‘Oh,’ deed ik overdreven schijnheilig, ‘had ik dat nog niet verteld?’
Maar misschien moest ik inderdaad mijn motieven maar eens onder de loep nemen. Ik was voor het gemak blijven hangen in het schouderophalend ‘waarom niet’, maar de vraag was misschien meer: ‘waarom wel?’
Dus ik begon met:
Wie A zegt – ook al was het dan uit onhandigheid – moet ook B zeggen.
En: Het zijn mijn vriendinnen. Die geven een workshop en hebben modellen nodig. Ik doe het gewoon om te helpen.
En: Jemig, ik ga toch ook in de sauna zitten, ik voel me niet ongemakkelijk bij bloot, dus prima toch?
En: Een model is gewoon een object. Het is echt niet zo dat ze naar mij gaan zitten kijken, ik ben gewoon lijnen en vormen.
Dit allemaal om de vraag maar zo’n beetje te omzeilen: ben ik een exhibitionist? Ik loop graag te koop met allerlei zieleroerselen, maar ben ik ook een lichamelijk exhibitionist? Vind ik het misschien gewoon leuk?

Nou:

Nee. Ik ben geen exhibitionist. (Dat had ik dan ook beter 15 jaar geleden kunnen zijn.)
En of ik het leuk vind weet ik nog niet.

De radslagblessure

2011-05-26T22:26:00.007+02:00

Bo maakt ongeveer 150 radslagen per dag. Dat zijn er zo’n 1000 per week, 4000 per maand.
Een beetje manisch is dat wel, ja.
Een radslagneurose zou je het kunnen noemen.
Me dunkt ook, dat je dat niet ongestraft kan doen.

‘Ik heb zo’n pijn aan mijn voet,’ klaagde Bo maandag ineens, tijdens de eerste etappe van de avond4daagse. Nadere inspectie leverde een merkwaardige rode zwelling op, bovenop haar voet. Als je er alleen maar naar wees, kermde ze het uit.

Dinsdag besloten we dat ze maar beter een avondje niet kon meewandelen (je mag één avond missen voor een medaille), gisteravond ging ze wel weer mee, maar volbracht de 5 kilometer grotendeels in de kinderwagen van Loïs.

Vandaag leek het me een goed idee om maar eens naar de huisarts te gaan.

‘Tsja, dat is flink geïrriteerd,’ concludeerde de dokter. ‘Het ziet er uit als een beginnende botvliesontsteking. Heb je zelf een idee waar het van komt? Doe je misschien iets speciaals met je...linkervoet?’
‘Neu,’ zei Bo.
Ik kuchte nadrukkelijk.
‘Nou ja,’ zei Bo.
‘Wat?’ vroeg de dokter.
‘Ik doe wel eens radslag,’ zei Bo.
'Wel eens,' zei ik.
‘Nou ja, best vaak,’ zei Bo.
‘En land je daarbij op je linkervoet?’ vroeg de dokter.
‘Uh-uh.’

Dus nu heeft ze voor minstens twee maanden een radslagverbod.
Dat wordt afkicken. Cold turkey.
Ook mag ze niet rennen, springen, of andere dingen doen waarbij ze haar voet zwaar belast; gelukkig is de sportdag van morgen afgelast in verband met de slechte weersvoorspellingen.

Verder hoop ik maar dat ze het redt.

Zonder radslag.

Zijwieltjes vertragen het proces van leren fietsen gemiddeld met 1 tot 1,5 jaar

2011-05-24T10:18:00.009+02:00

Dat is de conclusie van een wetenschappelijk onderzoek dat niet heeft plaatsgevonden – althans, niet waar ik bij was – maar die waarschijnlijk dicht bij de waarheid zit.

Want kijk.
Waar draait het om bij fietsen?

Juist. Om evenwicht. En om het besef dat een fiets, omdat hij twee wielen heeft, omvalt tenzij hij voorwaarts wordt aangedreven.
En leer je dat op een fiets met zijwieltjes?

Nee. Je kunt gewoon stil gaan staan en even in je neus peuteren. Met je voeten op de trappers.
Trappen, dat is het enige dat je leert op een fiets met zijwieltjes. (En sturen, denk u nu misschien, nou, mis: sturen op een fiets zonder zijwieltjes is iets heel anders. Je stuurt namelijk niet de bocht in met je stuur (of slechts minimaal), je doet dat door je gewicht te verplaatsen; je maakt de bocht met je lichaam. Het stuur is slechts nodig om te corrigeren.) Nou is trappen natuurlijk ook niet geheel onbelangrijk bij het fietsen, maar veel makkelijker om te leren.

