dinsdag 30 september 2014

Een nieuwe mantra


Alle situaties zijn neutraal. Hoe ik me ertoe verhoud bepaalt of iets negatief of positief is en in welke mate. Alle situaties zijn neutraal. Hoe ik me ertoe verhoud bepaalt of iets negatief of positief is en in welke mate. Alle situaties zijn neutraal. Hoe ik me ertoe verhoud bepaalt of iets negatief of positief is en in welke mate. Alle situaties zijn neutraal. Hoe ik me ertoe verhoud bepaalt of iets negatief of positief is en in welke mate. 

Ik heb een nieuwe mantra.

Hij werkt goed, moet ik zeggen.
Gelukkig maar, want ik heb ook een puber.
We hebben een puber.
In huis. Ineens.
Komt het door de middelbare school?
Of slaan de hormonen gewoon plotseling toe?
Ja, dat laatste natuurlijk.
Dat gebeurt nou eenmaal dan. Als je twaalf, richting dertien bent.

Ik weet nog hoe het was, toen ik zelf in de brugklas zat.

Helaas helpt dat niet.

Toen ik baby’s kreeg wist ik zelf niet meer hoe het was om zelf een baby te zijn; aan je eigen babytijd bewaar je nou eenmaal geen herinneringen. Ik heb niet onthouden hoe het voelt om een luier om te krijgen.
Toen mijn kinderen naar de basisschool gingen tastte ik wat eigen ervaring betreft ook nog redelijk in het duister; hoe het voelde om vier te zijn wist ik ook niet meer, op enkele flarden na.
Nu mijn dochter twaalf is weet ik nog heel goed hoe het was om zelf twaalf te zijn.

Naarmate de tijd verstrijkt kom je dus in je beleving steeds dichter bij je kind.
Maar tegelijkertijd begrijp je er steeds minder van! 

Dat noem ik: de paradox van het grootbrengen.


Afgelopen zondag heb ik ‘een eerste keer’ meegemaakt.
Ik was naar de supermarkt geweest, vlakbij de circusvereniging waar Bo op dat moment aan het trainen was voor haar voorstelling (die op 2 november in première gaat in de Oosterpoort, voor de liefhebber).
Ik dacht: ik ga even kijken. (Wat, buiten dat het me gewoon leuk leek om een stukje van de repetitie te zien, ook heus verantwoord was, aangezien ik in het bestuur zit en er dus best iets te zoeken heb.)

Ik glipte de zaal in, nam plaats op een bankje naast de trainster en keek mee naar hoe de regisseur met de groep bezig was.
Na een minuut of tien, tijdens een scènewisseling, kwam mijn dochter naar me toe en siste tegen me: 'What the fuck doe jij hier!'

What the fuck doe jij hier.
Dat zei ze.
Ik was, serieus, totaal verbluft.
Met name ook omdat het het eerste was dat ze tegen me zei, nadat ik haar twee dagen niet had gezien omdat ze bij een vriendinnetje had gelogeerd.

'Ehm,' mummelde ik.

'Dit is toch gewoon hartstikke gênánt!' siste ze verder.
'"Kijk Bo, daar is je moeder," zeiden ze allemaal. Ik schaam me dóód.'

Joh.
Ja, ik schaamde me ook voor mijn ouders vroeger. Natuurlijk.
Maar dat was…. ánders…. toch?


Gisteren kwam ze thuis met twee mini-behaatjes. Had ze van een vriendin gekregen.
'Dus,’ zei ik, quasi beledigd, 'nu heb je me dat bijzondere moment, samen met mijn dochter naar de stad om haar eerste behaatje te kopen, door de neus geboord?'
De ironie ontging haar, uiteraard.
'Doe niet zo kínderachtig, mam!'

Pff. Het is begonnen.

En iets zegt me dat dit voorlopig wel eens het laatste logje over mijn oudste dochter kon zijn geweest. 

7 opmerkingen:

sanneke zei

Oi. Dikke vette oi.

Anoniem zei

Tja, dit is nog maar het begin. Veel sterkte alvast. Ha, ha.

natasonline zei

Tja, ze is nog best laat, het had erger kunnen zijn. Maar hoe kunnen die pubers van ons zich nu schamen voor zulke hippe moeders? It's beyond me...

Ri zei

Kinderloos, dus zeker puberloos, kan ik me toch helemaal verplaatsen in zowel jou als je dochter. Ik weet nog precies hoe het was om 12 te zijn, maar kan nu (nou ja, al even) ook goed inschatten wat ik mijn ouders heb 'aangedaan'. Het leven....

Herma zei

Hahaha "what the fuck doe jij hier"
Kutkinderen ook!
Maarja. Ik schaamde me ook altijd dood voor mijn ouders. En ik hield daarbij ook geen rekening met hun gevoelens. Je bent in het tijdperk van 'van je af' en 'dat heb ik niet gehoord' aangekomen.

Yvon zei

Oei.... Die komt wel binnen zeg! Duidelijke taal al meteen.
Sterkte maar alvast.

Enne, niet stoppen met schrijven over je puberdochter hoor. Hoewel minder leuk voor jou als moeder, 't is wel leuk voor ons om te lezen :)

NOVY zei

Ik ben bang dat ik dat niet meer mág, Yvon!