De uitvinder van zijwieltjes zou voor zijn broek moeten hebben! Omdat hij (of zij) het fietsen-leren voor veel kinderen decennialang onnodig heeft gefrustreerd, door het vooral een kwestie te maken van het afleren van – voor het echte fietsen – verkeerde technieken en aannames.

Kijk dan, dat kindje fietst! Ziet u? Ze blijft in evenwicht, ze draait bochten. Alleen maakt ze de voorwaartse beweging door met haar voeten op de grond af te zetten, in plaats van op de trappers.

Als ik haar volgende week op een echt fietsje zet, fietst ze zo weg. Dat ga ik niet doen, want dit is nu nog veel te leuk. Maar toch. Ziet u het?
Merlijn, die ook een loopfiets heeft gehad, fietste toen hij drie was. Bo, geen loopfiets, was bijna vijf. Terwijl ze motorisch minstens zo handig was. Ik durf het echt zomaar te beweren: Zijwieltjes helpen een kind niet te leren fietsen. Integendeel.

* misschien dat ze me bij Puky zouden willen inhuren als tekstschrijver?

Feest en taart

2011-05-21T21:25:00.009+02:00

De aardbevingen zijn nog niet zijn begonnen, dat geeft me mooi even de gelegenheid om wat foto's te laten zien van de verjaardag van Loïs.

Oja. Nee. Het werd geen Knofje-taart.

Ik had geen oranje kleurstof en bovendien kan ik maar één soort taart maken en dat is de Slordige Verjaardagstaart: overduidelijk zelfgemaakt, maar indrukwekkend in omvang en zoete feestelijkheid.

Mijn motto: weinig inspanning, groot resultaat.

(Ik hou namelijk best van taarten bakken, maar heb totaal niet de behoefte me erin te bekwamen. Om figuurtjes uit marsepein te steken en meesterwerkjes te maken die eruit zien alsof ze van de luxe banketbakker komen. Wat heb je dáár nou aan. Misschien begin ik nog eens een bedrijfje. www.slordigetaarten.nl.)

'Wat wil je hebben voor je verjaardag, Loïs?'

'Een tattoo.'

Dus die tatoo kreeg ze. En een nieuwe loopfiets!

En een Mega-Mindy pak van oma.

En een ringetje.

Morgen wordt ze drie

2011-05-20T21:22:00.006+02:00

Ik was eigenlijk van plan om vanavond naar About Last Night te gaan kijken. Met de Rob Lowe van toen. U weet wel. Zoals Susy me vanavond naar mij twitterde:

Susyschrijft Susy @novy71 Woooow! About last night. Zwijmeldezwijmelderobdezwijmel.

Maar ja, ik moest de slingers nog ophangen (dat laat ik normaal gesproken aan Henk over maar die moest uitgerekend op de avond voor de verjaardag van ons kind wérken...tss.. Bij de 3voor12 clubtour in Diepenheim), de keuken nog stofzuigen en de cadeautjes nog inpakken. En toen had ik het eerste uur al gemist en dacht: laat maar.

Ook omdat de onvermijdelijke trip down memory lane inmiddels had toegeslagen.
Ik liet Rob Lowe voor wat ie was en las in plaats daarvan maar weer eens mijn 'brief aan ongeboren kind', en het verslag van die prachtige dag: 21 mei 2008.
Zucht.
Mooi, man.

Morgen wordt ze drie.

Meer lezen? Over 3voor12 en het geboortekaartje van Loïs? Klik

Een buik is een lichaamsdeel

2011-05-18T20:20:00.006+02:00

Ik wil niet veel zeggen, maar Bo en Merlijn hebben nu al meer leuke dingen gedaan dan ik in mijn leven. En dan bedoel ik met leuke dingen bijzondere dingen. Dingen die niet alle kinderen doen. (Zelf vinden ze het natuurlijk helemaal niet bijzonder want ze weten niet beter - dat heb je dan wel weer.)

Een paar maanden geleden hebben ze bijvoorbeeld met een groepje kinderen een liedje ingezongen in een studio, voor de komende theatershow van Jochem Meijer. Waar ze 'als dank' vrijkaartjes voor krijgen.

Omdat ik daar natuurlijk nog geen fragment van mocht laten horen - allemaal top secret hè - schreef ik er niet over, want dat werd dan nogal een kaal verslag.

Net als het verslag van vandaag: Bo en Merlijn hadden een heuse 'photo-shoot' voor het tijdschrift Groter Groeien, waarin over een paar maanden hun leuke hoofdjes te zien zullen zijn. Maar, u snapt het al, ook al krijg ik het materiaal vanavond of morgen toegestuurd, ik mag er voor het verschijnen van het blad niets van op internet zetten.

Dus.

Om er toch nog iets van te maken sluit ik af met de volgende hilarische dialoog, die onlangs ergens in onze vriendenkring plaatsvond:

Zij: ‘Vind je dat ik een buikje heb?’
Hij: ‘Ja, je hebt een heel schattig buikje.’
Zij (verbolgen): ‘Oh, dus ik heb een buikje.’
Hij (perplex): ‘HOE wil je dat ik het noem? Het héét toch gewoon een buik, of niet? Je hebt ogen, je hebt een neus en je hebt een buik. Buik, dat is de naam van het lichaamsdeel. Dus ja, je hebt een buik. Een lief, schattig buikje. Niet goed?’
Zij: ‘Hm.’

Hoogtepunten

2011-05-15T15:04:00.013+02:00

Ik geef even een beeldverslag van het rondje over de kermis dat we gistermiddag maakten.
Niet zozeer voor mij het hoogtepunt van het weekend (want dat was namelijk met afstand de voorstelling Medea in de Schouwburg. Ik heb echt tranen met tuiten gehuild - sorry, ja dat was ik - want wat was het prachtig..... en afschuwelijk. En prachtig. En afschuwelijk. En wat is Malou Gorter een WAANZINNIG goede actrice) maar wel voor de kinderen en dan met name voor Bo, die dit jaar ineens overal in bleek te mogen (want groter dan 1.40 m) en van de weeromstuit muteerde in een onvervalste 'thrill-seeker' die vermoedelijk voor haar twaalfde gaat aankondigen dat ze wil bungeejumpen.

Stilte voor de storm.

En toen:

Mijn arme, arme moederhart.

Oja. Het is dat het nogal lastig is om een foto te maken van je eigen rug, anders had ik u mijn prachtige blauwe plek kunnen laten zien; het resultaat van een slinkse samenwerking tussen de G-krachten die mijn lichaam teisterden in de Breakdance en het sluitinkje van mijn bh.

Nog 7 nachtjes slapen

2011-05-14T00:02:00.016+02:00

Volgende week, op 21 mei, is Loïs jarig. Maar nou las ik toevallig in de NRC, dat op die dag ook het einde van de wereld plaatsvindt. Tenminste, dat voorspelt een of andere Christelijke organisatie.

(Haha, garandeerd. Met een d.)

Ik weet niet of u dat ook heeft, maar als ik zoiets lees is er altijd even een momentje dat ik denk: maar stél nou, dat... Want het kán. Toch? Ik bedoel, waarom niet? Het kan. Er zijn voortdurend mensen voor wie de wereld vergaat. Denk aan al die aardbevingen van de laatste tijd, Indonesië en Thailand, Haïti, Japan....Want zo zal het dus gebeuren, volgende week; door een totale aardbeving. (Ik stel me dan zo voor dat die ‘kleine’ aardbevingen een soort aanloop-kuchjes zijn, waarna de echte hoestbui losbarst. Ik bedoel: het kán. Toch?)

Waar ik trouwens wel weer wat van in de war raak, is dat ze vervolgens beweren dat de wereld 'opnieuw begint op 21 oktober', voor hen die hartgrondig en diep in Hem geloven.
Dat snap ik dan weer niet. Hoe ik dat praktisch voor me moet zien, bedoel ik. Blijven alle 'goede gelovigen' gespaard bij die allesvernietigende aardbeving? Maar hoe dan? Of verdwijnselen ze en verschijnselen vijf maanden later in een 'nieuwe wereld'?

Nee, dat snap ik niet.

Maar los daarvan, als ik zo’n man hoor zeggen, met ernstige stem: ‘The world is ending. We are the last generation,’ vind ik dat stiekem best spannend. Het idee. Om de laatste generatie te zijn. Dat bij ons de geschiedenis stopt. Dat wij de laatste zin van het boek schrijven. Dat voelt toch een beetje alsof je gewonnen hebt. De finish gehaald.

Nouja.
Ik bazel.
Want het is natuurlijk helemáál niet cool als de wereld vergaat, hè.
Nee. Want we gingen nog van alles.
En de kinderen moesten nog groot.

Wel fijn dat we vanwege de verjaardag van Loïs, op 21 mei allemaal bij elkaar zijn. Dan kunnen we elkaar tenminste vasthouden, als de wereld vergaat.
(Wel na de taart, graag.)

En weg was het

2011-05-13T21:24:00.009+02:00

Het is alsof de duvel er mee speelt: schreef ik eindelijk eens iets over het werk van Henk, geheel zonder cynisme en met oprechte trots enzo, crasht Blogger en was ineens heel dat stukje weg! Gone! Foetsie!

En de stille hoop dat het nog ergens weer op zou duiken heb ik inmiddels ook opgegeven.

Dus wat nu? Heb ik zin om het opnieuw op te schrijven?

Pff, nee.

Maar, wacht. Ik heb al een idee. U leest gewoon het volgende artikeltje - klik - en overal waar u 'Deltion' ziet staan, daar leest u dan 'Henk' voor in de plaats. Dan bent u er namelijk ook, in feite.

*gna*

Bovendien was het natuurlijk alleen maar bedoeld als opmaat naar het volgende filmpje:

Oh. (Edit) Zie ik ineens die datum staan. Vrijdag de dertiende. It figures.

De ondoorgrondelijke wegen van de kosmos of The corniest mother's day ever

2011-05-08T22:21:00.021+02:00

Het was alwéér fijn vandaag. Ik weet niet wat het is, maar we rollen hier zo’n beetje van het ene hoogtepunt in het andere. (Voor u daar jaloers op zou worden, dat hoeft niet hoor: het is hier heus binnenkort wel weer kommer en kwel, haha.)
Lees:
Een rare dag in twee akten.

Akte 1.
Henk geeft mij op mijn verjaardag altijd een liedje cadeau. Een liedje dat op dat moment zijn gevoel voor mij verwoordt, of gewoon een liedje dat bij mij past of bij de situatie op dat moment. Een heel aantal van die liedjes ben ik eerlijk gezegd (en helaas ook wel) gewoon vergeten, maar een aantal weet ik nog. Op mijn dertigste verjaardag kreeg ik bijvoorbeeld Into my arms van Nick Cave en een paar jaar geleden Love of my life van Queen.
Vanmorgen kreeg ik - totaal onverwacht; ik ben tenslotte helemaal (nog) niet jarig, het is slechts moederdag – ook een liedje. Nadat de croissantjes verkruimeld waren in het bed en ik de prachtige zelfgeknutselde moederdagcadeaus had uitgepakt, zette Henk me een koptelefoon op en hoorde ik het begin van Billy Joel’s Always a Woman.
Ik moet bekennen dat ik bij die eerste tonen even dacht: tsjonge, wat een corny nummer.
Maar toen ik – uiteraard - bleef luisteren besefte ik: damn, die tekst gaat wel degelijk over mij. En wat is het eigenlijk een práchtig liedje. En wat een lief cadeautje.

Akte 2
Wie er vandaag wél jarig is, is mijn schoonmoeder. Ze is 88 geworden. Geheel tegen haar gewoonte in had ze besloten dit niet te vieren binnen de vier muren van haar aanleunappartement, maar de hele familie (dat is 11 mensen inclusief alle kleinkinderen) mee te nemen naar Lauwersoog, om daar lekker vis te eten aan het water. Terwijl de kinderen lekker konden zwemmen en spelen. Dat alleen was al redelijk fantastisch, op deze tropische (?) lentedag.
We namen plaats op het terras en nadat ik even terug was gelopen naar de auto voor de zonnebrand, zag ik Henk in de weer met een geluidsset van - nam ik aan - een of andere schnabbelzanger die daar blijkbaar ging optreden en niet wist hoe hij zijn kabeltjes moest prikken. Na een tijdje keek ik nog eens goed en dacht: oh, hè? Maar die kennen we! Dat is Erwin Nyhoff. (De zanger van de vroegere Prodigal Sons, voor wie dat iets zegt). Henk heeft een tijdje geleden een cd met hem opgenomen en zijn zoon Jimi (ook muzikant) is toevallig een leerling van de school waar Henk werkt.
Hij bleek ingehuurd te zijn door een ander gezelschap, dat ook iets te vieren had, en zo konden wij dus gratis en voor niets meegenieten van een misschien niet heel spannend, maar ook zeker niet vervelend liedjesrepertoire van Beatles, Everly Brothers, Neil Young, etc.
Op een bepaald moment, na het eten, zat ik op de rand van het terras damage control te verrichten bij Loïs en haar ijsje, toen ik de zanger hoorde zeggen; ‘Het volgende nummer is van Billy Joel...wat is de titel ook al weer...’
Nee....! Onmogelijk!

(Nou wil het toeval ook nog dat ik dit moment vastlegde: ik heb bewijs!)
Ik rende naar Henk, die mij even ongelovig aankeek en toen, toen kregen we allebei tranen in onze ogen en knuffelden elkaar en nouja, dat wilt u allemaal helemaal niet lezen, zeker niet als u snel visualiseert. Of net zelf in een huwelijkscrisis verkeert.

Nja.
Ik vond het maar mooi. En maf.

Toen ik het verhaal aan de buren vertelde vanavond gingen die er voetstoots vanuit dat Henk dat liedje dan wel zou hebben aangevraagd. Haha, nee, hè bah, dat had ik dan weer heel stom gevonden! Nee, dit was echt kosmisch. Leve de kosmos!

En leve de ogen van Loïs!

Edit: na een reactie op twitter (dank René!) hier een mooie cover van het betreffende liedje, door de zanger van Guillemots.

In het bootje gestapt met de Santenkraam

2011-05-08T11:32:00.010+02:00

We gingen fluistervaren in Giethoorn; het Venetië van het Noorden. (Wat best wel een tenenkrommende vergelijking is, maar eerlijk is eerlijk: met zoveel baby-eendjes heb je geen San Marcoplein nodig.)

De kinderen mochten de indeling maken en kozen voor een mannen- en een vrouwenboot.

Waardoor Sanneke en ik ons dus mochten vermaken met twee allerschattigste mini-meisjes-met-zwemvest en een oergezellige - die kun je dr wel bijhebben - Bo.

(Op de mannenboot werd muziek gemaakt, dat dan weer wel.)

Géénszins representatief (want het was een dag zonder verdriet, mokken en gemopper; Neeltje was hier alleen maar heel eventjes boos omdat ze niet langer de boot mocht besturen) maar desalniettemin een fantastische foto:

Dank, Santenkraam, voor een heerlijke dag! <3

Drie soorten drop in een zakje en Groot Geluk

2011-05-05T23:18:00.007+02:00

Wacht, ik weet hem nog.

Ik ga op reis en ik neem mee:
Mijn kussen
Mijn drie kinderen
Mijn tandenborstel
Een tomaat
Luchtverfrisser
Mijn auto
De loopfiets van Loïs
De goudvis in de kom
Mijn zakmes
Mijn handen
Drie soorten drop in een zakje
Papa
Kauwgom
De tube wasabi
Broccoli
Mijn slippers

Terwijl mijn echtgenoot zich vandaag in het zweet werkte bij een aantal podia op het bevrijdingsfestival in Zwolle en spannende dingen deed met Kinkfm, dook ik met de kinderen een dagje onder in het Paradijs. Het Paradijs, dat weet bijna niemand, ligt ergens in Diever. Waar – hoeveel mázzel kan een mens hebben – heel toevallig vrienden van ons wonen. En waar wij dus zomaar naartoe kunnen, wanneer we willen, maar ook bijvoorbeeld op een verjaardag van een van hun kinderen, op 5 mei.

We aten (taart) in de tuin, aaiden de lammetjes, de kinderen deden een insectenproject met spinnen en wormen en pissebedden en torren in pindakaaspotten, ik fotografeerde de kippen, we hoorden de vogels, we zochten weegbree voor tegen de brandneteljeuk, nouja, wat ik zeg: Paradijs.
~~Ik weet het nu helemaal zeker Henk, ik wil een boerderijtje. Weg uit de stad.~~

En zo kwam het dus dat ik op de terugweg – in mijn lievelings-leenVolvo (Henk was met onze auto weg) – zomaar overvallen werd door een gevoel van Groot Geluk. De zon ging prachtig oranje onder en terwijl Loïs in slaap sukkelde speelden Bo, Merlijn en ik het dierenspel en gingen vervolgens – nadat Merlijn terecht opmerkte dat het toch wel reuze vervelend is dat je nooit een dier met een v kunt noemen, omdat er nou eenmaal geen dierennamen zijn die eindigen op een v – verder met ‘ik ga op reis en neem mee.’

Mijn lievelingsspel.
Beken ik maar eerlijk.

Een logje van niks. Maar dat komt: het is ook hartstikke moeilijk, Groot Geluk overbrengen.

Meisje viert Koninginnedag

2011-04-30T23:35:00.004+02:00

En Bo en Merlijn, die hebben vanmiddag met hun vriendjes ranja verkocht in het park. Voor 30 cent per bekertje. Haha, rijk dat ze zijn geworden! ;)

Vlees, kuip en magertjes

2011-04-27T22:39:00.019+02:00

Ik was eigenlijk van plan om iets te schrijven over de combinatie van moederschap met freelance werk, dat dat aan de ene kant geweldig is, maar dat het soms ook een heleboel concentratie en discipline vergt, wat dan weer best lastig is voor iemand met soms wat eh... gebrek aan focus, zoals ik. En toen ik bedacht dat ik dan gekscherend zou roepen dat drie kinderen in feite al meer is dan ik kan handelen, drong zich een verhaal op dat ik blijkbaar een beetje had weggemoffeld, maar dat misschien *Jack Nicholson grijns* een veel beter welkom is voor mijn talloze nieuwe bezoekers. (Vlees, kuip, u weet wel.)

Ik ben onlangs Merlijn een beetje vergeten. In het park.
Ik was er een vriendin tegengekomen, met haar kinderen. Die met mijn kinderen gingen spelen, zodat wij leuk konden kletsen. Toen het kouder werd besloten we bij mij thuis (vlak bij) nog even koffie te gaan drinken.
Dus we pakken onze spullen in, ik zet Loïs op mijn fiets, zie nog een kind lopen dat van mij is en zeg: ‘Kom we gaan.’

We waren al bijna thuis, toen er iets begon te kriebelen. Iets was niet goed.

‘Zeg eens even,’ vroeg ik aan Bo – mijn externe werkgeheugen (sorry schatje) –, ‘was Merlijn ook mee naar het park?’ Maar toen wist ik het natuurlijk al. ‘We zijn Merlijn vergeten!’ riepen we in koor. Ik fietste als een haas terug en trof hem aan boven op het klimrek. Had me nog niet gemist. ‘Merlijn,’ riep ik, ‘ik was je vergeten!’
‘Echt?’ riep hij terug. ‘Vét!’

Tsja.
Nja.
Ik vond het eigenlijk iets minder vet.
Magertjes, meer.

Paasfonduen op Eerste Kaasdag

2011-04-25T20:14:00.012+02:00

Het begon ermee dat we via facebook werden uitgenodigd voor een evenement.
Paasfonduen op Eerste Kaasdag.
Locatie: Henk en Yvon
'Verrek,' zei Henk, 'dat is bij ons.'
'Ja,' zei ik. 'Ik las het ook.'

En toen we zagen dat er zich inmiddels ook al een tiental gasten had aangemeld, gingen we braaf aan de slag met het maken van een boodschappenlijst (want ook al stond er in de originele uitnodiging dat iedereen iets zou meenemen; men vond het later toch handiger als de inkopen centraal zouden worden gedaan - goh), het regelen van extra tafels en stoelen, en het waarschuwen van de buren. Oh nee, dat laatste was best een heel goed idee geweest, maar vergaten we. Jammergenoeg.

U moet weten dat feestjes bij ons nogal eens de neiging hebben om uit de hand te lopen. In gezelligheid. Want naast drie verschillende kaasfondues en rauwkost en brood en salades was er wijn. Véél wijn. En ook was er bier en whisky en misschien zag ik zelfs een fles absint staan.
Enfin.
Ik stond vanmorgen alweer om acht uur op, om sigarettenpeuken van het plein te vegen, anderszins puin te ruimen en een stiekem rondje door het huis te maken om te kijken wie er eigenlijk allemaal was blijven slapen en in welk bed enzo.
Als u nou ook nog weet dat wij zelf twee dagen eerder 's morgens wakker werden op iemand's balkon, na een vergelijkbaar feest, dan weet u wel weer wat voor soort paasweekend het was.
Nja.
Moet het ook maar niet zo zomeren ineens.
Daar wordt een mens maar uitbundig van.

(Als u me zoekt de komende weken, dan drink ik water. En eet ik salades en wie weet zélfs af en toe wat fruit. En verder glimlach ik vriendelijk en nederig naar de buren.)

fotootjes van facebook geplukt (dan mag het hè):

Ik kan altijd nog aan de slag als fietsmonteur. Een prettige gedachte.

2011-04-20T21:21:00.006+02:00

Wist ik veel dat zo'n fiets in een doos, nog niet volledig geassembleerd, wordt afgeleverd. Nee; ik kocht de fiets tenslotte niet bij Ikea.

Maar zoals u weet draai ik mijn hand nergens voor om. Ik sleepte alle onderdelen naar buiten, rommelde wat in de gereedschapskist, ging voortvarend aan de slag en voila~~, vier uur later~~: een heuse oerdegelijke maar oh zo coole omafiets voor onze belachelijk grote dochter.

Ok. Met een klein beetje hulp van een buurman en zijn sleutel 13.

Maar toch.

(Dit was overigens al vorige week. Maar met terugwerkende kracht bloggen, dat kan best vind ik.)

Voor pampus

2011-04-17T20:36:00.012+02:00

Ja, dat was eigenlijk wel een goeie vraag.

Wat gingen Bo en ik eigenlijk doen op Pampus?

We hadden een jubileum te vieren. Met een groep ~~meiden~~ vrouwen, die allemaal tien jaar geleden zwanger waren, en hun kinderen van nu allemaal negen.

We kennen elkaar van een 'ben jij ook uitgerekend in december 2001' platform op internet, dat later overging in een besloten forum, onder de naam (daar gaat mijn zorgvuldig opgebouwde imago) 'Het Mutsenplein'. En hoe suf dat ook moge klinken, het is - alleen al uit documentaire-achtig oogpunt - écht heel leuk. Twaalf vrouwen (of eigenlijk zestien, maar vier waren niet mee), met totaal verschillende levens, banen, woonplaatsen, gezinssamenstellingen, maar met (in elk geval) één overeenkomst: een kind van dezelfde leeftijd.

Enfin.

Het blijkt dat foto's laten zien van een jubileum redelijk onmogelijk is zonder mijn regel (geen foto's plaatsen van anderen dan mijn gezinsleden - tenzij met uitdrukkelijke toestemming) te schenden, maar ik geef toch even een paar sfeerplaatjes van een heerlijke dag. (Een wéértje, mensen! Ik heb gewoon een bruine kop gekregen.)

Pampus is redelijk saai (en misschien had ik wat beter kunnen opletten tijdens de rondleiding) maar wél leuk om eens geweest te zijn, de boottocht ernaartoe was werkelijk fantastisch, de lunch op het strand in Muiderberg verrukkelijk, er waren lieve mensen, leuke gesprekken en twaalf blij spelende kinderen. En er werden diepe vriendschappen gesloten:

Cadeautje kopen

2011-04-12T20:57:00.014+02:00

Ik: Hee Bo, morgen is het feestje van T. hè?
Bo: Klopt!
Ik: Gaan we vanmiddag samen een cadeautje kopen, of zal ik het doen, als ik toch in de stad ben straks?
Bo: Doe jij maar.
Ik: Goed. Heb je een idee wat je hem wil geven?
Bo: Een Björn Borg onderbroek.
Ik: een wah...húh!?
Bo: Ja. Vindt ie leuk.
Ik: (.....)
Ik: (.....)
Ik: Weet je wel wat dat kóst, zo’n Björn Borg onderbroek?

Toen ik later op de ochtend mijn fiets op slot zette bij de boekwinkel, om een stripboek ofzoiets te gaan kopen, viel mijn oog toevallig op de etalageruit van de tegenover gevestigde mannenwinkel. Waarop met grote rode letters was geschreven: BJÖRN BORG FOR KIDS 2 HALEN = 1 BETALEN

Ja. Da’s overmacht hè.

‘Wist jij,' zei ik tegen de verkoopster, terwijl ik twee onderbroeken stond af te rekenen, een voor T. en een voor Bo - een meisjesmodelletje - ‘dat kinderen in groep 5 elkaar tegenwoordig ondergoed geven?’
Nee, wist ze niet.
Maar ja. Dat wij in groep 5 zaten is natuurlijk ook al eeuwen geleden.
Toen heette het nog niet eens groep 5.

Ballooërveld en een nieuw foto-appje

2011-04-10T20:57:00.011+02:00

Oftewel we schopten onze stadskinderen maar weer eens de natuur in vandaag.

Bo en B

2011-04-08T21:13:00.005+02:00

2005 was het jaar dat Bo stápelverliefd was op Ali B. Of hoe dat ook heet, als je drie bent. Ze gaf in elk geval altijd kusjes op de beeldbuis, als ie op televisie was. En dat was ie nog al eens.

Een collega van Henk bleek iets te kunnen regelen bij een optreden van Ali B in de Flint in Amersfoort, en zo zat ze in december, vlak voor ze vier werd, op de bank bij haar grote held (oh typte ik toch bijna knuffelmarokkaan) en daarna op de eerste rij bij de show, met haar papa.

En nouja, sindsdien vind ik Ali B eigenlijk ook wel een schatje. Niet dat het me interesseert wat ie doet (hoewel dat Op Volle Toeren programma leuk schijnt te zijn?) of dat ik zijn muziek dig, maar hij hangt al jaren in tweevoud op de kamer van Bo, dus hij hoort er gewoon een beetje bij. En soms stof ik hem eens af. Zoals vanmiddag.

Mijn zusje is fan van Snoopy dus ze slaapt op een hondenhok; waar andere mensen een ruggengraat hebben heeft zij een gleuf

2011-04-07T09:35:00.016+02:00

Al een paar dagen spookt deze absurde zin door mijn hoofd, waarvan ik dacht dat ik de oorsprong wist, namelijk de oudejaarsconference 'De Openbaring' van Freek de Jonge, uit 1982. Het is een zin - dacht ik - uit het 'opstel van zijn zoontje' over de Derde Wereldoorlog, dat ik destijds - toen ik oudejaarsconferences, cabaret in het algemeen en Freek de Jonge in het bijzonder nog leuk vond - volledig uit mijn hoofd kende en letterlijk kon meepraten.

Gisteravond sloeg ik aan het googlen om het fragment in kwestie eens op te zoeken om te kijken of ik het nog steeds zo grappig vond (nee) en of ik het nog steeds kon playbacken (ja - wat eens te meer aangeeft dat ik nodig mijn harde schijf moet opschonen). Wat echter vooral opviel, en wat me eerlijk gezegd zeer verontrustte, was dat het betreffende zinnetje in het fragment NIET VOORKOMT.

Húh??

Ik zit nu dus met een heleboel vragen. Zoals:

Heeft mijn geheugen aan geschiedvervalsing gedaan?

Komt het zinnetje uit een andere scène? (volgens mij niet)

Is het soms helemaal niet van Freek de Jonge? (echt wel)

Heb ik het misschien zelf bedacht? (I wish)

Is Freek het zinnetje bij deze specifieke opname wellicht toevallig vergeten? (dat kan natuurlijk)

Heeft hij het juist tijdens de opname waarop ik me baseer, spontaan improviserend toegevoegd? (dat kan natuurlijk)

Is hier iemand die licht op deze zaak kan schijnen?

Zal ik de link van dit logje naar Freek de Jonge twitteren?

Moet ik in dat geval mijn tweede zin nog wat aanpassen?

etc.

Edit (21:07): Zit ik ineens te bedenken dat het 'mijn broertje' moet zijn. 'Mijn broertje is fan van Snoopy dus hij slaapt op een hondenhok; waar andere mensen een ruggengraat hebben heeft hij een gleuf.'

Ja, dat was het.

Misschien omdat ik zelf al zo fris en fruitig ben

2011-04-06T15:31:00.009+02:00

Het zal u misschien worst zijn, maar ik hou niet zo van fruit.
Niet dat ik het niet lust hoor, ik lust namelijk alles. (Waarbij ik dan met ‘alles’ bedoel: ‘alles dat geschikt is als voedsel’. Dat u zometeen niet hilarisch op de proppen komt met hondenpoep. Of stoeptegels.)

Maar ik hou er dus niet van. Nooit zal ik dus zomaar uit vrije wil een stuk fruit van de schaal pakken. En twee stuks al helemaal niet. Ik denk ook nooit: Kom, laak eens een appeltje schillen. Of een mandarijntje pellen. En wat ik al helemáál nooit in mijn hoofd zal halen is om een sínaasappel te eten. Ik hoop niet dat ik u hiermee massaal verjaag, maar ik zal eerlijk zijn: mensen die in hun lunchpauze een sinaasappel tevoorschijn halen en een mesje, worden door mij van nature gewantrouwd. Sinaasappels zijn namelijk helemaal niet bedoeld om op te eten, daar ben ik van overtuigd. Alle sinaasappels zijn perssinaasappels.

Wat ik dan precies zo tegen heb op fruit, vraagt u zich af?
Ik vraag het mezelf ook wel eens af.
Het zit ‘m in de frisse fruitigheid denk ik. En dan vooral in de combinatie van het friszure en het zoet. Fris en bitter (radijsjes) vind ik namelijk wél fijn. En fris en kruidig; ik eet honderd keer liever een paprika uit het vuistje dan een appel. Waarbij de eeuwenoude vraag om de hoek komt kijken: valt paprika - evenals de andere twijfelgevallen tomaat, avocado en komkommer - onder de noemer fruit of groente? Dient men hierbij uit te gaan van de groeiwijze, of van de toepassing? Men weet het niet. Terwijl het criterium toch eigenlijk heel simpel is: vind ik het lekker? Dan is het geen fruit. Slechts de banaan vormt dan nog een probleemgeval. De banaan is een categorie op zich. (Wel zoet, niet friszuur. Of, gemeten naar mijn smaak: een banaan 'gaat wel'.)

NB. Verwerkt in gerechten met voldoende niet-frisfruitige tegenhangers, kan ik fruit overigens wel hebben. Zoals bijvoorbeeld in het fantastische ‘victoriabaars met peer,’ in ‘zuurkoolschotel met abrikozen,’ of in het retro-voorgerecht: ‘garnalencocktail met meloenbolletjes’.